PANDA EN DE GROTBOKSER
E
Opzienbarend moordproces in Rome
OORD
Primitieve dwergvolken hebben
ingebouwde geluidsversterkers
Het brandende dal
MARIA GALLAS
Ganse land leeft mee omdat het
geen passie-misdaad was
Slaapziekte in Zweden
Mont Blanc-tunnel
vordert
Het
stond
in
jjerauref «^siuipS
s(mS«d 9i 'epuejeAT2p n ;qeH
ÏHOH N,Z HO THHQ XOOHD N. HO OA MHO A SNO
1AANDAG 13 FEBRUARI 1961
pir
Amerikaanse diplomaten
beloond voor talenkennis
Gr..,Houtstr. 108 - Tel. 15046
ff
„Directeur" gearresteerd
door Radu Tudoran
Vertaling Margot Bakker
Sp2AT2ILTeQ U12A ^.qOTZJ0AO Q%OJ.S
Beendermerg overgeplant
bij eeneiige tweelingen
Mein Kampf na De Dictator
een kassastuk in Japan
HAKTEN
34. Nog nèt op tijd duwde Joris Goed-
bloed zijn beide metgezellen door een ope
ning in de schutting waar zij naast ston
den een seconde later en de ruwe ci
piers zouden succes geboekt hebben met
hun woeste achtervolging. Zoals de zaken
nu stonden, waren de gevangenbewakers
het spoor volledig bijster. De hoofd-cipier
posteerde zich dan ook op een strategisch
punt en begon listige bevelen uit te delen;
enkele zijner ondergeschikten zond hij naar
links, enkele andere naar rechts, een twee
tal naar beneden, een tweetal naar bo
ven. Op die wijze konden de gezochten hun
bezwaarlijk ontgaan. Het is onbekend wat
zich inmiddels achter de schutting afspeel
de, maar het zal de aandachtige lezer mis
schien nauwelijks verbazen, dat er op een
goed moment enkele eenvoudige voetgan
gers tevoorschijn kwamen, die, in het bij
zonder wat hoofdtooi en haargroei betreft,
geen enkele gelijkenis met de voortvluch-
tigen vertoonden en dus ook niet de op
merkzaamheid van de speurende cipiers
trokken.
WASHINGTON (Reuter) Volgens de
nieuwsbrief van de Amerikaanse buiten
landse dienst zullen Amerikaanse diplo
maten die niet algemeen gebruikte talen
kennen, belangrijke loonsverhogingen krij
gen.
Indien de diplomaten een aantal Azia
tische en Afrikaanse talen vloeiend kun
nen spreken, krijgen zij 1.050 dollar per
jaar meer als de diplomaat in het land is
waar die taal gesproken wordt, en de
helft van dat bedrag, als hij elders zijn
land vertegenwoordigt.
Tot de talen waarvoor de „hoogste prijs"
wordt betaald, behoren: Amharisch, dat in
Ethiopië gesproken wordt, de Indische
talen Ebengali en Tamil, Birmaans, Cam-
bodjaans, Laotiaans, Koreaans, Thais,
Vietnamees en Hebreeuws. Het Neder
lands behoort, met onder andere het Rus
sisch, tot de talen waarvan kennis het
laagst zal worden beloond.
(Van onze correspondent)
ROME Italië heeft weer eens een
echte grote „affaire", een rechtszaak,
waarover men elkaar mandenlang in de
haren kan vliegen, evenals destijds over
de nog steeds niet opgeloste moord op
Wilma Montesi. Het slachtoffer is ook dit
maal een vroutv, Maria Martorani, ge
huwd met de landmeter Giovanni Fena-
roli, van wie zij sedert vele jaren ge
scheiden leefde. Fenaroli had zijn zaken
in Milaan en kwam maar af en toe eens
naar Rome, waar zijn vrouw woonde. Die
vrouw is in de nacht van 10 op 11 sep
tember 1958 in haar woning gewurgd en
haar juwelen tot een waarde van een
miljoen lire zijn verdwenen. Maanden
lang heeft de politie tevergeefs de dader
gezocht, tot tenslotte de verdenking viel
trein te hebben gereisd en Ghiani houdt
vol, dat hij een paar maanden vroeger
zijn rijbewijs (het biljet voor de slaap
wagen was uitgeschreven naar de gege
vens, vermeld op een rijbewijs) had ver
loren en dat kennelijk een ander op dat
document had gereisd.
Er werden vingerafdrukken gevonden in
het appartement van het slachtoffer en
die vingerafdrukken.... waren niet van
Raoul Ghiani. Maar er kwam een nieuwe
getuige. Een ai-beider, die een premie
vakantie voor rekening van zijn fabriek
had doorgebracht in Amalfi, hield vol, dat
in de nachttrein Napels-Milaan, te Rome
een man was ingestapt, met wie hij uit
voerig had zitten praten over televisietoe
stellen: een electrotechicus uit Milaan, en
hij herkende in die man Raoul Ghiani
In de zomer van 1960, twee jaar na de
op Fenaroli, de „ontroostbare echtgenoot", moord, bereikte de politie een breifje, dat
- "=J de juweien van het slachtoffer verborgen
waren tussen het gereedschap van Ghiam
bij de zaak waar hij werkte. Die juwelen
werden inderdaad gevonden, maar op een
zo voor de hand liggende plaats, dat het
de indruk maakt, dat zij er later zijn ge-
Maar deze had een onwrikbaar alibi. Hij
was heel laat in de avond van 10 septem
ber op verschillende plaatsen in Milaan
gezien.
Maar bij het nagaan van de boeken
van zijn bedrijf (dat de laatste jaren met bracht juist thans is bekend gemaakt, dat
al te goed ging) bleek er een fout in de
boekhouding te zijn. Men kon geen ver
antwoording vinden voor een bedrag van
een miljoen lire. Zijn boekhouder, Egidio
Sacchi, werd gearresteerd. Terwijl Fena
roli onbewogen bleef en op elke vraag een
afdoend antwoord had, werd Sacchi na
enige tijd onzeker, waarop men hem als
schuldig aan meineed in het gevang sloot.
En het was die Sacchi die tenslotte sprak.
Fenaroli zou aan een zekere „Raoul
de collega van Ghiani, die ze gevonden
had, het pakje eerst mee naar huis zou
hebben genomen, om met zijn vrouw te
overleggen wat hem te doen stond
Gefabriceerd alibi?
De rechter van instructie heeft de zaak
als volgt gereconstrueerd. Fenaroli is door
Inziola in aanraking gebracht met Ghiani,
die bereid bleek, tegen betaling de moord
diThii verder niet kende, opdracht hebben te verrichten. In de Rolls Royce van Fe-
die-hij veraer mei (het ont- hafoli is de moordenaar, nadat, een eer-
gegeven voor een mil]oen Jire I ste poging op 7 september mislukt was, in
ijltempo naar het-Vliegveld gebracht. In
Rome aangekomen, waar de vrouw reeds
wachtte op „de vertrouwensman van haar
echtgenoot" heeft hij de vrouw gewurgd
naar Ro-
brekende bedrag) zijn vrouw te vermoor
den. Hij, Sacchi, had het vliegtuigbiljet
gekocht, waarop deze „Raoul
me was gevlogen.
Om ervoor te zorgen, dat zijn vrouw,
die erg achterdochtig was en steeds in
vrees voor dieven en moordenaars leefde
de deur zou openen voor een onbekende
had Fenaroli 's avonds om tien uur naar
Rome getelefoneerd en gezegd, dat er
iemand zou komen, die belangrijke papie
ren aan haar moest toevertrouwen, papie
ren die zij in verband met een belasting
ontduiking moest verbergen. Sacchi werd
na die verklaring in vrijheid gesteld en
is in het proces de belangrijkste getuige
Enorme verzekering
Intussen was reeds gebleken, dat F'ena- I
en kon toen nog net bijtijds de nachttrein
Napels-Milaan nemen. Hij kwam 's mor
gens te laat op zijn werk, maar ver
klaarde, dat hij eerst al bij een klant een
micro-fotoapparaat had gerepareerd. Hij
is inderdaad bij die klant geweest, maar
niemand weet of hij er tien minuten, of
zoals hij zegt, twee uur was. Voor deze
zaak bestaat in geheel Italië een onge
kende belangstelling. Reeds twee jaar
lang wordt er voortdurend over geschre
ven en nu het proces eind vorige week
is begonnen, wijden de bladen er vele
bladzijden aan. Het zal een langdurig pro
ces worden want er zijn 192 getuigen. En
kele daarvan zijn gevangenen, want in de
gevangenis heeft Fenaroli verscheidene
keren briefjes gestuurd aan Ghiani (hij
ontkent dit natuurlijk). Bij de briefwisse
ling speelt een grote rol een zekere Vin-
cenzo Barbaro, de „koning der uitbrekers'
(negen keer uit verschillende gevangenis
sen ontsnapt) die onder zwaar politiege-
leide uit Viterbo, waar hij veertien jaar
moet uitzitten, naar Rome is gebracht
Deze Barbaro houdt vol, dat wel Fenaroli
schuldig is, maar niet Ghiani. De moord
zou door een ander zijn gepleegd, die
ook de juwelen in de werkplaats van Ghia
ni zou hebben verstoptEn de vinger
afdrukken zijn inderdaad van een ander.
Barbaro is tegelijk getuige enaange
klaagde in deze zaak, aangeklaagde na
melijk wegens zijn poging om Ghiani te
dekken en de justitie op een vals spoor
te voeren.
Raadsman in de aanval
De eerste procesdag bracht al direct
een geweldige beroering. De 83-jarige ad
vocaat Camelutti, een der meest ver
maarde juristen van Italië, viel als verde
diger van Fenaroli het openbaar ministe
rie uiterst heftig aan. Zittend in zijn leun
stoel (Carnelutti heeft sedert jaren het
recht zittend zijn pleidooi uit te spreken,
in verband met zijn zeer hoge leeftijd) zei"
hij, dat de instructie verkeerd geleid w?s
en dat de hoofdgetuige Sacchi niet alleen
onbetrouwbaar is, maar wellicht zelf op
het beklaagdenbankje hoort te zitten. „Vol
gens de wetten van ons land is het een
strafbaar feit geen bijstand te verlenen
aan iemand, die in gevaar verkeert. Sacchi
verklaart, dat hij van de hele opzet wist,
dat hij het vliegtuigbiljet voor een zekere
Raoul heeft gekocht. Sacchi had de be
schikking over een telefoontoestel. Het feit,
dat hij niet Rome heeft opgebeld om me
vrouw Fenaroli te waarschuwen, dat zij
voor niemand, wie dan ook de deur
moest openen, maakt deze man schuldig,
ja een der hoofdschuldigen. Ik eis zijn
arrestatie en daar mijn cliënt onschuldig
is, stéat het voor mij vast, dat de enige
die in dit proces veroordeeld zal worden
dit venijnige wezen, deze adder zal zijn",
aldus Carnelutti.
Het O.M. heeft deze eis afgewezen en
zelfs geïnsinueerd, dat Carnelutti door
zijn woorden trachtte, de jury te beïn
vloeden, hetgeen een uitbarsting van woe
de van de bejaarde jurist tengevolge had.
Maar zijn zin heeft hij niet gekregen en
het proces gaat door. Een proces, waarin
schijnbaar de schuld glashelder is maar
waarvoor het overtuigend bewijs niet is
geleverd.
Alia Inglese.
Dat deze zaak in Italië zo enorm veel
opzien baart, komt vooral omdat het een
voor dit land ongewone misdaad is. In
Italië moordt „men" uit woede, in een
moment van verstandsbeneveling. Wij zijn
hier gewend aan de moordenaar, die bij
zijn slachtoffer neerknielt en huilend uit-
roept:Lieve Maria, wat heb ik je gedaan?
Een misdaad als die waarvan Fenaroli
wordt beschuldigd, vol berekening en ge
heimzinnigheid, is voor dit land iets vol
komen nieuws. Het is meer het Engelse
genere, „alle Inglese" .zoals de bladen
zeggen.
Advertentie
Dinsdag 19.10 11 - AVRO-Opera-Recital
heeft deze - en nog vete andere aria's,
recitals en compl. opera's van deze
beroemde zangeres in voorraad.
Medische onderzoekers in
India hebben onlangs bij
zonder interessante ge-
gegevens gepubliceerd over
de gehoorzin van pygmeeën
(dwergvolken), speciaal van
de zogenaamde „Wedda's"
op Ceylon en van de Se-
mang- en Seroistammen op
Malakka.
In tegenstelling tot alle
min of meer beschaafde
rassen hebben sommige
van deze primitieve men
senrassen een tussen-ge-
hoorgang. Dit belangwek
kende feit is pas twee jaar
geleden ontdekt door de
Indische neus-, keel- en
oorarts dr. Siglanda, en dr.
C. Geregh, een chirurg uit
Madras.
Deze specialisten hebben
zich ook verdiept in het
hoe en waarom. Zij zijn tot
de conclusie gekomen dat
de dwergen hun gehoorzin
„in een hogere versnelling"
kunnen zetten door aan
één zijde van hun gebit de
tanden stevig op elkaar te
klemmen waardoor één
wang strak gespannen
wordt. Hierdoor komt de
gehele gehoorgang, dus mét
de tussengehoorgang, aan
de andere zijde vrij, waar
door ook de „gehoorkracht"
ongeveer verdubbeld wordt.
Dit hyper-gevoelige ge
hoor is voor deze, in primi
tieve omstandigheden le
vende oermensen sinds
eeuwen van het allergroot
ste belang geweest, omdat
zij altijd aan alle zijden
door gevaren belaagd wor
den, en dus het grootste
belang hebben bij een
vroegtijdige zintuigelijke
waarneming van alles wat
zich in hun omgeving af
speelt.
Bij sommige Semang- en
Seroistammen is deze „tus
sengehoorgang" nog niet
gevonden. Deze mensen
blijken echter door het ge
bruik van bepaalde spieren
het trommelvlies extra te
kunnen spannen; uit onder
zoekingen is gebleken dat
hun gehoor hierdoor dubbel
zo sterk wordt als bij Euro
peanen het geval is.
Deze zomer zullen her-
senspecialisten uit alle
delen der wereld in Los
Angeles bijeenkomen, op
uitnodiging van dr. Geregh
om deze fenomena te be
spreken. Als voorbereiding
voor dit wetenschappelijke
congres zijn nu reeds vele
specialisten met elkaar in
correspondentie, bijvoor
beeld uit Afrika, waar tal
rijke dwergvolken leven,
en uit de Philippijnen, waar
de Negrito's tot de pyg
meeën gerekend worden.
Het was reeds lang be
kend dat pygmeeën een
naar onze begrippen fan
tastisch ontwikkelde ge
hoorzin hebben. Dr. Siglan
da is van mening dat bij
de Wedda's een drie maal
zo groot deel der hersenen
„op het gehoor" is afge
stemd als bijvoorbeeld bij
blanke rassen, of zelfs bij
andere gekleurde rassen.
Het leven in de veelal
schemerdonkere rimboe le
vende pygmeeën is dan ook
veel meer op het gehoor
dan op het gezicht afge
stemd.
De Wedda's herkennen de
dieren in de rimboe zelfs
op grote afstand duidelijk
aan de geluiden die zij ma
ken, lang voor andere men
sen de dieren gehoord of
gezien hebben.
Het „dubbelhoren" met
behulp van een tussenge
hoorgang beïnvloedt het
leven en handelen van de
pygmeeën veel meer dan
het logische denken en het
doelbewust handelen van
beschaafde volken.
Ook een ander zintuig
van de Wedda's verschilt
aanzienlijk van het onze;
de smaak. Hun reukorgaan
is lang zo goed niet ontwik
keld als dat van bijvoor
beeld de Noordamerikaanse
Indianen, maar de Wedda's
„proeven" de lucht. Zij
kunnen de menselijke of
dierlijke transpiratie over
afstanden van honderden
meters op hun tong proe
ven en „herkennen".
Met behulp van gehoor
en smaak kunnen zij pre
cies nagaan wat zich rond
om hen afspeelt, of er ge
vaar dreigt, of zich een
vriend of vijand in hun na
bijheid bevindt, of wellicht
een goede jachtbuit.
In vakkringen wordt het
congres van Los Angeles
met spanning tegemoet ge
zien, want de bestudering
van de zintuigen van pri
mitieve volken kan ook
voor onze eigen geneeskun
de van het grootste belang
zijn.
De politie in Hengelo heeft een 30-jarige
kantoorbediende uit Weerselo opgesloten,
die er van beschuldigd wordt een oud
buurman in Hengelo, een 65-jarige gepen
sioneerde gemeentearbeider, diens laatste
spaarcentjes, 6.000 gulden, afhandig te
hebben gemaakt.
De kantoorbediende vertelde, dat hij
een nieuwe betrekking had aangenomen.
Hij zou zijn benoemd tot directeur van
een Twents filiaal van een grote textiel
fabriek in Tilburg. Hij kon daardoor maan
delijks 700 gulden meer verdienen.
Om dit te bewijzen schreef hij zichzelf
een aanstellingsbrief en leende hij van de
oud-gemeentearbeider in Hengelo 6.000
gulden. Dat bedrag zou hij in termijnen
en met rente terugbetalen. Maandenlang
kwam hij met een hoog directeurssalaris
in Weerselo thuis, maar bleef inmiddels
in Hengelo kantoorbediende. Van afbeta
len kwam uiteraard niets. De arbeider
deed tenslotte aangifte bij de politie. Van
het geld is niets meer over.
41)
HOOFDSTUK XVI
Martorani de handtekening vervalst was
en wel door Fenaroli, die dit toegaf en
zei, dat hij met goedvinden van zijn vrofcw
haar handtekening had nagemaakt. Tevens
kwam aan het licht dat hij enkele maan-
voor het huis van Bocanu stond de auto van Dimopol.
roli zowel zichzelf als zijn vrouw had ver- was dg stad vertrokken ongeveer op het ogen-
zekerd voor een bedrag van 150 miljoen bl-k dat Gogoi met Zjjn makkers voor het cabaret was
lire uit te betalen aan de langstlevende. gestopt De arbeiders die voorbijkwamen keken met
Het bleek nu, dat op de polis van Maria grotg Qgen naar de aut0 met het kentekenbord uit
Ploesjti die juist voor het huis van Bocanu moest
staan, waar vroeger zelfs geen postwagen mocht stoppen.
Dimopol had zijn zoon Benone meegebracht. Zodra
Bocanu de wagen door het raam in het oog had ge-
.kregen was de gedachte bij hem opgekomen dat hij
den vroeger aan de arts, die zijn vrou\ laten zeggen niet thuis te zijn. Hij was namelijk
behandelde en met wie hij bevriend was, aJ vergeten geweest dat hij Dimopol uitgenodigd had.
had gevraagd of deze haar niet „een on- ■Daarna overwoog hij evenwel dat het geen kwaad kon
schuldig spuitje" kon toedienen, waardoor iat ngder mef dg bankier bevriend te raken.
zij schijnbaar een natuurlijke dood zou hgbt u dg vrouw n;et meegenomen?" vroeg hij.
steven. Zo kwamen er nog heel wat meei ziet waarde vriend, ach, die migraine
dingen aan het licht. Maar het "zo, zo ja ja...."
gend bewijs ontbrak. En nog altijd wis atgn dg veranbai hij alleen met zijn beide
men niet wie Raoul was. De moordenaar
was gezien door het dienstmeisje win ee I >Waar
I T"Iirvtr»r\r\l wm.i
die twee zullen werke-
familie, die in hetzelfde huis
mevrouw Fenaroli. Dat meisje had gezien,
hoe de vrouw, wier angst voor mbrekers
bekend was, die avond meermalen
het venster was verschenen entfI
meisje met haar verloofde stond te pra Hgt wag nu
ten had zij gezien, hoe mev™^v forsSe- met Bocanu
de deur opende voor een jonge, forsêe
bouwde man, met zeer donker haar
een donkerblauw pak droeg, „een net soort
arbeiderstype" naar haar zeggen
Stille getuige
en dochter toch?" vroeg
zijn uw echtgenote
Dimopol zenuwachtig.
„Maakt u zich niet bezorgd,
lijk niet verhongeren!"
De hond" dwaalde onrustig over het erf, nadat de
mannen zich na de maaltijd teruggetrokken hadden.
zevên uur. Drie uur al zaten de gasten
in de gesloten kamer. En Stojan werd
steeds onrustiger. Hij tuurde naar het grote plein, waar
de klanten zich, als gewoonlijk om deze tijd, voor de
winkels verdrongen.
Wroetend en
tenslotte Op het spoor
In het salon-restaurant was iemand bezig te vertel-
zoekend kwam de politie I ien, hoe zij met Gogoi uit geweest waren. Zijn gehoor
toncinrre oo net spoor van een zekere iacbte vrolijk. Het hoofd van de politiepost stak, nadat
r Trmcila de broer van een enkele ja- bij de kroeg van de Griek had verlaten, het plein ovei
Carl i „Qrl wilde de trap van het salon-restaurant beklimmen.
"A-Ti ne/e Inziola had een vriena, nauui i wat doet u hier, tante?" vroeg hij, terwijl hij het
Deze Introtechnicus van herculi- voetpad overstak. Want aan de rand van de sloot zat
werd naar Rome baba Neaga somber voor zich uit te staren met een
haar ogen getrokken. Uit het
ron celeden gestorven minnares van r e-
naroli. Deze Inziola had een vriend, Raoul
Ghiani, een
sche gestalte. Die man
gebracht en in een rij met zes eveneens
uft de kluiten gewassen politiemannen
allen in het blauw gekleed, vertoond aan
het genoemde dienstmeisje. Zonder aarze
len haalde zij hem er uit: dat is de rnan
die ik op de bewuste avond het huis zag
binnengaan". Een paar maanden later
vond een nauwgezet beambte van de -Wa
gons Lits" een biljet voor de slaapwa
gen Rome-Milaan op naam van Raoul
Ghiani. die volhield, de gehele zomer van
1958 niet in Rome te zijn geweest. Het
biljet was gedateerd 7 september 1958.
grauwe doek tot over haar ogen
restaurant klonk de stem van Dumitrica:
„Ga nu maar weg, vader Vlad. U ziet wel, dat ik
met de opperwachtmeester moet praten".
De oude Vlad daalde moeizaam de houten treden af.
„Gaat u mee, baba Neaga?"
„Wat heeft hij gezegd?" De oude vrouw kwam txaag
overeind. Geeft hij ons niets?
„Nee".
Het vuur mag hem treffen
Een van de putten, die op het terrein van de oude
Vlad waren geboord was tijdens de afgelopen dagen
gaan spuiten. Vlad had gehoord dat de caféhouder
Taat in de avond van 7 september had daaraan per dag verscheidene honderdduizenden lei ver
mevrouw Martorani gehoord hoe iemand diende en hij meende dat een deel van dat geld hem
probeerde de deur van haar woning te ope
nen, een poging die mislukte omdat er be-
halve het slot tal van grendels op de deur
toekwam. Dumitrica wilde er evenwel niet eens over
praten.
„Hoor eens, vader Vlad, u moet mij geen slecht mens
noemen, u zult bij mij altijd en wanneer u maar wilt,
een paar borrels kunnen krijgen. Maar verder moet u
mij met rust laten."
„Het vuur mag hem treffen!" zei de oude vrouw nog
eens, terwijl zij Vlad volgde.
„Ik moet een proces beginnen", zei Vlad.
Eer zij verder konden praten naderde er een vracht
auto, die voor 't salon-restaurant stopte. Boven de laad
bak uit waren kop en manen van een paard te zien.
Gogoi had het aan de teugel vast. Het was een nieuwe
gele teugel met zilverbeslag.
„Meneer Dumitrica!" riep Gogoi.
„Ja, wat is er?" vroeg de caféhouder afwerend.
„Een emmer champagne voor mijn paard!"
Iedereen schaterde om de bestelling, maar Dumitrica
riep nijdig, „Denkt u dat mijn restaurant een circus
is?"
„Maar mijn paard is deftig geworden. Motoaka, neem
de emmer!"
In het restaurant knalden de champagnekurken. Mo
toaka kwam met de emmer naar buiten, het paard
hinnikte wantrouwend, stak de bek in de champagne
en dronk gretig. Daarna hief het de kop op en bleef
maar hinniken.
Het publiek juichte en moedigde het paard aan, dat
tussen de slokken telkens weer hinnikte.
„Rijden!" riep Gogoi tenslotte, tot grote spijt van de
omstanders.
„Wie wil komt me maar na om de nieuwe stal te
zien, die mijn paard nu gekregen heeft!"_
Op de Weg omlaag naar het dal reden zij oude Vlad
en baba Neaga achterop, die dodelijk verschrikt opzij
gingen en de auto scheldwoorden nariepen. Daarna be
gonnen zij elkaar hun leed weer te klagen.
„Goud hebben we gehad en we hebben het voor een
paar centen verkocht!" jammerde Vlad. „Mij moesten
ze opsluiten".
De vrachtauto reed door en Gogoi kreeg voor het huis
van Bocanu de gasten uit de stad in het oog die juist
afscheid namen. Hij begon te lachen en groette zijn
neef spottend.
Bocanu spuwde op de grond en keek peinzend de auto
van Dimopol na. Bedachtzaam ging hij weer naar bin
nen en zocht zwijgend zijn plaats aan de tafel. Zijn
huisgenoten wachtten erop binnengeroepen te worden
maar hij dacht niet eens aan hen. Lina bracht tenslotte
ongevraagd het eten binnen. Hij at en dronk en hield
de drankfles in de hand toen Lina kwam afruimen.
Hij schonk zich telkens weer in.
„Lina!" riep hij opeens.
Het hart van de „hond" leek te verkillen. In de stem
van Bocanu had een zekere vaderlijke ontroering ge
klonken, maar daarnaast ook wantrouwen, ongeloof en
zelfs vrees. Stojan voelde het ongeluk snel naderen.
„Wij worden deftige mensen", zei Bocanu, terwijl hij
het hoofd diep op de borst liet zinken. Weer dronk hij
en de „hond" kon niet zeggen of hij nu spotte of datgene,
wat hij voor zich zag, als de vervulling van zijn levens
droom beschouwde. Bocanu stond op, smeet het glas
op de vloer en zei met krakende stem:
„Lina, de bankier heeft me voor zijn zoon om je
hand gevraagd".
HOOFDSTUK XVII
Tegen tien uur ging Lipanescu naar bed, nadat hij
nog heel wat plannen en berekeningen had gemaakt. Hij
zou de volgende morgen heel vroeg moeten opstaan,
omdat nu de tijd aanbrak waarin hij verscheidene
moeilijke dingen had op te knappen. Tweemaal al was
hij een hele dag op stap geweest, namelijk toen hij
in Ploesjti geld van zijn bank moest halen. Na het
terrein van Grigorcea had hij ook nog wat van Barsescu
overgenomen en lang zou het niet meer duren voor
zijn terreinen als enige buurman alleen nog het gewel
dige terrein van de oliemaatschappij hadden.
Van dit tijdstip af kreeg alles een ander aanzien
het was nu geen grap meer. Allereerst moest hij een
auto aanschaffen, een groene natuurlijk zo een als de
directeur van de maatschappij gebruikte. En daarvoor
moest hij een chauffeur in dienst nemen; met een witte
jas en een gouden kraag. En verder moest hij een besluit
nemen in verband met zijn zaak, hijzelf wilde er niets
meer mee te maken hebben. Hij kon het niet meer
verdragen dat Anghelina aan de kassa zat, doorlopend
bedienden en klanten op de vingers moest kijken, met
gore en gescheurde bankbiljetten moest omgaan en
met Jan en alleman in aanraking kwam. En tenslotte
de woning. De ene verdieping in de stad kon moeilijk
een huis worden genoemd dat met zijn stand overeen
kwam. Zijn vertrekken lagen boven het adviesbureau
voor de kleinhandel en ernaast waren de praktijkkamers
van de tandarts. De trap bestond uit doodgewone rood
geverfde planken de kamers waren lelijk en niet bruik
baar ingedeeld, de meubels pasten niet bij elkaar en er
was ook geen parket.
Voor het bestaan dat hij voor zich zag was een ander
huis nodig of liever geen huis maar een klein kas
teeltje, waar de mensen met open mond naar zouden
kijken. Het kasteel van het oude adellijke geslacht Ha
deu dat hij vaak voorbijgelopen was, had elke keer op
nieuw zijn aandacht getrokken, maar hij had toch niet
de moed zijn bestaan achter zulke kille grauwe muren
te verbergen. Hij zou een huis bouwen dat zowel indruk
wekkend als zonnig was. Een terrein had hij al gevon
den: aan de hoge buitenkant van de stad op een lage
heuvel, waar het Praova Dal tot aan de top van^ de Ca-
raiman was te overzien. Met de agenten had hij ook al
onderhandeld, nu ging het er alleen nog om een geschik
te architect te vinden.
(Wordt vervolgd)
In de Zweedse stad Nyköping zijn in een
maand tijds twee gevallen geconstateerd
van narcolepsie, een zeldzame ziekte
waarbij de patiënt af en toe in een diepe
slaap valt. Een chirurg zou zelfs eens tij
dens een zware operatie zijn ingeslapen.
De ziekte wordt gesignaleerd in een
Zweeds artsenblad, waarin dr. Rune John-
stam deze gevallen beschrijft. Een chauf
feur had zoveel last van deze aanvallen,
dat hij om de twintig kilometer moest
stoppen om even een tukje te doen
Tegen de ziekte bestaat een doeltref
fende behandeling, waarbij de patiënt snel
geneest.
De Franse tunnelbouwers hebben vrij
dag bekendgemaakt dat zij thans 200 me
ter voor zijn op de Italianen in de aan
leg van een tunnel door Europa's hoogste
berg, de Mont Blanc.
De Fransen hebben tot dusver 2,9 kilo
meter van de 11,6 km. uitgegraven. De
Italianen, die van de andere zijde met
graven begonnen, zijn 2,7 km. gevorderd.
De Fransen en Italianen houden een
wedstrijd wie het eerst 5,3 km. heeft uit
gegraven. De winnende ploeg krijgt de eer
nog een extra kilometer te mogen graven,
hetgeen extra-werkgelegenheid voor de
winnende ploeg oplevert.
De Fransen zijn op het ogenblik favoriet
dank zij een reusachtige boor, die „de
jumbo" wordt genoemd. Het gevaarte is
ontworpen door Franse, Zweedse, en Ame
rikaanse deskundigen en wordt bediend
door ongeveer 30 technici uit de drie lan
den. Het werkt op een rails en beukt de
bergwand met vijftien elektrische lucht-
drukboren. Vervolgens rijden vrachtkar
ren onder „de jumbo" aan om het puin
weg te voeren.
Men hoopt in de tweede helft van 1962
gereed te zijn met de tunnel, die de auto
mobilisten een veel kortere route door
Frankrijk, Zwitserland en Italië zal bie
den.
Advertentie
waren. i
De volgende dag had zij haar man
daarover opgebeld en gezegd, dat zij on
middellijk alle sloten had laten verande
ren Toen kwam er een reiziger, die in
de nacht van 7 op 8 september zowel
Ghiani als Fenaroli in de trein Rome-Mi-
laan had gezien en zich herinnerde, dat
er een duscussie was geweest over het
reserveren van een plaats in een dei I
slaapwagens. Beiden ontkennen, in die
Panorama
De universiteit van de staat Washington
in Seattle heeft bekend gemaakt, dat dok
ters van het plaatselijke akademische zie
kenhuis er voor het eerst in de geschiede-
de geneeskunde „in geslaagd" zijn
beendermerg van het ene identieke twee
lingzusje op het andere over te planten.
De operatie werd reeds op 11 augustus
van het vorige jaar uitgevoerd, maar om
dat de dokters er zekr van wilden zijn,
dat hun ingrijpen succes had gehad, wil
den zij er niet direct ruchtbaarheid aan
geven.
In de medische literatuur zijn slechts
twee soortgelijke operaties bekend, die
beide mislukten.
De dokters hebben enig beendermerg
van de zevenjarige Barbara Lowry (uit
de stad Tacoma in de staat Washington)
genomen en het overgebracht op haar een
eiig tweelingzusje Nancy. Men nam Bar
bara's beendermerg uit haar been en uit
het bekken en wel ongeveer een eetlepel
vol. Dit beendermerg, dat men vervolgens
in een zoutoplossing goot, werd zeer ge
leidelijk in Nancy's bloedstroom gedrup
peld, zoals men dat ook bij een transfusie
met bloed doet. Nancy leed aan een soort
anemie, die het beendermerg verhindert
voldoende nieuwe bloedlichaampjes te vor
men.
TOKIO (UPI) Mein Kampf, een
filmdocumentaire over het leven van
Adolf Hitler, is een kassastuk in Japan.
De film die verleden week in een bios
coop in Tokio begon te draaien, werd op
de eerste dag door elfduizend mensen ge
zien. Zij brachten een record opbrengst
sinds vele jaren bijeen. Het grootste deel
van het publiek bestond uit scholieren en
studenten. Het aantal vrouwelijke bezoe
kers was gering. Hoewel in Tokio sterke
uiterst rechtse krachten werkzaam zijn,
en de politie op haar hoede is, hebben
zich totnutoe nog geen incidenten voorge
daan.
De populariste film in Japan van 1960
was ook al een film die zijdelings met Hit-
Ier verband hield, Charles Chaplins „D«
dictartor".
i
