EEN LIEFDE IN CHINA Het militair vliegtuig no. 597 moest Donderdag te Gorssel, bemand met sergeant Meininger en korporaal Endenburg een noodlanding maken, waarbij het gekraakt werd tegen de zoom yan een dennenbosch. Het toestel moest ter plaatse gedemonteerd worden Voor de rhododendrontentoonstelling welke door werkloozen in het Amsterdamsche Vondelpark wordt ingericht, en in Mei geopend, zijn de voorbereidende werkzaamheden begonnen. Het plaatsen van een schutting Sir John Simon, de Engelsche minister van Buitenlandsche Zaken, wordt bij zijn terug keer uit Berlijn op het vliegveld Croydon 'sLomd door den Duitschen gezant, baron Hoesch In gezelschap van zijn echtgenoote ver laat Sir John Simon, de Engelsche minister van Buitenlandsche Zaken, na zijn terug keer uit Berlijn het Engelsche vliegveld Croydon Dr. Aljechin, de wereldkampioen schaken is Donderdag te Amsterdam aangekomen, teneinde de laatste besprekingen te voe ren voor zijn aanstaande titelmatch met dr. Euwe De nieuwe Hongaarsche gezant Antoine Magyary de Kis-Solymos heeft Donderdag op Huis ten Bosch te den Haag zijn ge loofsbrieven aan H. M de Koningin overhan digd. De gezant verlaat met baron Van Hardenbroek van Hardenbroek, opper-cere- moniemeester van H. M de Koningin, het gezantschapsgebouw om zich naar Huis ten Bosch te begeven - - j Willy den Ouden in hulselijken kring met haar moeder en haar trainster, mevr Van Wijckhuysen, een uur nadat zij haar zevende wereldrecord, n.l. over de 500 meter vrije slag had veroverd Londen bereidt zich voor op de feestelijk heden bij gelegenheid van het zilveren regeeringsjubileum van Koning George. Tribunes worden opgericht De eerste groote race van het Engelsche ruiterseizoen, de Lincolnshire Handicap-race, werd Woensdag gewonnen door „Flamenco", eigenaar Lord Rosebery. Het moment van de finish FEUILLETON. Uit het Engelsch door BEN BOLT, 8) „Ja", zei een van de mannen, „wij roeien u voor twee tael naar de sampan". De prijs was buitengewoon hoog, maar zonder •af te pingelen. stapte Forsyth in de boot die onmiddellijk afvoer. Na de eerste slagen van de riemen schenen ze in de richting van de sampan te varen, waarvan de lichten helder zichtbaar waren, toen veranderden zij van koers en gingen stroomopwaarts. „Dat is de boot, waar ik heen moet", wendde Forsyth zich tot den man aan het roer, terwijl hij naar de sampan wees. De man nam er echter niet de minste notith van. „Hoor je me? Dat is de sampan Hij maakte zijn zin niet af. Tot zijn ver bazing trok de man vlug zijn roeiriem uit he' water en zwaaide die boven zijn hoofd om te slaan. Maar Dick Forsyth was handig. Bliksem snel greep hij de beenen van de Chinees er toen de man struikelde, vielen ze samen over boord. Onder water liet de dokter zijn slacht offer los en boven gekomen, zwom hij sne' naar de sampan .den Chinees aan zijn lot overlatend. Een gorgelende kreet achter hem verried hem. dat, de aanvaller zich in nood bevond, maar terecht vermoedend, dat df mannen in de boot zich eerder om hun mak ker dan om hem zouden bekommeren, ver volgde hij zijn weg. Bij de sampan gekomen, klauterde hii or het dek en keek druipend van het water, ach terom, toen een van de bemanning hem on der het jicht van de lantaarn zag staan. „O, Mista Forsyth", riep hij, zonder op de natte kleeren van de dokter acht te slaan", hier zoo iets geks gebeurd". „Zoo, Ching, en wat is dat?" „Toen u aan wal gegaan, kwamen vijf man nen in een boot; ze dreven ons in de hut en hebben alles doorzocht, vijf leelijke mannen. Begonnen de bagage na te kijken, voorname lijk Missie Barringtons bagage. Braken twee kisten open en gingen daarna weg. Ze zagen eruit als echte zeeroovers". „Hebben ze iets gestolen?" vroeg Forsyth mtsteld. „Neen. ze hebben niets gestolen, dat juist. 300 gek. Toen ze weg waren heb ik de kisten veer" dichtgespijkerd". Het was zeker gek en het ging, evenals dc- ;!waze aanval op hem, boven Forsyth's bevat tingsvermogen. Een moment staarde hij over het water naar het kleine stadje met de veel kleurige lantaarns. Toen kreeg hij een idee. ,.Toèn die zeeroovers. zooals jij ze noemt veggegaan waren, welken kant gingen ze toen ïit, Ching?" Ching wees stroomopwaarts. „Daarheen. Daar igt een groote jonk. dezelfde, die vanmorgen 1e rivier opgevaren is". „Ah!" Forsyth had den sleutel tot een deel van tiet raadsel gevonden. Li Weng-Ho was waar schijnlijk aansprakelijk voor den aanslag op hem. maar hij begreep niet waarom Kathleen Barringtons bagage doorzocht was. Hij pieker de een uur lang over dit probleem, maar kon geen bevredigende verklaring vinden. Hij be sloot niets tegen het meisje te zeggen, hoezeer hij ook in de verleiding kwam om haar te mdervragen, En 's morgens, toen hij de rivier >pkeek, was de jonk van de mandarijn ver dwenen. V. Cliineesch Recht. Vijf dagen later kwam Yong-Foo in het gezicht, op een heuvel gelegen, waarvan op het hoogste gedeelte een uit vier verdiepingen bestaande pagode gebouwd was „de Pagode van den Rechtvaardigen Weg". Een menigte jonken lag in de rivier buiten de stad verankerd en Forsyth vroeg zich af, hoe ze daar tusschen door moesten, toen de .sampan een kanaal invoer, dat om de stad heen liep, en zijn weg vond tusschen schepen met koopwaar, woonschuiten, die aan den over gemeerd lagen en allerhande vaartuigen, die op het water in de omgeving van een Chi- neesche stad plegen te liggen. Ze dreven onder een brug door. die zoo laag was, dat de mast neergelaten werd en de sampan met boomen voortgestuwd moest wor den. Toen ze de sluizen achter zich hadden, wist Dick Forsyth, dat ze zich nu in de stad Yong- Foo bevonden, waar Li Wen-Ho heer en meester was. Terwijl Dick op den landings-steiger stapte herinnerde hij zich zijn belofte aan Kathleen met koopwaar, woonschuiten, die aan den oever Barrington en besloot die onmiddellijk na te komen. ..Ching", zie hij, „Weet je ook waar Mr. Bar rington woont?' ..Mista Barrington?" Een bijna onmerkbare verandering kwam in het gezicht van de Oos- 'erling. „Ja. weet zijn huis heel goed". „Ik wil, dat de bagage, die Miss Barrington bij zich had, daar dadelijk bezorgd wordt. Haa! een kruiwagen en een stuk of wat koelies en stuur ze er onder aanvoering van een van je mannetjes heen". „Ja. ik zal doen", antwoordde Ching; toen ■roeg hii abrupt: „Weet u wat in die" kisten is, Mr, Forsyth?" „Neen, Ching. Handelswaar denk ik. Dat gaat ons trouwens ook niet aan". C^mg aarzelde zichtbaar, 't was alsof hij ietc 'Me zeggen: toen, er van overtuigd, dat Foi h niet voor een praatje te vinden was, keerde hij zich om en maakte toebereidseler om de bagage uit te laden, Forsyth sloeg hem gade en nadat hij gezien had, dat de kisten op een kruiwagen geladen waren en Ching gereed was, begaf hij zich met hem op weg naar het zendingsstation. Na verscheidene kwalijk riekende morsige straten doorgeloopen te hebben, kwamen ze aan een soort plein, omgeven door boomen. waar aan het eene eind een groot huis stond! met een hoogen steenen muur er om heen. De poort was niet gesloten, ze liepen door een laan van oranjeboomen naar het huis. waar van het dak gebogen was met breede over stekende randen en de deurposten met draken waren besneden. Een lange, ascetisch uitziende Chinees haaste zich hen tegemoet en een oogenbiik later stelde Ching Forsyth voor aan zijn col- 'ega en assistent. „Dokter Wang-Hi. De dokter hier. een groot geleerde. Zal u helpen arme zielen gezond te maken. Forsyth vond den Chineesch sympathiek en begroette hem hartelijk; na een minuut of tien toen ze van de thee genoten, werd hij hei een en ander over Yong-Foo gewaar. Wang-Hi die in Londen gestudecerd had. sprak "perfect Engelsch en na een poosje stelde Forsyth hem een directe vraag. „Is de mandarijn Li Weng-Ho erg lastig" ..Ik heb geen last van hem gehad", antwoord de de inlandsche dokter bedaard. „Maar L; Weng-Ho's afschuw van vreemdelingen is niet te onderschatten. Ik geloof, dat bevelen van hoogerhand hem er van weerhouden tot ver volging over te gaan. Maar toch is er op zijn "reemdelingen haat één uitzondering neen. twee". „O, ja?" „Ja, er is hier een handelaar, een Engelsch- man. Barrington genaamd, die zich, met zijn dochter, in de bescherming van den mandarijn verheugtZe schijnen overal in de provincie heen te kunnen gaan en alles te mogen doen. uemand hindert hen. Toch begrijp ik niet waarom de man hier wonen mag, want dit is geen verdragshaven". Dick zat een poosje in gedachten verdiept; toen vroeg hij abrupt: „Wang H, kunt u mij ook zeggen wat voor reden de mandarijn kan nebben om Miss Barringtons bagage te laten doorzoeken?" De Chin üesche dokter keek peinzend, toen schudde hij het hoofd. „Neen, ik zou het niet weten, Li Weng-Iio en Mr. Barrington zijn heel dikke vrienden. Ze werken altijd samen. Ik begrijp niet wat tusschen hen gekomen kan zijn". „Ze werken samen. Wat bedoelt u, Wane- Hi?" „De mandarijn is een rijk man, die graag nog rijker wordt, en de Engelschman kwam hierheen om fortuin te maken. Geen van tweeën bekommeren er zich om wat er met China gebeurt, als zij maar rijk worden en er staal een kort pad open, dat naar rijkdom voert „Opium?" „Maar de wetten?" „Wat kan het den mandarijn schelen? Hij moet de wetten uitvoeren, hij is de wet zelf. Yong-Foo is Peking niet. ook geen verdrags haven. Li Weng-Ho's wil is even machtig als die van Tzee Hsi, in de oude dagen voor de revolutie". ..En denkt u, dat ze de wet met voeten tre den en kalmweg opium in Yong-Foo smokke len?" (Wordt vervolgd,)'

Krantenviewer Noord-Hollands Archief

Haarlem's Dagblad | 1935 | | pagina 9