Line Vautrin, edelsmid voor de Parijse couture Interieur van Uw keuken Lynne Thorn's dilemma „Beweging en muziek" in Cité Universitaire Dit maken wij zelf: ATERDAG 5 JANUARI 19 52 „Beeldhouwwerkjes" in goudkleurige steen PARIJSE SILHOUETTEN Erik Vos speelde pantomime %y£RDR'Jrr tr e£> FEUILLETON Closetpapier als werkdoekje Omhulsel van sigarettenbusje Er is altijd zoveel te doen in Parijs op het gebied van concerten, toneel, ballet of film dat je soms wel eens een beetje blasé dreigt te worden. Maar ik heb er zeker geen spijt van dat ik de invitatie aannam van een groepje jonge Nederlandse artis- ten die in het Julianahuis van de Cité Universitaire, onder het motto Mouve ment et Musique, beweging en muziek, een avond hebben gegeven. De Utrechter Erik Vos oefent voor een pantomime. Het Juliana-paviljoen gelegen aan de Duitenkant van de stad, is een fraai wit gebouw, dat indertijd werd ontworpen door Dudok. De gezellige aula zat al vol jonge mensen van allerlei nationaliteiten, toen ik binnenkwam. Sommigen zaten ach teloos in luxueuse fauteuils te roken. An deren hielden zich onledig met onderhou dende kout. Ik dacht: als het in de con certzalen óók zo animerend toe zou kun nen gaan, ais men bijvoorbeeld kon gaan zitten en staan naar believen, af en toe eens een sigaret mocht opsteken en vooral, als men zich in zo'n heerlijke fauteuil kon nedervleien, dan zou het luisteren naar mu ziek een dubbel genot kunnen worden en bovendien de gezelligheid en ongedwon genheid er bij winnen. Wanneer dan aan de muzikaal ongeschoolden zo nu en dan ook nog een glaasje opwekkend vocht werd aangeboden, dan zou, lijkt me, de muzikale samenleving er krachtig bij win nen. Maar goed, dit is zo maar een ge dachte, die misschien niet door iedereen onderschreven wordt. Terzake dus. Het programma werd door een jonge Utrech ter, Erik Vos, geopend met een pantomime nummer. De enige keer dat ik van mijn leven pantomimime had gezien was in de film „Les enfants du Paradis" waar Jean- Het is niet alleen op het gebied van de kleding, dat Parijs voor de hedendaagse vrouw toonaangevend is. Ook wat betreft accessoires, sieraden en alles wat ons zoal ten dienste staat ter verfraaiing van het toilet, weet dit modecentrum steeds weer noviteiten te brengen. En het zijn juist deze kleine Parijse sierlijkheden, die dikwijls zo bijzonder origineel en voornaam zijn van stijl. Wie Parijs bezocht en door de Faubourg St. Honoré, haar bekendste en drukste win kelstraat dwaalde, zal zeker een ogenblik hebben stil gestaan voor de étalages van Line Vautrin. In een boeiende verscheiden heid ontdekt men daar in de vitrines met zorg ontworpen en vervaardigde kleino diën, die elk op zich een feest zijn voor het oog. Vooral de heel aparte zilveren en gou den sieraden, een specialiteit van deze be kende Parijse edelsmid, trekken daarbij de aandacht. Tussen een smaakvolle decoratie van rood fluwelen en met gouden letters ver sierde gordijnen wordt hier op enkele dagen van de week voor de voorbijgangers een demonstratie gegeven van het ambacht dat in de Vautrin-ateliers wordt uitge- Louis Barrault de wederwaardigheden van een clown uitbeeldt, zonder ook maar één woord te spreken. Erik Vos mimeerde een boom. En hij deed dat met zo'n overtui ging, en lichaamsbeheersing dat hij op slag zijn publiek veroverde. Het was zo stil in de zaal, dat ik mij verbeeldde de bladeren van de boom, door Erik Vos gemimeerd, te horen ruisen. Het was wel een duidelijk bewijs van zijn talent, dat Erik Vos met deze ongewone vorm van toneel en dans waarvan de pantomime een combinatie of een synthese is, een zo onmiskenbaar suc ces mocht oogsten. Een jong paartje dat naast mij zat te flirten, had zelfs deze sport gestaakt om vol aandacht de bewegingen van Erik Vos te volgen. Dat zegt, dunkt me, wel genoeg. Een Utrechtse celliste De celliste Dyck Koster, die ook al uit Utrecht komt, verscheen toen op het po dium om een sonate van Eccles te spelen. Zij is al een oude bekende in het college Neérlandais waar zij al enige jaren woont. Zij werd dan ook begroet met applaus. Zij beantwoordde dit met een glimlach van verstandhouding. Deze mooie oude sonate, werd door Dyck Koster zeer muzikaal ge speeld. De jeugdige pianiste Tan Crone stond haar met veel begrip ter zijde. Die pianiste is een klein meisje uit Brabant maar met heel veel talent, die hier met een beurs bij Nadia Boulanger studeert. In de pauze kon men ook nog een ten toonstelling bezoeken van de schilderijen van Freder. Er bestond veel belangstelling voor en terecht. Wanneer men echter de schilder vroeg of zijn kleurrijke levendige werken soms ook te koop waren, zei hij lakoniek „Neen" .Ik had zo iets van de kant van een schilde, nog nooit mee gemaakt. En zo was dan deze hele avond een reeks van verrassende gewaarwordin gen en prettige ervaringen, waaraan ik alleen maar met groot plezier kan terug denken. ève Line Vautrin werd hij de vervaardiging van poederdoosjes geïnspireerd door blad>- vormen. Sommige doosjes zijn met edelstenen ingelegd. oefend. Ook zonder deze speciale attractie weet de Parisienne het „winkeltje" van deze edelsmid echter wel te vinden. Me nige aparte broche, collier, armband, tas met fraai bewerkte beugel of paraplu'tje met sierlijke knop, waarmee zij ook haar eenvoudigste toiletje een bijzondere noot weet te geven, is namelijk uit deze aan trekkelijke „boutique" afkomstig. „Beeldhouwwerk in edelmetaal" noemt men in Parijs de producten van Line Vau trin. Origineel ontwerp Inderdaad doen haar sieraden en andere snuisterijen, zoals poederdoosjes, knopen, tasbeugels en ceintuurs, die op een speciale manier en met toepassing van edele meta len vervaardigd zijn, denken aan beeld houwwerkjes in ruwe zilver- of goudkleu rige steen. Om dit effect te bereiken past deze edel- smidse een bijzondere werkwijze toe. Al deze kleinodiën worden namelijk eerst in brons gegoten en dan met een laagje goud of zilver bedekt. Zo krijgen deze sieraden een levendigheid en expressie, waardoor zij zich volkomen onderscheiden van an dere moderne edelsmeedproducten. Wat de Vautrin-sieraden echter vooral zo aantrek kelijk maakt, is het originele ontwerp, waarnaar zij steeds zijn vervaardigd. Elk kleinood dat in de ateliers van Madame Vautrin tot stand komt is door haar per soonlijk ontworpen. Om alles zo exclusief mogelijk te houden wordt elk ontwerp ge heel in handwerk en bovendien slechts in enkele exemplaren uitgevoerd. In haar col lectie brengt zij ook broches, kleine knoop jes en eenvoudige armbanden, die niet al te kostbaar, maar wel steeds heel apart zijn. De voortdurende behoefte aan nieuwe motieven brengt voor de ontwerpster met zich mee dat zij steeds weer over nieuwe ideeën moet beschikken. Aan fantasie heeft Line Vautrin echter allerminst gebrek en ADVERTENTIE Vraag uitsluitend de originele flacon Air-Wick a f 2.40. door ANNE LORAINE Vertaald uit het Engels 24) „Kom, komprotesteerde Lynne, voordat het kind verder kon gaan, „je moet niet zulke dingen zeggen. Je bent veel te opgewonden en we moeten 't wat kalmer aan doen. Wat Vindt Pappie er van?" Hij keek snel in haar richting bij deze laatste vraag, maar ze was te druk bezig met het kind om het te merken. Ze wan delden in een langzamer tempo verder en maakten Jessica op allerlei kleinigheden attent de kleur van een blad, de voet sporen van een vogel, de merkwaardige vorm van een boom. De morgen vloog voorbij en toen ze tegen lunchtijd thuis kwamen, hadden ze rode wangen en een enorme honger. In de middag zaten ze rustig bij het haardvuur te lezen en zo nu en dan praatten ze over een of ander onderwerp. Millicent kwam bij hen zitten met een handwerk en mengde zich zo af en toe, wanneer haar iets gevraagd werd, in hun gesprek met opmerkingen, die van gezond verstand getuigden. Lynne voelde zich nog steeds schuldig, dat ze eerst een zeker mis plaatst wantrouwen jegens deze vrouw gevoeld had. Jessica was na de lunch naar boven verdwenen om te rusten en er heer ste een stilte in het huis, die Lynne thans weldadig aandeed en niet meer kil en on hartelijk, zoals haar eerste indruk was geweest. Aan de thee kwamen enige vrienden binnenvallen en de conversatie, was pret tig en boeiend. Er waren collegas bij, maar ook een dominee en een bekend kunste naar. Lynne volgde hun gesprekken met belangstelling en er was een blos op haar gezichtje en een schittering in haar ogen, die haar er hoogst aantrekkelijk uit deden zien. Toen Jessica zich aan het eind van de middag weer bij hen voegde, gingen ze gezamenlijk naar de avondkerk, waarna een koude maaltijd genuttigd werd. Na tafel luisterden ze naar de radio en Lynne merkte, dat haar muzikale smaak in vele opzichten overeenstemde met die van Preston Mannerley. In volkomen har monie luisterden ze naar een bekend sym- phonie-orkest. Om tien uur kwam Rita met koffie en met een schok besefte Lyn ne, dat het weekend bijna voorbij was. Het speet haar, ze begon zich hoe langer hoe meer thuis te Voelen. Millicent, die de koffie inschonk, scheen haar gevoelens te raden. „We vonden het erg gezellig, je hier te hebben, Lynne", zei ze vriendelijk. ,,'t Heeft m'n broer goed gedaan. Ik dring er zo vaak bij hem op aan mensen mee te brengen, maar hij heeft kluizenaars neigingen, sindsZe hield abrupt op en keek naar Preston. „Het spijt me, maar het is de waarheid. Het is zo goed voor je, als er mensen om je heen zijn, en voor Jessica ook. Ik neem echter aan, Lynne, dat je 't als dokter te druk hebt om zo'n weekend vaak te herhalen". Jessica, die al naar bed was, riep op dat moment en Millicent moest zich naar boven begeven. „Het was hier heerlijk", zei Lynne, toen ze met Mannerley alleen was gebleven. Deze stond op en staarde in het vuur. „Meen je dat, Lynne?", vroeg hij met iets dringends in zijn stem. „Meen je dat werkelijk, of is het enkel een formeel be dankje?" Ze schrok enigszins van de heftigheid, waarmee hij deze vraag stelde. „Natuurlijk meen ik 't", zei ze. „Ik heb van iedere minuut genoten, dokter Man nerley. „Noem me niet dokter....", onderbrak hij haar scherp. „Zeg Preston, wil je? Luis ter eens Lynne. Enige tijd geleden, vlak voor je met vacantie ging, vroeg ik je om met mij ergens te gaan eten, omdat ik iets met je te bespreken had. Herinner je je?" „Ja, zeker herinner ik me dat. Ik vroeg me af, of 't iets met een patiënt te maken had, en ik was nogal teleurgesteld, toen je me niets verder zeggen wilde. Je was toen boos op me, nietwaar?" MR. CORNELISSTR 33 HAARLEM TEL. 17487 telkens weet zij ook weer andere inspiratie bronnen te ontdekken voor haar werk, waarin zij geheel opgaat. Uit oude Franse volksliedjes, de primi tieve schoonheid van praehistorische 'voor werpen,' actuele gebeurtenissen die de emotionele Franse geest bezig houden en de flora en fauna van haar land, put zij gegevens voor steeds weer nieuwe ontwer pen. Bij een bezoek aan haar ateliers toonde zij ons onder meer een aantal poederdoos jes, waarvan de grillige vorm werd ont leend aan praehistorische schelpen. Weken lang verzamelde zij in de Parijse musea gegevens voor deze specialiteit. Een karak teristieke armband werd door haar versierd met eeuwenoude Franse spreuken en en kele aparte broches met Bijbelse motieven. Een tiental jaren geleden begon Line Vautrin met de uitoefening van dit am bacht. Zij voerde haar ontwerpen in het begin geheel eigenhandig uit. Spoedig had den haar sieraden echter ook buiten Frank rijk zoveel succes, dat zij niet meer buiten medewerksters kon. Veertig assistenten, allen specialisten in dit vak, staan haar nu dag aan dag ter zijde. Zestien- en zeven tienjarige leerlingen, die hun opleiding kre gen aan een kunstnijverheidsschool, helpen de geroutineerde vakmensen op haar ate liers bij het beoefenen van dit exclusieve handwerk in dienst van de Parijse mode. Na enkele jaren zijn deze jonge krachten zo zelfstandig dat zij op hun beurt anderen weer kunnen inwijden. Historische omgeving Het kleine vertrek dat zij oorspronkelijk in Montmartre als haar atelier inrichtte, bood, nadat zij ook van verschillende be kende couturiers opdrachten kreeg, niet voldoende plaats'meer voor haar bedrijf. Toen er'ëen vleugel van het eens zo be roemde „Hötel d'Epernon" in de stille Rue Veille du Temple vrij kwam, wist Line Vautrin deze ter beschikking te krijgen voor de inrichting van haar ontvangstsalon en werkplaatsen. Dit historische gebouw behoorde eens toe aan Megret de Sevilly, de schatbewaarder en betaalmeester van Lodewijk XVI, die er met zijn vrouw, een gezelschapsdame van Koningin Marie An toinette, woonde. Line Vautrin wist de in richting van dit gebouw opnieuw een bij zondere verfijning te geven en wel geheel naar haar eigen smaak. Langs een kleine, Chinees ingerichte ontvangstsalon komt men in een grote hal waar achter zware, diep groene gordijnen de wenteltrap schuil gaat die naar de werkkamer en de ateliers van Line Vautrin leidt. Met grote toewij ding kan men hier dag aan dag deze Pa rijse edelsmid met haar assistenten aan het werk zien. Elk van hen vindt zichtbare voldoening in het beoefenen van dit edele handwerk. In dienst der Parijse mode Oorspronkelijk werkte Line Vautrin uit sluitend voor de couturier Lucien Lelong, op wiens ateliers Christian Dior destijds zijn opleiding kreeg. Nadat Lelong zich uit de couture terugtrok, verwaardigde Line Vautrin voor verschillende toonaangevende Parijse couturiers elk seizoen een aantal exclusieve kleinodiën, onmisbaar als fi nishing touch van een mode-creatie. Vooral haar fraaie verguld bronzen knopen, slui tingen voor mantels, gespen en ceintuurs zijn momenteel zeer gewild, daar deze het zo uitstekend doen bij de stoffen die nu opgang maken. In dienst van de mode oefent deze edel smid zo haar ambacht uit. Echter vooral in dienst van elke vrouw die het geheim kent van een met zorg ontworpen en apart kleinood ter opluiste ring van haar kleding. FLORENCE. Wat maakt u van uw keuken? Bijna iedere huisvrouw tracht datgene van haar keuken te maken wat zij denkt dat goed en practisch is uitgezonderd natuurlijk de huisvrouwen die het werk graag aan iemand anders overlaten. En altijd zijn er nog mensen aan het werk om nóg betere en nóg practischer dingen voor de keuken te bedenken. Maar ook de huisvrouw zelf kan zich haar werken in de keuken zo prettig en makkelijk moge lijk maken door te proberen zo efficient mogelijk te zijn. Dit stukje wil proberen u daarbij een kleine hulp te zijn. Huisvrouw, wanneer u eens probeert als gast uw eigen keuken te betreden dan zal uw oog misschien op dingen vallen die door een kleine verandering uw arbeid plezie riger maken. Denkt u bijvoorbeeld eens aan de zoge naamde „passenbesparing"; wat kunt u zelf niet een onnodig heen en weer lopen besparen door te zorgen, dat de werk- en bergruimten goed geplaatst zijn, dat alle losse gereedschappen zo opgeborgen zijn dat u ze makkelijk kunt grijpen terwijl u aan het wex-k bent. Iets anders waar u heel veel plezier van zult hebben is een closetrol (op dezelfde manier opgehangen als op het toilet) aan de wand, naast de gootsteen. Wanneer u even wat vuil uit de gootsteen moet pakken of misschien een schaaltje uit writ vegen dan kunt u uw werkdoekje sparen en het met zo'n stukje papier doen wat direct weggedaan kan worden. Eigenlijk dus het principe van de papieren zakdoek! In Zweden heeft iedere huisvrouw zo'n rol, alleen is daar het for maat veel breder, zodat men grotere stuk ken papier heeft. Ook is het erg prettig wanneer de goot steen afgesloten kan worden hetzij door een stop, hetzij door een draaibaar me chaniek, zoals u ze kent van de vaste was tafels. Wanneer u in het gelukkige bezit bent van twee gootstenen naast elkaar dan is een van beide meestal wel van zo'n af- sluitmechaniek voorzien. Het is het pret tigste, wanneer de gootsteen in het mid den van het aanrecht aangebracht is, zodat aan de linkerzijde de vuile vaat kan wor den opgestapeld en aan de rechterkant al les op een afdruiprek of -mat kan staan. Wie bijvoorbeeld alleen een gootsteen in de hoek heeft, wat dus eigenlijk zeer on- practisch is, kan dit voor een groot deel ondervangen door een hangend afdruiprek te kopen en dat boven het aanrecht te hangen. De schone vaat komt dus op dit rek en we hebben voldoende werkruimte op het aanrecht. Wanneer men misschien niet over een dressoir beschikt is het bij voorbeeld ook gemakkelijk een of meer laden in de keuken te hebben om het zil ver in op te bergen. Wie een glazenkast heeft met daaronder pannenkastjes (waar dan meestal een „aanrechtje" tussen is) kan onder die glazenkast makkelijk twee laden laten aanbrengen. Waterdamp bij het koken "Veel huisvrouwen vinden het ook erg mooi staan als de wanden en het plafond geverfd inplaats van gewit of gesaust zijn, maar het nadeel van de verf is dat deze geen vocht opneemt, zodat alle waterdamp, die bij het koken ontstaat, langs de wand naar beneden druipt, wat de wanden er streperig en vuil doet uitzien en wat bo vendien de sfeer in de keuken erg be nauwd maakt, speciaal in de wintexanaan- den wanneer men deuren en ramen niet steeds open kan hebben. Dit euvel is te verhelpen door alleen de onderste helft van de wand te vexwen en de bovenste helft en het plafond te sausen. Over de noodzaak van een wasem- kap hoeft niet meer geschreven te worden. Een harmonicaraampje of bovenraam kan in de winter goede diensten bewijzen, mits dit laatste voorzien is van „zijkleppen" te gen tocht. Het is niet de bedoeling u met deze op somming te doen geloven dat uw keuken nu ineens tè „ouderwets" is, maar ean klei nigheid kan soms zulke wondex-en doen. En de keuken is toch nog altijd een be langrijke plaats in het leven van een huis vrouw en de moeite waard er af eix toe eens een ogenblik bij stil te staan. Een zwart suède tasje met apart hengsel in edelsmeedwerk, geïnspireerd op de beroemde Parijse wijk Montmartre. Ons klimaat telt helaas veel regenachtige Zondagmiddagen en om u te helpen deze gezellig door te brengen geef ik u deze maal een aardig knutselkarweitje. We zullen be ginnen met het overtrekken van een leeg sigarettenbusje. U kent ze wel die busjes van 50 stuks, die we met een vex-jaardag of iets dergelijks graag cadeau doen. Als u nu dit busje overtrekt met een aardig geruit lapje, dan geeft u tevens een blijvende her innering. Natuux-lijk kunt u ook een leeg busje dat u nog had overtrekken, want al leen dat is al een aardig cadeautje dat u zonder veel onkosten kunt maken. U hebt hiervoor nodig een leuk geruit lapje, dat on geveer 2 x zo lang is als de omtrek van het busje en 3 cm. breder dan de hoogte hiervan. Dit lapje gaat u nu helemaal inplooien zoals we dit bij schemex-lampen wel zien. We vouwen b.v. om de 2 ruitjes 2 ruitjes weg, dit hangt ook af van de breedte van de ruitjes. We plooien net zo lang totdat het lapje 2 cm. langer is dan de omtrek van het busje. De rafels aan de bovenkant worden weggewex-kt door een reepje van dezelfde stof aan de achterkant aan- en aan de goede kant over te stikken. Ook kan de jDOvenkant afgewerkt worden met een reepje vilt van een afstekende kleur. Aan de onderkant stikken we het lapje een keer door om de plooitjes vast te houden. Nu gaan we het lapje dichitstikken en trek ken het om het busje heen. Het moet er goed glad omheen zitten anders glijdt het er na tuurlijk af. Op de onderste tekening ziet u hoe het lapje goed strak om de bodem heen getrokken wordt en vastgenaaid met lange spandraden. Nu wordt er een rondje van vilt geknipt dat zo groot moet zijn als de bodem van het busje, dit wordt vastgehecht. Bin nenin het busje leggen we een paar rondjes van dik carton, het bovenste omplakken we met een geruit lapje. De sigaretten staan nu iets hoger, dit is prettiger met uitnemen. L. S. Hij kwam naast haar staan en keek haar aan. „Lynne", zei hij langzaam. „Ik had die avond zo graag rustig alleen met je willen praten. Ik had er alles op gezet om je die avond voor je vertrek nog te zien. Maar je vond 't niet eens nodig, me op mijn briefje te antwoorden. Ze wilde pro testeren, maar hij hief zijn hand op. „Het hindert nu allemaal niet meei-", vervolgde hij. „Je bent nu hier in mijn huis, in mijn familiekring, je hebt hier een weekend doorgebracht en je zegt me, dat je het px-ettig vond. Het is een stil saai huis, Lyn ne, tenminste dat was het, voordat jij hier kwam. Precies zo stil en saai en doods als mijn leven de afgelopen acht jaar of is het al langer geweest is. Lynne, Jes sica vindt je ex-g aardig, Jessica heeft ie mand als jou nodig. Begrijp je, waar ik heen wil, Lynne? Ik wilde dat allemaal op die avond enige tijd geleden zeggen, maar ik zeg het nu, Lynne, wil je met me trouwen?" HOOFDSTUK IV. Ze antwoox-dde niet dadelijk. Ze besefte tot haar verwondering, dat zijn vraag niet helemaal onverwachts kwam. Op de een of andere manier had 't hele weekend op dit ogenblik aangewerkt. Het was alsof 'n moeilijke puzzle na zorgvuldig passen en meten opeens in elkaar sloot. Er werd haar nu zoveel duidelijk: zijn uitnodiging voor dit weekend, zijn veranderde houding jegens haar, zijn jongensachtig enthousias me om het haar tijdens haar verblijf hier naar de zin te makenZe begreep nu, waax'om hij altijd met haar samen wilde werken en haar vroeg om hem in moei lijke gevallen tex-zijcle te staan Ze kon haar eigen gevoelens nog xxiet analysex-en. Ze voelde zich verlegen of ver rast. Na haar vernederende ex-varing met Jimmie deed Mannex-ley's vx*aag haar goed. Misschien lag hier de oplossing voor, haar probleem, misschien zou ze op deze manier de wereld en vooral ook zichzelf kunnen bewijzen, dat ze een aantrekkelijke nox-- male jonge vx-ouw was, die door méér dan één man de moeite waax-d werd gevonden. „Je geeft me geen antwoox-d, Lynne", zei Mannerley zacht. „Staat het idee je tegen.Heb ik 't verkeerd aangepakt. „Nee", protesteerde ze warm, „helemaal niet! Ik zeg niets, omdat ik vex-rast ben, Preston, omdat ik niet weet wat ik zeg gen moet....". „Denk er rustig over na", ried hij haar aan. „We zijn geen van beide jonge dwa zen, die de wereld op willen geven voor de liefde. Maar ik geloof, Lynne, dat we van een huwelijk samen iets zouden kunnen maken. We hebben om te beginnen zo véél gemeenIk heb altijd zowel de dokter als de vrouw in je bewonderd. Wat mij betreft, kun je rustig met je werk blijven doox-gaan. Dat beloof ik je. Jessica heeft je kennelijk al in haar hart gesloten, ze heeft iemand als jou zeer nodig, even als ik. Hij hield op en wendde zich van haar af. Ze was verwonderd over de emotie in zijn stem. Voor 't eerst voelde ze enige nieuwsgierigheid naar zijn eerste huwe lijk, naar de vx-ouw, die zijn eex-ste liefde had gehad, en die hij zeker op een andere wijze ten huwelijk gevx-aagd had dan haar. Er zat iets practisch zakelijks in zijn voox-- stel, zoals hij 't haar deed. Ze moest even denken aan de manier, waarop Jimmie haar had liefgehad, haar gekust en dier bare dingen toegefluisterd had Ze wilde daar echter niet aaxx denken en ze haalde diep adem. „Ik geloof, dat ik je mijn antwooi-d nu wel geven kan", zei ze langzaam. „Ik wil gx-aag met je trouwen, Preston". Hij draaide zich met een ruk om. Zijn gezicht zag bleek en even keek hij haar doordringend aan. Dan stak hij zijn han den uit en glimlachte. Ze legde haar han den in de zijne. „God zegene je, Lynne", zei hij enkel. „Ik zal mijn uiterste best doen dat je van dit besluit nooit berouw zult hebben. Ik wil, dat je weet „Stoor ik, dat spijt me Millicent, kwam het vertx-ek binnen en Lynne trok met een verlegen gebaar haar handen uit de zijne. Ze herstelde zich echter onmiddellijk en richtte zich met een vriendelijke glimlach tot de oudere vrouw. „Je stoox-t helemaal niet en je bent de eerste, die het grote nieuws mag horen, Millicent. Je broer heeft me gevx-aagd, of ik met hem wil trouwen, en ik heb ja gezegd. Feliciteer ons dus maar!" (Wordt vervolgd).

Krantenviewer Noord-Hollands Archief

Haarlem's Dagblad | 1952 | | pagina 10