PANDA EN DE GROTBOKSER „DODE VINGERS"
Poolse krant boos over een
Nederlandse zakagenda
Zelfs het woord Israel is
verboden in Libanon
Sanerin
het
KONING BAR BONI X I
h
Zieke poes was
groot nieuws...
och ió het zo
Atlantis
Robotbrein ontraadselt
geheimen van de
Maya-cultuur
Tina Scarlett-wrak mag
niet verkocht worden
J
MAANDAG 6 FEBRUARI 1961
ONZINDELIJKE PUBL1KA TIE
Duitse ambasade keurde f» T'ZrZZ,
Kerkelijk nieuws
KRANTEN MET GATEN
een beroepsziekte
die tot invaliditeit kén leiden
H. Pétillon
Armoede grondoorzaak
van moordpartijen
door Radu Tudoran
Vertaling Margot Bakker
Deense reder heeft al
8 miljoen gulden schuld
Kort nieuws
28. De sociaal werker Arthur Anthropus
zag met verbazing aan wat zijn woede
had uitgericht Blabla de holbewoner
had de cel overhaast door de dichtstbij
zijnde muur verlaten, met achterlating
van zijn opheffer, zijn vriend Panda, en
zijn aardige muurtekening. Na zijn ver
trek heerste de grootst mogelijke verbijs
tering in het kamertje. Heel anders was
de toestand in de naast-aangelegen cel,
welker bewoner door het binnentreden van
de oerfiguur aangenaam verrast was.
„Ei, ei, zie toch eens aan!" sprak hij.
„Wat een allervriendelijkst ideetje van u
om eens binnen te lopen! Neen, geneert
u toch vooral niet, mijn beste, doet alsof
ge thuis waart, neem mijn simpele gast
vrijheid voor lief en let vooral niet op
de rommel! Dat ge niet tevoren belet hebt
gevraagd hindert volstrekt niet onder
vrienden. Bella et amicitia, gelijk reeds
mijn klassieke leermeesters uitriepen.
Doch sta mij toe, me aan u bekend te
maken. Mijn titels doen niet ter zake;
jegens een hypococxidriel iemand met uw
verfijnde omgangsvormen wens ik die niet
te bezigen. Goedbloed is de naam, Joris
Goedbloed." En hij liet zijn hoffelijke be
groeting met een hartelijke handdruk ver
gezeld gaan.
InnrthnnrtlPS flf kaartjes zijn inderdaad van de Westduit-
LClUllKLlUr IJt-A tijse ambassade in ons land afkomstig. Het
Een krant in Warschau, de „Zycie War-
szawy" lucht in een artikel haar veront
waardiging over een Nederlandse zak
agenda voor 1961, uitgegeven door een
Haagse uitgeverij. Op een landkaartje van
Polen in deze kalender is'Pools gebied bij
Duitsland ondergebracht. Het blad zegt
dat dit „een onzindelijke publikatie" is.
standpunt van deze ambassade was dat er
nog geen vredesverdrag bestaat tussen
Polen en Duitsland en dat daarom de
kaartjes zoals ze nu zijn opgenomen, juist
zijn, ook al zal het betreffende grondge
bied later toch tot Polen gaan behoren.
Het zijn toeristische kaarten, verklaarde
deze directeur ons nog. „De namen op elk
kaartje zijn in de taal van het land opge
nomen. Maar wat we ook doen, het zal
wel nooit goed zijn", verzuchtte hij
Ned. Herv. Kerk
Beroepen te Sexbierum (toez.): J. H
Bogers te Alphen aan de Rijn; te Oegst-
geest (wijkgem. Ill) (toez.): J. Irik te
Heerlerheide. Bedankt voor Hasselt: L.
Blok te Capelle aan de IJsel; voor Boven-
Hardinxveld: C. Vos te Bennekom. Beroe
pen te Zeist (7de pred.pl.): H. Hoekstra te
Vroomshoop.
Ned. Prot. Bond
Benoemd tot voorganger te Vaassen-
Emst: ds. E. F. Wildervanck te Bussum,
laatstelijk predikant te Malang.
Chr. Geref. Kerken
Bedankt voor Middelharnis: G. Blom te
Meerkerk; voor Onstwedde; J. P. van de
Boomgaard te Thesinge.
Geref. Kerken
Beroepen te Parijs c.a. (a.s. vacature F.
J. Jonkhof): H. J. Winter te Sens (Frank
rijk), die dit beroep aannam; te Sens en
Chatillon-ColignyA. L. Janse de Jonge
te Willemstad.
„De kaart van Duitsland", aldus het
blad, dat een deel van onze westelijke ge
bieden omvat, is in dezelfde kleur als het
Duitse gebied gedrukt en voorzien van de
woorden „onder Pools beheer. Ook de
grensrivier Odra is niet in de kleur van
een landgrens gedrukt".
„Onze verrassing werd nog groter, al
dus het blad, „toen wij op de volgende pa
gina het woord Duitsland ovfer het gehele
gebied van Polen tot de rivier Bug ge
drukt zagen. Gdynia en Gdansk (op de
kaart Danzig) behoren op de kaart bij
„Groot Duitsland". „In 1958 was de kalen
der van deze Nederlandse firma normaal.
Het gebied ten Oosten van Duitsland was
als Polen aangegeven. Daarop kwam de
Westduitse ambassade tussenbeide. In de
volgende uitgave kwamen de nieuwe
kaarten in de zakagenda". Het blad zegt
zeer verontwaardigd te zijn over deze
„nazikaarten".
Een der directeuren van de Haagse uit
geverij deelde ons mede dat zijn n.v. reeds
met" het ministerie van Buitenlandse Za
WASHINGTON (UPI) In de afgelopen
week werd het Witte Huis voor het eerst
door ziekte bezocht sinds president Kenne
dy aan het bewind kwam. Tommy, zo ont
hulde het Witte Huis, had een lichte kou
gevat en het nieuws ging door de V.S. van
kust tot kust.
Drie dagen later deelde het Witte Huis
mee, dat Tommy weer beter was. Ook
dat nieuwtje kwam over alle t.v.-stations
en in alle kranten. De natie slaakte een
zucht van verlichting. Een paar spitse
verslaggevers hadden inmiddels uitgevon
den wie Tommy wel kon zijn. Het bleek
de poes van de Kennedy's te zijn. De ver
slaggevers hadden „achterdocht" gekre
gen, toen zij zich realiseerden dat me
vrouw Kennedy zelf als verslaggeefster
gewerkt heeft en bij de collega's bekend
stond om haar scherpe en bruisende hu-
Schoren, potloden en lijm zijn de wa
pens, waarmee de Libanese censuur tracht
de naam-van de buurstaat Israel overal
te verwijderen, waar hij maar voorkomt.
In elke boekwinkel kan men atlassen ko
pen, waarin de naam „Israël" keurig is
doorgeschrapt met het potlood van de cen
sor. Natuurlijk kan de koper de oude
toestand gemakkelijk herstellen door een
stukje vlakgom te gebruiken.
Onlangs werd er in de Libanese hoofd
stad een nieuwe atlas verkocht, waarin
kaart van Israel met bruin papier
was overgeplakt. Men had de bladzijde
er niet uit kunnen scheuren, want op de
achterkant stond edn gedeelte van de
kaart van Jordanië afgedrukt.
Mensen, die geregeld buitenlandse tijd
schriften en kranten lezen, zijn er al aan
gewend grote gaten in hun lectuur te
vinden, gemaakt door de schaar van de
censor. Amerikaanse en Europese tijd
schriften waar hele pagina's uitge
scheurd zijn, verschijnen dikwijls in de
kiosken. Men weet echter altijd precies
wat er uit is gehaald, want de inhouds
opgave voor- of achterin het tijdschrift
blijft steeds onaangetast. Indien men bui
tenlandse kranten of tijdschriften echter
rechtstreeks per post van overzee betrekt
blijft de censuur er af.
Boeken worden eveneens gecensureerd.
Sommige publikaties over het Nabije Oos
ten worden totaal verboden, omdat
zich prijzend over Israel uitlaten.
zij
(Van onze correspondent)
STOCKHOLM De bedrijfsarts van de
Noorse Sulitelmamijn. dokter B. Anda,
heeft resultaten gepubliceerd van zijn on
derzoek naar de zogenaamde „vibratie
ziekte" die officieel de ziekte van Raynaud
heet omdat zij honderd jaar geleden voor
het eerst beschreven werd door een Frans
man van die naam. Deze ziekte wordt ge
kenmerkt door een min of meer gevoel
loos worden van de vingers, gepaard gaan
de met een opvallende bleekheid van de
handen.
Van de 85 mijnwerkers, die in Sulitelma
met luchtdrukapparaten werken, leden er
71 aan deze ziekte; 19 van hen verkeerden
reeds in het derde stadium. De handen
deze mensen hadden zozeer geleden
dat zij niet meer aan jagen, vissen en ski
lopen konden deelnemen, hetgeen in de
geïsoleerde gemeenschap van die noorde
lijke mijnen vrijwel alle mogelijkheden
voor vrijetijdsbesteding uitmaakt.
In het eerste stadium, zo deelde dr. An
da mede, verkeerden 35 mijnwerkers. Zij
vertoonden alleen bij koud. vochtig weer
symptomen van de ziekte. In dit stadium
is die nog te genezen als men ander werk
krijgt. De ziekte kan optreden na een be<
trekkelijk korte omgang (b.v. een jaar)
met trillende werktuigen, maar in de regel
zijn de eerste tekenen pas na vijf jaar
aanwezig. In het tweede stadium treedt
gevoelloosheid op, speciaal bij vochtige
koude; 17 van de onderzochte personen
verkeerden in deze faze. Alleen de duimen
plegen er vrij van te blijven. Bij het
weer warm worden van de handen treden
pijnen en een rode verkleuring op, welke
kleur tot in het midden van de handen
kan doorgaan. In die gevallen is verande
ring van werk dringend geboden als men
algehele invaliditeit wil ontgaan. De arbei
ders voelen er echter niet' veel voor hun
taak op te geven. Zij verdienen per jaar
ruim 2000 gulden meer dan hun collega's
die niet met pneumatische boren werken
Bij verwaarlozing van de kwaal komen
de aanvallen met steeds kortere tussen^
pozen. De binnenzijde van de vingers
krijgt een dunne, gladde huid, de bloed
circulatie wordt te gering, wonden willen
niet meer helen en het gevaar van het
optreden van koudvuur is groot.
Niet alleen pneumatische werktuigen,
maar ook elektrische boren en andere
elektrische toestellen met grote omwente
lingssnelheid kunnen deze beroepsziekte
veroorzaken. De toenemende industrialisa
tie brengt een veelvuldiger gebruik van
trillende werktuigen met zich mee, en het
is goed de arbeiders op dit punt voor te
lichten. Velen houden hun handen ook aan
het toestel als het nog niet of niet meer
actief in gebruik is. Dit moet vermeden
worden.
Onder de naam Atlantis wordt in het
algemeen verstaan een eiland of eilanden
groep, of desnoods een continent, dat in
overoude tijden ten westen van de Zuilen
van Hercules (straat van Gibraltar) zou
hebben gelegen, doch dat door een plotse-
linge aardbeving in de oceaan zou zijn ver-
zonken. Plato is de enige uit de Oudheid
die een zelfstandig bericht in deze geest
niet in deze woorden! over Atlantis
geeft en hij verhaalt daarbij van het wel
varende en hoogontwikkelde rijk, dat door
koningen werd bestuurd, oorlog voerde
met Egypte en Griekenland, maar tenslotte
met zijn hele bevolking, zijn paleizen en
zijn schatten in de diepte ver-
dween. Volgens Plato had deze
ramp zich 8000 jaren vóór zijn
tijd voltrokken, zodat zij thans
zo'n 11.000 jaar achter de rug
zou liggen.
Omdat geen enkele onaf
hankelijke bron uit de Oud
heid verder iets over Atlantis
weet te vertellen en integendeel het ver
haal van Plato reeds door zijn leerlingen
in twijfel werd getrokken, kunt u de vraag
opwerpen, waarom we ons in deze tijd nog
druk maken over één op zichzelf staande
mededeling van da oude Plato? Immers,
wanneer ieder praatje in de tegenwoordige
wereldpers over 2300 jaar nog op veler
lippen ligt, zullen de volgende generaties
over uitgebreide spraakorganen moeten
beschikken! Deze tegenwerping is juist,
maar we dienen wel te bedenken, dat niet
iedere hedendaagse journalist met Plato
kan worden gelijkgesteld. Bovendien is
men de laatste 75 jaren tot de ontdekking
gekomen dat iedere mededeling uit de
Griekse oudheid met de nodige* aandacht
dient te worden bekeken. Dat heeft de be
faamde Heinrich Schliemann ondervonden
Ve
toën hij, afgaande op de Griekse tekst van
Homerus, zijn opgravingen verrichtte en
de meest opzienbarende vondsten aan het
licht bracht.
Er is dus alle reden een dergelijke mede
deling over het verzonken Atlantis de ver
eiste opmerkzaamheid te schenken, doch
wij zullen ons niet begeven in de metho
den, waarop de tekst van Plato op de
meest verschillende manieren kan worden
uitgelegd, noch ons in de strijd mengen die
door de verscheidenheid van theorieën is
ontbrand en waarbij zelfs traangasbom-
men als argumenten zijn aangewend (Sor-
bonne 1929). We willen slechts opmerken.
dat u het idee van een in
historische tijden in de Atlan
tische Oceaan verzonken At
lantis rustig uit uw gedachten
kunt bannen, want iedere
geoloog zal u aantonen dat
sedert het midden-teritair,
dus lang vóór de mens op
aarde verscheen, zich in de
Oceaan een dergelijke ramp
Atlantische
niet heeft voltrokken.
Heeft er dus nimmer een Atlantis be
staan en is de hele geschiedenis uit de
duim van Plato gezogen? Ho, ho, die con
clusie gaat weer wat tè ver, want Plato
kan wel een ander land bedoeld hebben.
Maar dan moeten we de Zuilen van Her
cules niet bij Gibraltar zoeken, maar ze op
andere punten van de aardbodem plaatsen
En wanneer we alle andere gegevens van
Plato ook nog op onze eigen manier uit
leggen, kunnen we Atlantis overal gaan
zoeken. Ziedaar het begin van de Atlantis-
warwinkel, waarmee geen serieus mens
zich meer kan ophouden.
(Nadruk verboden)
elke man die werkloos raakt, is een
potentiële kandidaat voor een bandieten
bende.
De grondoorzaak van Orgosolo's moei-
Op een heuveltop in het barre landschap Ujkheden is armoede. Deze komt men trou'
van Scardinië ligt Orgosolo, de „hoofdstad
van het Sardijnse bandietisme. De plaats is
omgeven door taaie cactusplanten, en
kijkt van zijn heuveltop af uit op een met
rotsen bezaaid dal. In Orgosolo kan men
met recht zeggen, dat spreken zilver en
zwijgen goud is. Eén misplaatst woord
wordt daar doorgaans met het leven be
taald. Hele gezinnen zijn er uitgeroeid van
wege een vendetta. Een kleine kudde
wens overal tegen op dit schilderachtige
eiland met zijn vurige bewoners. De ita-
liaanse regering is thans bezig, verbete
ring in de toestand te brengen door mid
del van een omvangrijk ontwikkelingspro
ject, dat voorziet in de aanleg van nieuwe
wegen, scholenbouw, irrigatie en indus-
trialisatie.
Ook de bisschop van Nuoro heeft ge
tracht zijn steentje bij te dragen. Ver*
Demonstratieve censuur
Wat is de zin van dit alles? Vreemde
lingen vinden deze vorm van censuur op
zijn minst belachelijk, maar de redenen
er voor zijn geenszins amusant. Tegen
woordig hebben bestandsovereenkomsten
en het ingrijpen van de UNO de strijd
tussen Arabieren en Israëliërs geredu
ceerd tot een economische oorlog en af
en toe een grensincident. Het wegsnijden
van advertenties voor toerisme in Israel I
uit buitenlandse bladen is een symbolisch
gebaar, dat ertoe dient, de wereld eraan
te herinneren, dat de Palestijnse kwestie j
nog steeds aan de orde is.
Deze vorm van censuur uitgezonderd,
blijft Libanon nog altijd het meest demo
cratische land van de Arabische wereld,
waar men op het gebied van buitenland
se lectuur vrijwel alles kan kopen. In de
andere Arabische staten doet de censor
vrijwel nooit moeite om selectief te werk I
te gaan. Komt er een boek of tijdschrift
uit, dat ook maar iets bevat, waaruit een
„belediging" kan worden gedestilleerd,
dan volgt er een totaal verbod. Bovendien
is de Libanon de enige Arabische staat,
waar de kranten niet door de regering
beheerst worden en waar buitenlandse
journalisten niet onder censuur staan, be
halve in tijden van interne strubbelingen. 1
Het brandende dal
Al eerder was hun gebleken dat Jacque
line Kennedy niet erg veel ontzag voor de
vertegenwoordigers van de Amerikaanse
pers heeft. Wat nog niet eerder was voor
gekomen in gesprekken tussen journalis
ten en vooraanstaande figuren uit het Wit
te Huis, heeft mevrouw Kennedy gedaan
Zij heeft enkele journalisten geantwoord
met „vraag niet zulke idiote dingen." Nu
bestaat het vermoeden dat mevrouw Ken
35)
„Alstublieft, meneer, maar twee lei."
Bocanu liet zich overrompelen, maar Stojan joeg de
jongen nijdig weg, knielde zelf neer en trok een doek
uit zijn zak, waarmee hij Bocanu's schoenen schoon
maakte.
„Wil jij me mijn brood afstelen, hond?" schreeuwde
de zigeuner tegen hem.
Stojan kreeg een kleur van woede, omdat de verge
lijking met een hond hem tot hier achtervolgde.
Dumitrica stapte het allerlaatst uit en trok baba Nea-
nedy de pers een beetje op de hak heeft „a met zjcjj mee on(jer het afdak van het café, waar de
willen nemen met de bulletins over de Advocaat aj 0p hen wachtte. Zodra hij zijn cliënten in
zieke Tommy. In elk geval; de zieke poes O0g kreeg drukte hij zijn verfomfaaide hoed vaster
was nieuws. Alles wat uit het Witte Huis 0p jjet hoofd, trok zijn scheefhangende das recht en greep
komt is nieuws, of het nu John Kennedy naar de dikke aktentas, die naast hem op een stoel stond.
Hebt u de nodige voorbereidingen getroffen, meneer
Postolache?" vroeg Dumitrica.
Ja, dat is in orde, antwoordde de advocaat, op zijn
tas kloppend. Hij wees op baba Neaga, „Is ze dat?"
Dumitrica knikte zorgelijk en fluisterde, „Ik hoop, dat
betreft of de kat, Charlie de terrier of de
kanarie van het dochtertje van de presi
dent, Caroline.
Een groep financiële redacteuren was in
een persconferentie met een functionaris
van het Witte Huis „verwikkeld" toen er u a]les deugdelijk hebt geregeld. Zodat de president haar
een deur open ging. Er verscheen
man, die een kooitje droeg met Caroline's
kanarie erin. Er viel een diepe stilte onder
de financiële deskundigen. Pas toen de
man verdwenen was door een andere
deur werd de conferentie hervat. Oók een
grapje van Jacqueline?
niet van alles en nog wat kan vragen'
De advocaat knikte verveeld.
„Maakt u zich niet bezorgd. Daarvoor heb ik mijn
mensen".
Zij namen de oude vrouw tussen zich in en gingen op
weg. Tijdens de wandeling nam Dumitrica de winkels
in ogenschouw. De winkeliers in de stad leefden in het
teken van de nieuwe wonderbaarlijke rijkdom, die hun
van de olievelden toestroomde. Allen koesterden zij het
verlangen een eigen terrein, desnoods alleen een aan
deel, te bemachtigen. De agenten draafden heen en weer
tussen Ploesjti en Campina, tussen Bustenari en Runcu.
De boortorens oefenden aantrekkingskracht uit tot op
degenen die nauwelijks begrepen waar het om ging.
Terwijl Dumitrica en zijn advocaat de oude vrouw nog
De Sovjet-geleerde Sobolev heeft in een j eens een café langs de straat binnentrokken, om haar
annort over een geslaagde proef tot ont- met meer drank moed te verschaffen, liep Bocanu in de
ciifering van geschriften met een reken- Strada Lipscani. De „hond" sloop dicht langs de gevels
machine gezegd dat in de komende drie en keek schichtig om zich heen, want hij vreesde door
of vier maanden alle Maya-geschriften in een van zijn vroegere makkers te worden herkend. Er
de Sovjet-Unie ontcijferd en gepubliceerd was hier geen straathoek die hem met vertrouwd was.
yn 11 en word en Hij herkende de boekhandel, waar zijn moeder hem zijn
Volgens het rapport is het drie leden van eerste leesboek had gekocht, de schoenwinkel waar zijn
de Soviet-Akademie voor Wetenschappen vader hem met Pasen eens een paar Amerikaanse schoe-
gelukt met behuTp van een elektronisch nen had gegeven en het huis van de bontwerker waar
brein ongeveer veertig procent van de zo- hij met gouddraad zijn nummer in de schoolpet had la-
"pnaamde Madrileense en Dresdense ten borduren, toen hij op de handelsschool was gekomen.
Mava-Teksten te ontcijferen. In deze plattelandskleren zou niemand hem. naar hij
De apparatuur heeft in twintig werkuren hoopte, herkennen. En als iemand hem aansprak zou
onïevee? een miljoen rekenoperaties ver- hij doen alsof hij 't niet was. Het liefst had hij ook zijn
richt Volgens Sobolev zijn nog tien tot naam nog afgezworen als het enige dat hem nog aan
elf miljard berekeningen nodig om alle] zijn verleden bond Als hij toch eerst maar Stojan Bo-
^rl-mfteliike getuigenissen van de vroege-fcanu heette!
-e Indiaanse Maya-cultuur te kunnen ont- Bocanu kende de weg naar het kantoor van de agent
luieren Dimopol, die hij wilde bezoeken. Het huis had twee ver
diepingen meer dan de panden in de omgeving. In de
benedenverdieping waren een bakkerij en een tabaks
winkel gevestigd. Een brede trap leidde naar de eerste
verdieping. Van de eerste naar de tweede verdieping
was de trap een beetje smaller van de tweede naar de
derde uitgesproken smal en van de derde naar de vierde
zelfs nauw. Links en rechts waren op de deuren de bor->
den van de onderscheiden kantoren en ondernemingen
vastgemaakt. Voor zijn eigen kantoor had Dimopol maar
een klein vertrek aan het eind van de gang vrijgehou
den. Het rook er onaangenaam. Hijgend beklom Boca
nu de trappen. Van een hogere verdieping kwam een
kleermakersleerling hem met grote sprongen tegemoet.
Zodra hij de reusachtige gestalte van Bocanu in het oog
kreeg viel zijn mond open en hij vluchtte de trap weer
op. Op de overloop bleef hij staan, boog zich over de leu
ning en keek toe, hoe de reus naar boven kwam. Bij elke
bocht in de trap werd eerst de knoestige stok zichtbaar,
daarna de omvangrijke buik met de gordel en tenslotte
de boerenhoed. Bocanu hees zijn lichaam van trede naar
trede alsof hij een zware zak naar boven moest slepen.
De jongen op de overloop lachte vrolijk bij de aan
blik. Bocanu tierde „Maak dat je wegkomt!" Het lach
en ergerde hem, ofschoon het niet tot hem doordrong, dat
hij er de oorzaak van was.
Toen zij boven waren gekomen duwde Bocanu met
zijn schouder de eerste deur open. Dat was de kleerma
kerswerkplaats. De kleermaker zat op zijn tafel en keek
hen verbaasd aan, met de schaar in de opgeheven hand.
Maar achter hen in de gang was Dimopol zelf al ver
schenen; een niet al te jonge maar soepele verschijning
in elegante kledij en met elegante gebaren. Hij keek
Bocanu met een haast gelukkige glimlach aan: „Wat
een verrassing, mijn beste meneer Bocanu!" Hij stak
zijn dunne en alleen met een zilveren knop versierde
wandelstok onder de arm en kwam Bocanu met uitge
strekte handen tegemoet.
Dimopol had 't uiterlijk van iemand, die weet wat hij
waard is en dat ook graag wil laten zien. Om gezond te
blijven getroostte hij zich de zwaarste inspanningen. Het
heie jaar door deed hij speciale kuren, 's zomers ging
hij naar de badplaats Borsec en ook wel eens naar Karls
bad. Elke morgen deed hij een, uur gymnastiekoefenin
gen en liet zich masseren en tweemaal per week nam
hij een stoombad. Hij was veel in de buitenlucht, om de
onaangename kwalen en belemmeringen van de oude
dag zo lang mogelijk uit te stellen. Bijna dagelijks ging
hij een ogenblikje in de stedelijke badinrichting zwem
men, hij nam dansles en maakte bergtochten. Hij had
een verbitterde strijd tegen de vervetting geleverd en
die had hij gewonnen. Zij witte, dichte haar droeg hij
en brosse. Het was al september, maar hij was nog in
een licht zomerpak gekleed. De sierlijk geknoopte vlin
derdas liet zijn wit zijden overhemd grotendeels vrij.
„Komt u mee naar mijn kantoor!" zei hij en ging hof
felijk een stap opzij.
schapen vertegenwoordigt er een fortuin bijsterd over de eindeloze reeks ™°rden
en gewapende overvallen, nep hij de men
sen op tot een „kruistocht voor vrede en
goed nabuurschap" en tenslotte slaagde
hij erin, de hoofden van alle grote gezinnen
bij elkaar te krijgen. Op een zondag, tij
dens een mis, liet hij hen zweren, voor
taan af te zien van vendetta's en bloed
vergieten. Dit „bestand" duurde totdat er
weer een paar schapen gestolen waren.
Daardoor barstten de hartstochten weer
los en allerlei gewelddadige wraakoefenin
gen.
De regering twijfelt er niet aan, of het
bandietisme zal verdwijnen naarmate de
levenstandaard van de Sardijnen wordt
opgevoerd.
Vreemde zeden
In Italië wordt men niet moe voorbeel
den aan te halen van vreemde gewoon
ten en rechtsopvattingen op het primitie
ve Sardinië. Een goed voorbeeld is het
verhaal van Grazia Pasca. Grazia, een
jong meisje, was de enige overlevende
van een groot gezin, dat in de loop van
een vendetta was uitgemoord. Zij leed aan
tuberculose en verkoos haar laatste le
vensdagen te slijten bij een bandietenben
de, waarvan zij het harde leven en alle
ontberingen deelde, totdat haar longen
geheel waren weggeteerd. De bandieten
zetten hun leven op het spel om haar een
christelijke begrafenis te kunnen geven.
In het holst van de nacht brachten zij haar
lichaam naar haar ouderlijk huis, waar
zij de gehele nacht bij haar waak
ten. Zij bleven, totdat zij vrienden van het
meisje hadden opgespoord, die voor een
begrafenis in gewijde grond konden zor
gen.
Orgosolo is een „stad van weduwen",
tengevolge van de vele vendettamoorden".
Een vrouw, die haar echtgenoot verliest,
kan volgens de Sardijnse zeden niet her
trouwen. Een tweede huwelijk is voor hen
onvoorstelbaar.
84—85. De sgldaat wenkte Mafala, dat hij uit de cel moest komen; deze stond zuch
tend op en ging door de deur.
Zijne Majesteit heeft bevel gegeven, u voor hem te geleiden! zei de soldaat.
Angstig volgde Mafala de man door de lange gangen van het paleis. Met elke stap
groeide zijn onrust, want hij hftd een slecht geweten
In de troonzaal zat koning Barbonix op zijn gouden troonzetel. Mafala liep tot voor
de troon en boog nederig; hij durfde zijn ogen niet naar de koning op te slaan.
Zozo daar hebben we dan de boosdoener! zei de koning.
Dimopol had eigenlijk geen bank. Maar omdat hij geld
uitleende noemden de mensen hem bankier.
Zij onderneming hield zich bezig met de inkoop van
petroleum voor een exportfirma. Door nu en dan een
gering gedeelte van zijn provisie op te offeren en aan de
koopprijs toe te voegen had hij zich de naam verworven
meer te betalen dan andere opkopers. Daarom wendden
kleine ondernemers zich graag tot hem. Overigens ging
zijn belangstelling meer uit naar speculaties in hypothe
ken dan naar olie-transacties.
Uit zaken van dat soort had hij in de omgeving twee
landgoederen, een molen en een paar wijngaarden over
gehouden en nog een aantal huizen in de stad zowel
langs de grote boulevards als in de buitenwijken van
de zigeuners. Hij leende ieder geld, maar slechts te
gen eerste hypotheken. Hij ging zo beminnelijk en zelf
verzekerd te werk, trad zo vriendelijk tegen zijn cliënten
en ook tegen zijn slachtoffers op, dat zij zelfs wan
neer hij hun huis en have had ontnomen hem nog
dankbaar waren.
Hij vond bij allen de juiste toon, lachte met de een
treurde met de ander. Hij kon op een en dezelfde dag
een doopplechtigheid, een trouwpartij en een begrafenis
bijwonen. Aalmoezen gaf hij nooit, maar omdat hij op
het geschikte ogenblik altijd met een goede raad klaar
stond beschouwde men hem algemeen als een man die
veel voor anderen deed. Hoewel hij ook geen fooien
gaf groetten de kelners hem toch met eerbied. Bede
laars waagden het niet de hand uit te steken als hij
voorbijging maar zij vereerden hem. In plaats van
geld deelde hij mild zijn grappen uit, zijn altijd toe
passelijke opmerkingen, zijn handdrukken en zijn hoofse
voorkomendheid, waarbij hij de hoed haast tot aan de
grond zwaaide.
Een jonge man deed hen open.
„Goede morgen, Lacke," zei Dimopol, „Heeft er nog
iemand naar mij gevraagd? Vriend of vijand?
„Tot dusver niemand, meneer Dimopol," antwoordde
de jongeman onderdanig en toch waardig, zoals zijn
werkgever hem dat geleerd had.
„U kent mijn boekhouder al," zei Dimopol, terwijl
hij zijn gast naar de brede stoel voor het bureau be
geleidde. Bocanu ging moeizaam zitten. Dit soort stoe
len beviel hem niet al te best. Hij kon zich alleen dan
ontspannen als hij een harde plank onder zich voelde
„Ik heb mijn boekhouder ook bij me," zei hij, aan
de „hond" denkend, die op de gang was achtergebleven.
KLEEF (DPA) De Deense reder Jen
sen mag het wrak van zijn op 7 november
in de Rijn bij Emmerik gezonken veerboot
„Tina Scarlett" niet verkopen. Bij revisie
is het aldus luidende oordeel, dat door de
gerechtelijke instanties te Emmerik reeds
was uitgesproken, bekrachtigd. Volgens de
uitspraak zou verkoop alleen betreffende
zeeschepen mogelijk zijn maar kon de
„Tina Scarlett" nog niet als een volledig
uitgerust zeeschip beschouwd worden. De
reder had de opbrengst van de verkoop
voor de gedeeltelijke delging van zijn
schulden willen gebruiken.
De bouwkosten van de veerboot, die met
een tankboot in aanvaring kwam toen zij
op afleveringsreis naar Rotterdam werd
gesleept, bedroegen ongeveer viereneenhalf
miljoen gulden. Naar schatting van de
scheepvaartdirectie in Duisburg beloopt de
schuldenlast van de Deense reder, met in
begrip van de bergingskosten, in totaal
reeds een kleine acht miljoen gulden.
Het wrak ligt in vijf tot acht meter diep
water. Daar er in de omgeving geen ge
schikte hefkranen voorhanden waren
moesten de stalen delen van de scheeps
romp onder water losgebrand worden.
Dierenredders gehuldigd. In het ge
meentehuis van Wymbritseradeel in Sneek
zijn de zes personen gehuldigd, die bij een
grote uitslaande boerderijbrand op 27 de-
Ach die jongeman buiten? Lacke, vraag hem bin- cember zestig stuks vee en vier paarden
I i 4- -J AM «vvini/w. 4- ij AM TA r\ HA
nen te komen
De boekhouder ging naar de deur en deed die open.
Hij en Stojan keken elkaar verdwaasd aan. Lacke wilde
iets zeggen, maar hield toch zijn mond, omdat Stojan
zich gedroeg alsof zij elkaar voor het eerst zagen. Lacke
keek hem nog eens onzeker aan en zei toen:
„Komt u toch in het kantoor."
uit de vlammen wisten te redden. Door de
Nederlandse Vereniging voor Dierenbe
scherming werden mej. Aukje Bos en de
heren W. van der Eems, H. Brandsma, D.
de Boer en de gebroeders Hingst onder
scheiden met de zilveren medaille van de
vereniging. Adjudant J. H. H. Slot bood
namens de politiedierenbescherming boe-
(Wordt vervolgd) ken aan.
s
