van onderscheidingen Voorzichtigheid kenmerk van verzorgd concert Boude wijn de Groot ademt zelf Hollandse geest uit Fraai werk van Gerda Evens, Edith Sont en Marja Hoofd. Genuanceerde expositie bij Klein c 1 Cannes begint festival al met het uitdelen Filmakademie protesteert f49,95 ïl P T sola elite b.u. Vier vorstelijke theelepels pttpost em >0 >ed matie ihuis lam iat r I i I j! i i Verdachtmaking ■3.V. Halfzacht .ra* 13 12 19 8 0 ZATERDAG 10 MEI KUNST L ,00 a w Een exclusief aandenken. eso Edith Sont eren Marja Hoofd T 4 Gebruik m goed. ■i ,00 ,00 ,00 ,00 .30 .00 .00 tapijtreiniging, vaste vloerbedekking losse kleden bankstellen beleg- een van meistraten nans ver- 62.31679 Voor inl. U gebruikt de postcode héél goed als u de vier cijfers en twee letters zó voor de plaatsnaam zet: H. Meerveld Graaf Adolfstraat 4 2713 EK ZOETERMEER ,00 door Pieter van Lierop k AMSTERDAM. Vooral tij dens de eerste set richt Boude wijn de Groot zich tussen zijn liedjes door veel rechtstreeks tot het niet in al te groten getalen opgekomen publiek. Hij vertelt bijvoorbeeld hoe het feit dat hij zijn moeder nauwelijks heeft kunnen leren kennen hem inspi reerde tot het schrijven van een weemoedig lied of hoezeer de be knelling van de Nederlandse sa menleving of het Hollandse land- schap hem kan irriteren. -- y 'F O <1 KIRK DOUGLAS: juryvoorzitter (ADVERTENTIE) (ADVERTENTIES) JOHN OOMKES IO ■y Textielobject van Gerda Evens. A Van Reenenweg 155, Zeist sle bewo- net groot ouche 2e ik. ruime Haarlem, woonk cl. stofte- dat er sinds kort ook nieuw repertoire voorradig is, bijeengebracht op een album dat de titel Van een afstand heeft meege kregen. Een dergelijke benaming sugge reert een zekere samenhang tussen de verschillende songs, die zich ook metter daad laat vaststellen. Zo je van een tel kens terugkerend thema in de teksten van Lennaert Nijgh en Ruud Engelander kunt spreken, is dat „het vertrek”. Daarmee wordt dan de gemoedstoestand bedoelt, die je overvalt bij het afscheid nemen van de ander of van je omgeving. Een weg gaan waarbij nog wel even wordt gezegd wat er allemaal dv ars zat. De Groot uit zo nu en dan zijn twee slachtige gevoelens voor eigen haard en heim. De Nederlandse lulligheid irriteert als je elders een wat opener en ruimer perspectief Boudewijn woonde een tijd je in de Verenigde Staten hebt leren kennen. De ironie van het lot is evenwel dat hij zich amper van zijn omgeving kan losmaken. Er zijn maar weinigen die er hier even goed in slagen een Nederland stalige tekst op melodie te zetten, of door een minimaal gebruik van intonatie en accentuering zich te uiten in de eigen taal. Boudewijn, ook hij is Nederlander. Op en top zelfs. Beweren dat het leuk is om hem weer te zien snijdt maar korte tijd hout, ook al is het zo. Aardiger is evenwel te constateren dat De Groot volhardt in zijn typisch „Nederlandse” stijl van ar rangeren en in zijn eigen smaak om tot een totaalgeluid te komen. De manier waarop de huidige band hem mag begelei den verraadt weinig speelruimte voor de musici. Elke oneffenheid is van tevoren voorzien en door Boudewijn keurig uit de weg geruimd. Zo verzorgd als hij zijn teksten brengt, zo weinig althans uiter lijk aangedaan zo klinkt ook het geheel. Slechts heel spaarzaam, nog wel in het lied Vertrek en wel bij het couplet dat met de regel: U weet het nu zeker... begint, lijkt het er even op dat de band mag „uitpak ken” en mag de gitaar van Hans Hollestel- le even uit de band springen. Voorzichtigheid en controle bepalen De Groots bühnegedrag dus nog altijd. Een strak regiem moet voorkomen dat hij in situaties verzeild raakt, waarvan hij niet weet of hij ze kan hanteren. Dat aspekt ongetwijfeld mede veroorzaakt door een zich niet openstellen voor de huidige ont wikkelingen in de muziek (alleen Geen Carnaval verraadt dergelijke invloeden getuige de syncopen en de tegendraadse ritmiek) maakt nu juist dat je wat tweeslachtig die terugkeer van De Groot gadeslaat. Het is immers geen 1967 meer, hij is niet meer de spreekbuis van een groot deel van de Nederlandse jongeren, zijn huidige teksten kunnen onmogelijk hoe goed ze ook nu en dan (De Zwemmer, Een tip van de Sluier) zijn, net zo functio neren als toen. Het zou van durf hebben getuigd als Sola Society Pleet, zwaar verzilverd Vooral de textiele objecten van Gerda Edens waren voor mij een grote verras sing. Werken met textiel is altijd een wat hachelijke onderneming. Al snel raken textiele werkstukken verstrikt in de senti mentele wolligheid van het materiaal, en blijft er niet veel meer over dan verdien stelijke haak- of borduurwerkjes zonder ruggegraat. Het vroegere werk van Edens ken ik alleen van foto’s uit catalogi. Ge haakte bloemkolen, die te zien waren in de Hallen, enige jaren geleden (Werken in Textiel). Wel aardig, maar toch ook niet veel meer dan dat. composities gaan eerder een gevecht aan met het materiaal, en komen hier als dui delijke overwinnaars uit te voorschijn. Wit-linnen kussentjes worden in ritmische patronen gegroepeerd in plexi-glazen do zen. De reliëfwerking doet een beetje den ken aan Jan Schoonhoven. Achter plexi glas niet alleen wit textiel, maar ook blauw en roze gestreepte enveloppen, met contrasterende uitpuilende inhoud, in be dwang gehouden door simpele overhemd- knoopjes. Of doekjes die als croissant- deeg zijn opgevouwen, en in monotone reeksen zijn geplaatst. Leverbaar in ge bakken, zowel als ongebakken uitvoering. Dat zij dit brandbare materiaal in de oven durft te schuiven, bewijst wel dat Edens een agressieve aanpak van haar stofjes niet uit de weg gaat. Het deed me een beetje denken aan de gebakken schrijf machines van Daniel Spoerri. Beneden in de kelder bij Klein hangen van haar nog een aantal plexi dozen, waarvan de in houd zijn vormtaal ontleend lijkt te heb ben aan Arman en Christo. Katoenen pak ketjes, met touw stevig dichtgebonden. Wat zou daar in zitten? vroeg ik me af, maar misschien is het wel beter dat dit nog even geheim blijft. Balletjes van kran- tepapier, met cellotape omwikkeld. Ook hier touwtjes, nu niet als samenbindend element, maar juist om een chaotische, wriemelende massa te creëren. Edith Sont geeft in haar kleurpotlood- tekeningen blijk van een koele, nuchtere kijk op de zaken. In haar werk wordt vooral de architectuur onder de loep ge nomen. Mensen komen er niet op voor, al laten zij hun aanwezigheid wel gelden. Door de gordijnen te sluiten, bijvoor beeld, of de ramen met pakpapier te blin deren. Inderdaad sluit de hedendaagse mens zich te veel af voor zijn soortgeno ten, maar gelukkig gaat hij hier niet tel kens even nauwgezet te werk. Altijd blij ven er wel wat kieren open, waardoor nog enig kontakt mogelijk blijft, zoals Sont in haar precisieuze tekeningen aantoont. Ook de luxaflex in de kamer, van waaruit Sont werkt, blijkt niet in staat de buiten- De keramische landschappen van Mar ja Hoofd vormen op deze tentoonstelling wel een aardige schakel tussen het werk van Edith Sont en Gerda Edens aan de wanden. In zijn fletse kleurstelling sluit wereld geheel en al aan het oog te onttrek ken. Uit een reeks tekeningen, gemaakt in zwembaden, blijkt dat Edith Sont over het juiste kleurgevoel beschikt om de mistig transparante sfeer in deze recreatiepalei- zen weer te geven. Het vervreemdende in overdekte zwembaden heb ik altijd gevon den, dat het er zowel koel als broeierig tegelijk is. Zoals je ook nooit weet of het water nou groen of blauw is. jaar onder voorzitterschap van de Ameri kaanse acteur Kirk Douglas) valt normali ter best te geloven, al zal men altijd stre ven naar een zo diplomatiek mogelijke verdeling van de bekroningen over zo veel mogelijk landen, er wordt in Cannes wel geïntrigeerd, maar dat doet men anders. Zoals dus nu de Fransen met hun voorse lectie de condities hebben geschapen voor een prijsverdeling, waarbij de Fransen zelf er gekleurd op moeten komen te staan. Als Hinault niet dood valt, wint hij opnieuw de Tour de France. Deze set hennnerings theelepels kan ook in 100% zuiver zilver of 24 karaats goud worden besteld Tel int 03404 13677 Sola Fabriek M J Gerritsen N V Vorig jaar is er nogal wat schandaal ontstaan, toen een half jaar na „Cannes” juryvoorzitster Frangoise Sagan ineens ging rondbazuinen dat men onder druk was gezet door de festivalorganisatie om in elk geval Apocalypse Now een Gouden Palm te geven. Een ander jurylid, de Hon gaar Hezdi-Kovacs, vertelde me onlangs dat die verdachtmaking echt vreselijk onterecht geweest is, maar hij wist er ook bij te vertellen dat Sagan ruzie had gehad met de festivalorganisatie die had gewei gerd om telefoonkosten ten bedrage van 3000 gulden te betalen als onderdeel van Sagans hotelrekening. In de integriteit van zo’n festivaljury (dit Voor Ook levering nieuwe vloerbedekking en gordijnstoffen Zljlweg 286, Haarlem. Tel.: 023-313289 (O Tel 023- •■■x-Ay- HAARLEM. Bestaat er zo iets als vrouwelijke kunst? Hebben vrouwen wel verstand van kunst? Ik prijs mij gelukkig dat ik deze vragen wél mag opwerpen, maar ze hier nog niet hoef te beantwoorden. De ruimte dringt immers, en ik moet nog enige alinea’s wijden aan de tentoonstelling, die momenteel bij Galerie Klein te zien is. Daar exposeren drie vrouwelijke kunstenaars, maar godzijdank ontbreken hier de feministische stencils, waar de bezoekers van de tentoonstelling 1x1 11 onlangs in Museum Fodor op werden getrakteerd. Ik moet erbij vertellen dat het werk van Gerda Edens, Edith Sont en Marja Hoofd sterk genoeg is, om het zonder politieke toelichting te kunnen stellen. 3-252511- 19 tussen tar. Vraag -informa- tardij As- Merius- eer Tel De serie objecten, die zij nu toont, overtuigen mij veel meer. Dat de objecten in linnen en katoen zijn uitgevoerd, is weliswaar niet zonder betekenis, maar het werk wordt niet door het materiaal overheerst. Integendeel, zou ik zeggen, de CANNES. De meeste festivals ter wereld eindigen met het uitreiken van onderscheidingen, maar voor het groot ste filmfestival ter wereld is zoiets onvol doende franje. In Cannes begint men met het uitreiken van eremetaal. Nog voor de officiële ouverture kreeg de Franse actri ce Jeanne Moreau vanwege haar verdien sten in de Franse cinema het Legion d’Honneur opgespeld door meneer Jean- Philippe Lecat, minister van cultuur. Een donderdagavond waren er zelfs al films onderscheiden. Of films.nou ja, voorfilms toch. „Trailers”, heten ze offi cieel, die „volgende-week-in-dit-theater- filmpjes dus. Van de dertig meest in het oog lopende premières van de afgelopen twaalf maanden, werden de bijbehorende trailers nog eens in officiële zitting beke ken. En een jury oordeelde dat de „lok ker” voor Hair bekroond moest worden met het Gouden Bioscoopkaartje. Man hattan en I.Comme Icrae (een nieuwe film van Verneuil, met Montand in de hoofdrol) kregen beide een Ticket d’Ar- gent toebedeeld. Concert: Boudewijn de Groot. Nog tot 17 mei in de Kleine Komedie (uitge zonderd maandag), op 18/5 in Haar lemse Stadsschouwburg. Band: Hans Hollestelle (gitaar), Jan Vermeulen (bas), Peter Schön (synthesizer e.d.), Jan Rietman (piano) en Louis Debij (drums). Amsterdam, 9 mei 1980. slaap- keuken, njkeuken Nwe lei- o.t.k. Tel We krijgen enkele vormen van vader landse truttigheid voorgeschoteld: de pi ramide van Austerlitz, het slootrijke Giet hoorn dat betiteld wordt met de benaming Venetië van het Noorden, en het beeld van de verre einder dat altijd wel door een flatgebouw bedorven wordt. Boudewijn de Groot trekt deze maand voor het eerst sinds jaar en dag door ons land van Maas en Waal, nadat het eerst de Belgen vergund was hem te mogen aan schouwen. Sinds een jaar of drie schuwt hij het concertpodium niet langer en is het mogelijk vergelijkingen te trekken met de troubadour en protestzanger die in de jaren zestig uitgroeide tot de Johan Cruyff van de lichte muziek. Onze zuiderburen konden dat eerst doen in een presentatie waaraan de Belgi sche groep Trinity meewerkte, die werd afgewisseld door jongens als Ernst Jans en Henny Vrienten. Nu heeft de sinds kort in Aerdenhout woonachtige, 35-jarige Boudewijn waarachtig niet de minsten uit het arsenaal Nederlandse sessiekrachten weggeplukt. Het weerzien is des te interessanter om- i t.k. een- van 2 on- rote gar, uis, voor- achter- :v, ook in l. , woon- i haard r en kei- 3 slp.k.. balkon- m. Iigb. 2e verd. :eh ruime n. , ber- m. boven reel af ge- Gedeelt ne. Vr.pr c Tel deze stop een bijdrage tot werkloos heidsbestrijding, maar stuurt zij in werkelijkheid filmmakers regelrecht de ww in en brengt zij laboratoria en studi o’s in gevaar. Naast de dreigende bezuinigingen wordt het filmproduktiebedrijf dit jaar getroffen door extra hoge materiaalkos ten. Volgens de bond is de speculatie op de wereldmarkt met zilver door Kodak aangegrepen om de negatiefprijzen met gemiddeld 40 procent te verhogen. Ook de laboratoriumprijzen zijn fors toege nomen. die begin van dit jaar wel van CRM het groene licht hebben gekregen, niet tot uitvoering kunnen komen. Daardoor lig gen nu al 18 produkties stil, waardoor ruim 20.000 werkuren verloren zijn gegaan. Als de uitgavenstop voortduurt, zullen deze aantallen snel toenemen. Volgens de Kunstenbond FNV noemt de regering Vrijdagavond begon daarna het 33ste festival van Cannes pas echt, met als openingsfilm de musical Fantastica. Een Frans-Canadese co-produktie, geregis seerd door de Canadees Gilles Carle. Een film om op te schieten (exclamation). Nou heb ik die Gilles Carle nooit zo zien zitten met zijn metafysische sprookjes waarin onveranderlijk sinds La mort d’un Bucheron (in 1972) Carole Laure (nu voor de vijfde keer) de hoofdrol speelt. Het waren altijd van die zweverige, op de rand van de kitch balancerende droomfilms, waarmee Carle slechts in één opzicht dui delijk placht te wezen en dat was telkens de kennelijke mededeling: kijk toch nog eens met wat voor ongelooflijk mooie vrouw ik mijn dagelijks leven mag delen (exclamation) en inderdaad, Carole is erg, erg mooi, maar een uiterst beperkt actrice tevens. Het beste is ze geweest in de met een Oscar bekroonde Blier-films Prepa- rez vos Mouchoirs, toen ze anderhalf uur lang voornamelijk sip kijkend, haar mond moest houden. Twee jaar geleden is Gilles Carle zijn Carole kwijtgeraakt aan de Canadese mu- ziekmaker Lewis Fury, maar Carles aan bidding bleef. En Fury raakte net zo kri tiekloos verslingerd aan Carole als Carle. Hij ging liedjes voor haar schrijven, waar mee ze nog aardig wat succes gehad heeft op grammofoonplaten en in de music- halls van Frankrijk en Canada. Ik zou die privéverwikkelingen hier ongenoemd hebben gelaten, als ze niet de verklaring inhielden voor het ongenietbare karakter van Fantastica. Want Carle regisseerde dus, maar Fury schreef de liedjes en is bovendien in de film Caroles tegenspeler ids een tot over zijn oren op Carole verlief de baas van een rondreizend muziekthe ater. Boudewijn zich wat minder clean, wat minder gepolijst zou durven opstellen en zijn band wat minder zou degraderen tot een bijkans anoniem geluidsdecor dat even vlekkeloos klinkt als op de plaat. Als hij de lef zou hebben om de hoogtepunten uit zijn oeuvre een echte facelift te geven in plaats van zo nu en dan lichtelijk aan te passen, zoals nu voor de pauze gebeurde, dan zou hij zonder meer in staat zijn om een zaal ook in anno 1980 plat te spelen. Een prachtig surrealistisch lied als Als de rook om je hoofd is verdwenen zou in een dito vervreemdende begeleiding moe ten worden geplaatst, zodat een grotere climaxwerking binnen zijn programma mogelijk zou worden. Nu werken de ont boezemingen in Wie ik ben en Waar ik woon niet als rustpunten, maar als tempo verlies. Vergelijkbare kanttekeningen zouden ook nog te plaatsen zijn bij een ballade als ’t Spaarne, dat schitterend op gang komt, maar waaraan de muzikale setting geen reliëf verschaft. Idem voor Calypso. Laten we wel wezen, De Groot blijft voor mij een waardevol artiest. Ook al kan je dan nooit vaststellen waar een tekst als Een tip van de Sluier ook op zijn gedrag van toepassing is. Hij is een eigen tijdse kleinkunstenaar, die nog steeds op een zinnige manier zijn mond open kan doen (Langs de Gulden Middenweg) en wiens verschijning op zich goed is voor een prima avondje-uit. Hij scoort wel een ruime voldoende met solistisch gebrachte songs van het prach tige album Voor de overlevenden. Liedjes als Beneden alle peil, Als een vlinder en Testament hoeven nu juist niet aangepast te worden; dergelijke teksten en dit mu ziek kan de tand des tijds zonder meer weerstaan. Dat geldt echter niet voor él het repertoire. Op het gevaar af hem op nieuw Hoogtevrees te bezorgen; Boude wijn zou de Nederlandse pendant van een Billy Joel kunnen zijn in plaats van iemand die net als J. J. Cale een low profile prefereert. artic.ge- JIS dicht- ■Hm., «i h. 1e et as. 6 gro ten, don- I extras, /en o.rit F j •d. Ruime woonk Ipk. dou- el gestof- c te koop 'oning er u bij ons DEN HAAG. Filmers gaan maan dag in Amsterdam (Filmakademie) pro testeren tegen de aantasting van hun werkgelegenheid als gevolg van de sub- sidiestop van de overheid. Organisato ren van de bijeenkomst zijn de Kunsten bond FNV en het Initiatiefcomité van Filmers. De in februari ingestelde bestedingen stop, die ook geldt voor het ministerie van CRM, houdt onder meer in dat voor goedgekeurde filmprojecten geen enke le betaling mag worden gedaan. Het gevolg daarvan is dat alle produkties, geëngageerde kunst, heeft de film ook nog iets met meteorieten van doen en het wemelt erin van witte duiven, witte paar den (met tegenlicht bereden door een half naakte Carole Laure) en forellen die mas saal de rugslag oefenen. Het gaat kortom om een halfzacht exempel van infantiele, dolgedraaide PPR-mentaliteit. Alles is on getwijfeld goed bedoeld, maar ieder ge baar, iedere emotie en iedere muzieknoot kom vals over. Dat zo’n film dan het Cannes-festival mag openen is onvoorstelbaar, als je niet wist dat er een hoop geld in werd gestoken door Frankrijks grootste filmonderne- ming Gaumont. Het is trouwens toch al heel typisch hoe hard de Fransen dit jaar van plan schij nen om met dit festival vooral de eigen belangen te behartigen. Terwijl Engeland en Rusland dus geen enkele film in de competitie hebben gekregen, zitten de Fransen zelf er dus met drie films in. En de Zwitsers werden vertegenwoordigd met Sauve qui peut, van de Franse regis seur Godard. En behalve de Canadese inzending is stomtoevallig ook de Brazili aanse competitiefilm Bye bye Brasil, (van Carlos Diegues), medegefinancierd door Gaumont. En de Hongaarse inzending De Erfgenamen (van Martha Meszaros) even eens. Uit Hongaarse bron weet ik dat men daar veel liever had gezien dat Csontvary (Van Huszarik) in de competitie was geko men, in plaats van in het non-competitive zij s oanprogramma Un certain Regard. De Erfgenamen werd namelijk „blind” gese lecteerd onder druk van de Gaumont- lobby en omdat Isabelle Huppert er een hoofdrol in speelt. Net als stomtoevallig in nog twee competitiefilms. Huppert zit ook in Godards „Zwitserse” film en in de Franse film Loulou van Piajat. Zoals de Franse zanger-acteur Ser ge Reggiani dus hoofdrollen speelt in zo wel het Canadese Fantastica als in een van de Italiaanse inzendingen, Bellochi’s Sprong in de Leegte. e Leldse- zeeën be- Moet op- i! Tel. na 21822 oning m woon- m. open an, toilet aapkanr g. Vr.pr >n make- 16321 "d aan k.k. Tel •yO&Sk... - lChtertuin >rz. v CV- m open m (1 m fel 2e et' >5 OuL *4 Boudewijn de Groot: geen spreekbuis meer hel aan bij de tekeningen van Sont, terwijl de wijze van materiaalbehandeling weer doet denken aan Edens. Marja Hoofd pro beert de, per definitie massieve, klei zo luchtig mogelijk te maken. De tabletten worden tot het uiterste uitgerold, en ver volgens, als karton, „rafelig” afgescheurd. De welvingen die zij in de staande vellen aanbrengt zorgen voor een opgaande be weging, zodat het wel lijkt of haar kera miek zich van de bodem wil verheffen. Op deze genuanceerde tentoonstelling wordt kijkplezier verzekerd. ARTHUR BELMON (De tentoonstelling bij Galerie Klein, Krocht 6, duurt nog tot en met 21 mei. Dinsdag tim zaterdag geopend van twaalf tot half zes). f Als blijvende herinnering aan dit feestelijke kro- ningsjaar brengt Sola een set van vier stijlvolle theelepels met afbeeldingen van Koningin Bea tnx, Prinses Juliana Prins Bernhard en Prins Per set in geschenk etui A. '/J Sola Elite, zilverwit edelstaal 1 1 Verkrijgbaar bij de Sola detaillist. Ergens in Canada wordt er slag gele verd tussen milieubeschermers en een doortrapte projectontwikkelaar. Carole s chaart zich in de linies van de ecologisten en steelt ook nog het hart van natuurmen sen (en chansonnier) Serge Reggiani, die in haar de reïncarnatie herkent van zijn leeds lang overleden, maar nog immer diep betreurde echtgenote. Behalve met lëïncarnatie, pollution en de functie van ■W- ja

Krantenviewer Noord-Hollands Archief

Haarlem's Dagblad | 1980 | | pagina 13