Boskoopse bloemen bloeien
over de gehele wereld
Italië's roemruchte „naiëve
samenzweerder" overleden
VELO
Spionage, een miljardenzaak
De moderne kerk: efficiënt en effectief
KERKELIJK LEVEN
Kwekersvereniging gaat het
eeuwfeest vieren met een
grootse tentoonstelling
Prof. De Quay sprak op
Overijsels K.V.P.-appèl
Vijfdaagse werkweek
voor Amsterdams
gemeentepersoneel?
Chantage met foto's:
een dankbaar object
Duitse Bondsdagleden
een week in ons land
Kerk mijner dromen
Bioscoopbijeenkomst
Diakonessen
in Suriname
Pauzediensten
in Berlijn
MAANDAG 20 FEBRUARI 1961
8
m
en tóch
THUIS
100% SERVICE
STOFZUIGERS
NATUURPERMANENT
Dameskapsalon JAN SUYK
Kerkelijk nieuws
Lof voor woningbouw
en planologie
Boskoop is al van verre te herkennen, want de hefbrug over de Gouwe troont
hoog boven het lage Hollandse polderland. Dat indrukwekkende stalen gevaarte
hoort bij Boskoop: in dit kleine gemoedelijke dorp doet men de dingen in het
groot: het is de grootste boom- en plantenkwekerij ter wereld. Vele Boskope
naren zijn goede klanten van de K.L.M., want hun zakenreizen voeren hen naar
verre landen, vooral naar Amerika en Canada. Hun produkten genieten een grote
vermaardheid en vormen voor Nederland een exportartikel van belang. Dank zij
de kwekerijen is Boskoop nu een welvarende gemeente. Maar die welvaart
dateert eigenlijk pas van de laatste 50 jaar. Bij deze ontwikkeling heeft de Ver
eniging voor Boskoopse Culturen, die thans een eeuw bestaat, een zeer belang
rijke rol gespeeld.
Al sind eeuwen her is er in Boskoop en
omgeving gekweekt, voornamelijk vrucht
bomen. „Vreemd genoeg", zegt de heer
J. P. Hage van de jubilerende vereniging,
„want de grond leent zich hier eigenlijk
niet zo erg voor de vruchtboomteelt".
De resultaten lieten dan ook nogal wat
te wensen en dit leidde in 1861 tot de op
richting van een vereniging, die de lange,
maar duidelijke naam „Vereeniging tot
Regeling en Verbetering van de Vrucht
soorten te Boskoop" meekreeg. Enige ja
ren later maakte men er kortweg „Porno-
logische Vereeniging" van. De animo on
der de kwekers was groot en reeds een
jaar na de oprichting organiseerde men
een grote aardbeiententoonstelling (de
aardbeiencultuur was toendertijd zeer in
trek) en werd een bezoek gebracht aan
verschillende belangrijke exposities in het
buitenland.
In 1863 werd onder auspiciën van de
vereniging een boek, „De Nederlandsche
Boomgaard" uitgegeven, een soort hand
leiding voor ieder, die beroepshalve of uit
liefhebberij met de boomkwekerij te ma
ken had. Ondanks de voor die tijd zeer
hoge prijs van 75,- werden er toch 1100
exemplaren van verkocht, vooral aan vele
gefortuneerde lieden die de tuinbouw op
hun buitenplaatsen of landgoederen als
liefhebberij beoefenden.
I$p878 werd in Boskoop de bodem voor
het eerst chemisch onderzocht en drie jaar
later nam de Pomologische Vereeniging
een initiatief, dat niet alleen voor de ver
dere ontwikkeling van Boskoop, maar voor
de gehele Nederlandse tuinbouw van grote
betekenis is geweest: de oprichting van
een tuinbouwschool. Het had echter heel
wat voeten in de aarde voordat met de
uitvoering van dit plan kon worden be
gonnen en het duurde dan ook tot 1898
voor de school in gebruik werd genomen.
In de negentiger jaren begonnen in Bos
koop de vruchtbomen langzamerhand te
verdwijnen om plaats te maken voor sier
gewassen: altijd groene heesters als hulst
en coniferen, bloemheesters als rhododen
drons, rozen en azalea's en klimplanten
als de clematis en de lonicera.
Uit diezelfde tijd dateren de eerste po
gingen om in het buitenland afzetgebied
voor de Boskoopse produkten" te vinden.
In de eerste plaats kwamen daarvoor na
tuurlijk de omliggende landen als België,
'Duitsland, Frankrijk en Engeland in aan
merking, maar later vond men ook in de
Centraal-Europese en Scandinavische lan
den gretige afnemers. Talrijke kwekers uit
het dorp probeerden het ook aan de ande
re zijde van de Atlantische Oceaan. Dat
zij succes hadden blijkt wel uit het feit,
dat in 1894 bij de Holland-Amerika Lijn
werd gepleit voor betere vervoersruimte
voor de sierplantenexport. Aanvankelijk
verdedigde de Pomologische Vereeniging
de transport- en handelsbelangen en in
1895 werd hiervoor zelfs een speciale af-
„Een verlies voor het parlement, een
slag voor de partij". Met deze woorden gaf
de voorzitter van het bestuur van de kring
Overijsel der Katholieke Volkspartij, drs.
G. J. M. Horbach, uiting aan zijn teleur
stelling over het aftreden van prof. Romme
als „de Schaepman" van de na-oorlogse
periode, aldus drs. Horbach. toen hij in de
Twentse Schouwburg het achtste Over-
ijselse appèl van de K.V.P. toesprak. In een
telegram aan prof. Romme, dat namens de
vele honderden deelnemers werd gestuuid.
werd hem dank gebracht voor het werk
dat de afgetreden fractievoorzitter van de
K.V.P. heeft verricht.
Ook de minister-president, prof, dr. J.
E. de Quay, betreurde het aftreden van
prof. Romme. „Wij zijn verslagen door de
mededeling, dat we hem in de Kamer niet
zullen terugzien. Bij alle verslagenheid is
er tevens een diepe dankbaarheid voor
hetgeen hij heeft gedaan voor het katho
lieke volksdeel en ver daar buiten. Dank
baarheid is er ook, dat hij geen gebroken
man is, maar verder waardevol kan zijn
voor de samenleving. Dat wensen wij hem
van harte toe", aldus prof. De Quay.
Prof. De Quay, die in deze bijeenkomst
een rede hield over actuele onderwerpen,
zei o.m. dat wij. wat de Europese Gemeen
schap betreft, voor het probleem staan of
men de voorkeur dient te geven aan een
supra-nationaal of een intergouvernemen
teel bestuur. De huidige regering houdt
vast aan een versterking der bestaande
gemeenschap, waardoor de integratie van
Europa kan worden ondersteund met als
doel te geraken tot een politieke eenheid
De politiek van de regering blijft ge
richt op een versterking van de Neder
landse strijdkrachten in het verband van
de NAVO. Voor de onderontwikkelde lan
den heeft Nederland veel gedaan. We moe
ten het echter niet alleen zoeken in de
materiële steun, maar ook in het mense
lijke en sociale vlak, zei hij.
Over de nationale vraagstukken merkte
prof. De Quay op. dat ons volk groeit op
een kleine stukje grond. Elk jaar komen er
140.000 tot 150.000 inwoners bij, waardoor
aan het probleem der ruimtelijke ordening
bijzondere aandacht moet worden geschon
ken. Het gaat er daarbij niet alleen om de
mensen huizen, werk en voedsel te ver
schaffen, maar ook geestelijke leiding,want
ook op geestelijk gebied is de ontwikkeling
adembenemend. De problemen die op dit
terrein rijzen dienen met een gezonde en
christelijke mentaliteit te worden bena
derd. Na de oorlog, toen ons land in grote
moeilijkheden zat. hebben we de tegen
stellingen kunnen verdoezelen. Nu hebben
we welvaart en onder zulke omstandig
heden wordt samenwerking altijd moei
lijker. Maar toch is het nodig dat er over
leg blijft bestaan.
deling opgericht. Hieruit ontwikkelde zich
tenslotte de Bond van Plantenhandelaren,
welke de gemeenschappelijke exportbelan
gen der Nederlandse boomkwekers ging
bevorderen.
Ook in de omgeving van Boskoop werd
geijverd voor uitbreiding van de transport
mogelijkheden. In 1896 stelde de Pomolo-
sche Vereeniging 100,- ter beschikking
voor de eerste werkzaamheden aan de
spoorlijn AlphenBoskoopGouda. Het
duurde echter nog tot 1933 voor deze ver
binding tot stand kwam.
Tegen het einde van de 19de eeuw lever
de Boskoop prachtige inzendingen van
op kweektechnisch gebied, zoals het keu
ren en controleren van nieuwe soorten en
variëteiten.
Thans staat de viering van het eeuw-
bloeiende voorjaarsheesters op tentoonstel- feest voor de deur en de Vereniging voor
lingen te Berlijn, Brussel, Londen en Pe- Boskoopse Culturen heeft grote plannen,
tersburg. De „Flora Nova '61", die van 13 tot en
Na het 50-jarig bestaan in 1911 is de met 22 april wordt gehouden, zal waar
vereniging zich uitsluitend gaan bewegen schijnlijk alle vroegere bloemententoon
stellingen in pracht en omvang overtref
fen. De grote beurshal van gebouw Flori
da, waar iedere dinsdagmorgen ongeveer
600 kwekers tot zaken proberen te komen,
zal worden omgetoverd in een bloemen-
land. De hal alleen zal aan alle inzendin
gen geen plaats kunnen bieden. Naast het
gebouw zal dan ook nog een reusachtige
tent verrijzen.
In de ochtenduren van de vierde novem
ber 1928 lag Tito Zaniboni rustig te sla
pen in de kamer no.90 in het Romeinse
hotel Dragoni. Precies vier uur, voordat
hij zijn plan om Mussolini dood te schie
ten ten uitvoer zou leggen, drong de ge
vreesde Ovra, de Fascistische staatspoli
tie, zijn kamer binnen. Daarmee was de
carrière van de „naïeve samenzweerder",
zoals zijn socialistische vrienden hem la
ter zouden noemen, ten einde. Maar het
feit, dat hij vast in slaap was toen de po
litie zijn kamer kwam doorzoeken, redde
hem het leven.
Het geweer, dat hij in orde had gemaakt
voor de aanslag lag in een doek gewik
keld en goed geolied in een kastla, maar
het was nog niet geladen. Daarom was
het niet mogelijk voor het speciale fas
cistische tribunaal een doodvonnis tegen
hem uit te spreken. Men kon eenvoudig
niet bewijzen, dat Zaniboni voornemens
was geweest, de „duce" te vermoorden.
Pas na de val van Mussolini zijn er bij
zonderheden van Zaniboni's mislukte sa
menzwering bekend geworden. Het ver
haal werd afgerond, toen Zaniboni zelf on
langs overleed. Met het enthousiasme van
de amateur had Zaniboni tegen het zwart-
hemdenregiem geconspireerd na de moord
op het socialistische parlementslid Giaco-
mo Matteotti. Een fascistische „knok
ploeg" ontvoerdde en vermoordde Mat
teotti, toen hij op weg was naar het par
lement, waar hij een felle redevoering te
gen Mussolini zou gaan houden. Wat Za
niboni niet wist, was, dat de staatspolitie,
de Ovra, tot in bijzonderheden op de hoog
te was van zijn voornemen om de duce
dood te schieten uit een raam in het ho
tel Dragoni, pal tegenover het Palazzo
Chigi gelegen, dat Mussolini in de eerste
jaren van zijn diktatuur tot hoofdkwartier
diende.
De man die de Ovra zo nauwkeurig op
de hoogte hield, was Carlo. Quaglia, die
door Zaniboni beschouwd werd als een be
trouwbare vriend en contactman. Zanibo
ni wist niet, dat Quaglia op de loonlijst
van de staatspolitie stond.
Op 4 november 1928 zou Mussolini van
het balkon van het Palazzo Chigi een
openluchtvergadering van oorlogsveteranen
toespreken. Die dag bestemde Zaniboni
voor zijn aanslag. Hij besprak kamer 90
in het Dragoni hotel, waarvan het hoek
raam uitkeek op het balkon van het Pa
lazzo Chigi. De dag voor de beraamde
aanslag nam hij zijn intrek in de kamer
en deponeerde een precisiegeweer in een
kastla. Voor hij slapen ging zond hij zijn
„vriend" Quaglia naar de gepensioneerde
generaal Alberto Capello om te trachten,
wat geld van hem te lenen. De generaal
moest echter niet op de hoogte gesteld
worden van Zaniboni's plan. Capello was
gedurende de eerste wereldoorlog opper
bevelhebber van het Italiaanse leger ge
weest en hij was verantwoordelijk gesteld
voor de Italiaanse nederlaag bij Caporetto.
Mussolini had hem met pensioen gezon
den.
Quaglia ging prompt naar de staatspo
litie, die enige officieren naar Zaniboni's
kamer stuurde Dat wa: vier uur voordat
Mussolini zou spreken en men vond de
would-be moordenaar vredig slapend in
bed. Men was dus te vroeg geweest, want
het bewijsmateriaal dat men nodig had
Advertentie
Met PHILIPS TELEVISIE
gezellige winteravonden
Ook voor het
allerlaatste sportnieuws
PHILIPS-DEALER
Trompstraat 68 - Telefoon 5198 - 8191
voor een terdoodveroordeling, was niet te
fourneren. Het gehele proces kon slechts
worden gebaseerd op Quaglia's getuige-
verklaring, dat Zaniboni „voornemens"
was Mussolini om te brengen. Daarvoor
kreeg hij dan ook een gevangenisstraf
van dertig jaar, evenals generaal Capello,
die veroordeeld werd wegens het „finan
cieren" van de moordaanslag. Van zijn
straf heeft Zaniboni achttien jaar uitgeze
ten. Na Mussolini's val werd hij vrijgela
ten. Men maakte hem toen commissaris
voor de vluchtelingen en de oud-krijgsge
vangenen. Later werd hij president van
de nationale unie van gepensioneerde of
ficieren. Quaglia is enige jaren geleden in
Somaliland gestorven. Zaniboni kwam on
langs toen hij met een bus door Rome
reed ongelukkig te vallen en is korte tijd
na het ongeluk in een ziekenhuis overle
den.
Advertentie
Electrolux, Excelsior, Erres,
Holland Electro, Ruton, AEG, Philips enz.
VERKOOP - REPARATIE
Betaling in overleg
VELSERDUINWEG 173
TELEFOON 4402
Amsterdam wil reeds per 1 mei de vijf
daagse werkweek voor gemeenteambtena
ren invoeren. De Algemene Bond voor
Ambtenaren heeft dit reeds als een vast
staand feit in zijn bondsorgaan vermeld,
maar het officiële besluit is nog niet ge
nomen. Volgens het advies dat eind vorig
jaar door de regering is gegeven, mogen
de gemeenten per 1 mei 1961 overgaan
tot een gedeeltelijke invoering van de vijf
daagse werkweek (2 zaterdagen per
maand) om daarna in mei 1962 de volle
dige werktijdverkorting in te voeren.
De gemeente Amsterdam, die 20.000
ambtenaren telt, heeft de verkorting van
de werktijd uitvoerig voorbereid. Er zijn
enquêtes gehouden onder het personeel
van de secretarie en de gemeentelijke
diensten en reeds zijn de nieuwe werk-
roosters voor de vijfdaagse werkweek ge
reed.
Een van de overwegingen, om in afwij
king van het regeringsadvies reeds in mei
1961 de volledige werktijdverkorting in te
voeren, zou de concurrentie op de arbeids
markt zijn, nu reeds zovele bedrijfstakken
hun vijfdaagse werkweek hebben inge
voerd.
Advertentie
Heeft o ook al zo'n prettige moderne
gehad bij
Wijkerstraatweg 259. Velsen-Noord. Tel. 3585
Westelijke waarnemers in Berlijn schat
ten dat het Sovjet-blok twee miljard dolle
per jaar uitgeeft om achter de geheimen
van het Westen tekomen.
Met dat geld worden Westeuropeanen en
Amerikanen die verraders van hun eigen
land zijn, beroepsspionnen die het westen
infiltreren, en de „kruimelspionnen" be
taald.
Deze laatsten doen weinig meer dan bij
voorbeeld het aantal publieke telefooncel
len in West-Berlijn tellen of in het bezit
trachten te komen er zijn zulke geval
len bekend! van naaktfoto's van de een
of andere ambtenares van het Westduitse
ministerie van Defensie.
De landverraders in het westen kunnen,
zoals de zaak-Claus Fuchs heeft aange
toond, geheimen aan de Sovjets doorge
ven die van even groot belang zijn als
die van de Amerikaanse atoombom.
Maar of het nu om grote of kleine ge
heimen gaat, Berlijn is een brandpunt van
deze activiteiten. Hier werken spionnen
voor oost of voor west of soms ook voor
beide blokken tegelijk.
Hoeveel spionnen het westen employeert
is niet bekend. Maar het Westberlijnse
stadsbestuur taxeert dat er in Oost-Ber-
lijn 26.000 spionage-experts zijn, die meer
darj 200.000 agenten verspreid over geheel
West-Europa, leiding geven.
Maar niet alleen de Sovjet-Unie en Oost-
Duitsland hebben in Berlijn hun spionage-
hoofdkwartier, ook andere landen van
het communistische blok, zoals Polen
Tsjechoslowakije en Roemenië onderhou
den er hun „centrales".
Joachim Lipschitz, hoofd van het West
berlijnse department van Binnenlandse
Zaken, schat dat in Oost-Berlijn de spion
nen en hun bazen er 12.000 woningen en
flats ter beschikking hebben als ontmoe
tingsplaatsen.
Volgens de Westduitse regering pendelen
regelmatig ongeveer 500 communistische
spionnen via Berlijn van oost naar west
en vice versa. Het zijn soms koeriers die
de verboden Westduitse communistische
partij boodschappen overbrengen, maar
ook vele experts die in de Sovjetlanden
Geref. Kerken
Beroepen te Lemmer G. Haaksma te Ee
(Friesland).
Chr. Geref. Kerken
Bedankt voor Noordeloos C. Verhage te
Hilversum-Centrum.
Ned. Herv. Kerk
Beroepen te Bruinisse C. L. Verbaas te
Monnikendam; te Nederhemert en te
Tholen W. Chr. Hovius, kand. te Haaarlem;
te Den Andel (Groningen) (toezegging) C.
W. Schlingemann te Nijeveen (Drente).
Benoemd tot directeur van het conferentie
oord van de Woodbrookers te Kortehem-
men Ds. Sj. Bijleveld te Boornbergum.
Geref. Gemeenten in Nederland
Bedankt voor Rhenen H. Ligtenberg te
Rotterdam-West.
Geref. Kerken (Vrijgemaakt)
Tweetal te Bunschoten-Spakenburg (vac.
J. Rijneveld) O. J. Douma te Souburg-
Vlissingen en H. van Ommen te Oud Loos-
drecht. Tweetal te Bunschoten-Spaken
burg (vacature 4de predikantsplaats) C. J.
Smelik te Veenendaal en W. G. de Vries
te Leiden
zijn opgeleid in spionage, ontvoering en
moord. Sommigen zijn vermomd als stu
denten, politieke refugé's of zakenlieden.
Hoe gaan deze spionnen te werk?
De een exploiteert een pension voor
het lagere personeel van diplomatieke
missies en heeft in de kamers verborgen
microfoons aangebracht.
Anderen proberen compromitterende fo
to's in handen te krijgen (respectievelijk
te maken) van een typiste of andere
ambtenares in staatsdienst, waarmee zij
gedwongen kan worden, geheimen te ver
raden.
Chantage is een van de voornaamste
wapens die de oostelijke spionnen hante
ren. Om die reden zal men in de wes
telijke landen zoveel mogelijk vermijden,
personen op belangrijke of verantwoorde
lijke posten te plaatsen, die in hun privé-
leven duidelijk kwetsbaar zijn.
Omkoperij is eveneens een goed wapen.
Men zegt dat het Sovjetblok daarvoor een
speciaal fonds van miljoenen dollars heeft.
Ook ontvoeringen worden gefinancierd.
Volgens het bestuur van West-Berlijn zijn
in de afgelopen tien jaar 63 personen door
communistische agenten ontvoerd en zijn
er 32 mislukte pogingen tot ontvoering on
dernomen.
(Van onze Haagse redacteur)
Een negental leden van de commissie
voor volkshuisvestingsvraagstukken uit de
Westduitse Bondsdag heeft zaterdagmidda
afscheid genomen van hun Nederlandse
collega's en de ambtenaren die hen een
week lang hebben vergezeld tijdens een
werkbezoek aan enkele opmerkelijke pres
taties op het gebied van woningbouw en
ruimtelijke ordening in Nederland. Behal
ve Amsterdam, Rotterdam en Den Haag
werden ook de Noordoostpolder, oostelijk
Flevoland en Vlaardingen in ogenschouw
genomen.
Op een ontvangst in het Haagse Stad
huis zei de voorzitter van de commissie,
dr. Carl Hesmerg, dat de Duitse parle
mentariërs vooral getroffen waren door
de financieel-economische voorzieningen
voor de volkswoningbouw en door de voor
uitstrevende ruimtelijke ordening in Ne
derland. Dr. Hesmerg, die evenals zijn
medeleden door zijn bescheiden optreden
een sympathieke indruk maakte, verklaar
de dat men in zijn land op planologisch
gebied nog niet erg ver was gevorderd.
Des te meer was hij hier onder de indruk
gekomen van de stedebouwkundige vorm
geving, vooral in de Noordoostpolder en
in een middelgrote stad als Vlaardingen.
Voorts was hem zowel de kwaliteit als
de uiterlijke verschijning van de Neder
landse woningbouw opgevallen.
Behalve met de tot de C.D.U. behoren
de dr. Hesmerg spraken wij met het so
cialistische lid de heer Reitz die van huis
uit drukker-boekbinder is. Deze bleek voor
al geïmponeerd door de Nederlandse fi
nancieringsmethode voor de volkswoning
bouw en door de grondpolitiek welke even
eens een goedkoper bouwen mogelijk
maakt. Gezien het feit dat in Duitsland
nog een statistisch woningtekort van 1%
miljoen woningen bestaat, waarvan de
last vooral op de arbeiders drukt, had
deze volksvertegenwoordiger speciaal voor
dat aspect van het vraagstuk belangstel
ling.
De voormalige directeur van de af
deling Voorlichting van de Wereldraad
van Kerken, ds. John Garrett, heeft in
een interview met het Australische
blad Inter-Church News gesproken over
de voorwaarden waaraan naar zijn
mening de kerk van de twintigste eeuw
moet voldoen om tegen haar nieuwe
taken te zijn opgewassen. Rev. Garrett,
die sedert november de leiding heeft
van het instituut voor de theologische
opleiding der Congregationalistische
Unie van Nieuw Zuid Wales, Camden
College in Sydney, verklaarde dat de
kerk om zich aan de moderne wereld
aan te passen, het prestatievermogen
van de moderne zakenwereld moet be
zitten. Verder dat zij over een werk
schema moet beschikken dat, wat de
precisie betreft, moet kunnen wedijve
ren met de moderne media voor mas
sa-communicatie (pers, radio, film en
televisie). Zij moet met de industrie
en de producerende instanties even
nauwe contacten onderhouden als de
zakenman, de boer en de vakbondsleider.
Ds. Garrett wees er op, dat de We
reldraad de aangesloten kerken voort
durend de consequenties voorhoudt die
daaruit voor haar voortvloeien. Hij zei
namelijk aangegeven te hebben dat de
meeste kerken hun structuur en manier
van werken op de volgende vier punten
opnieuw moeten doordenken en aan de
moderne omstandigheden moeten aan
passen, willen ze niet achter hun eigen
tijd aanlopen:
1. In de plaatselijke gemeenten moet
het „verkwistend" naast elkander le
ven van de verschillende gezindten
plaats maken voor een meer effectie
ve benadering van de aan de rand van
de gemeente of er buiten staande men
sen.
2. In de meeste kerken is behoefte
aan een „loyaal anti-clericalisme", om
te verhinderen dat de plaatselijke ge
meenten in een één-man-stelsel ontaar
den.
3. De aan een plaats gebonden ge
meente is tegenwoordig vaak niet meer
levensvatbaar. De belangstelling van de
normale gemiddelde mens cirkelt om
zijn werk en tehuis. Daar moet de do
minee tegenwoordig zijn pastorale be
zoeken brengen op het kantoor, in
de fabriek of op het veld en tegelij
kertijd vroeg genoeg laten weten, dat
hij ook de chef en de andere werkne
mers op dezelfde plaats wenst te spre
ken.
4. De zendingspraktijk van de negen
tiende eeuw, het zenden namelijk van
zendelingen uit „christelijke" naar
„niet-christelijke" landen behoort defi
nitief tot het verleden. Tegenwoordig
moet de zendeling vrijwillige dienaar
van de plaatselijke gemeente zijn. Bo
vendien verdient het voor de plaatse
lijke gemeenten aanbeveling, „dyna
mische" Afrikanen en Latijns-Amerika
nen uit de vroegere „zendingslanden"
uit te nodigen over te komen en met hen
samen te werken.
„Jeugd en Evangelie", het blad van
de landelijke werkgemeenschap Jeugd
en Evangelie die evangelisatie-arbeid
verricht onder de jongeren en waarin
met name hervormden en gereformeer
den samenwerken, droomt in het jong
ste nummer hoe de kerk van morgen
er zal uitzien.
Een kerk zonder gezapigheid, burger
lijkheid en zelfvoldaanheid.
Een kerk die lijdt onder haar onvol
maaktheden en er wat aan doet.
Een kerk die voor verschillend ge
aarde mensen eigen ruimte schept om
op haar wijze God te loven.
Een kerk die oecumenisch is omdat
zij weet slechts één facet van de Waar
heid te zien.
Een kerk die hartstochtelijk verlangt
naar de eenheid en bereid is daartoe
veel van zichzelf te geven.
Een kerk zonder onder-onsjes waar
van elk lid actief is ingeschakeld naar
binnen of naar buiten.
Een kerk waar de Heilige Geest geen
begrip maar een tastbare werkelijkheid
is.
In verscheidene steden van ons land
worden op de zondagmorgen in een
bioscoop, een schouwburg of een con
certzaal samenkomsten gehouden spe
ciaal bestemd voor jonge mensen, die
niet de gewoonte hebben om dan naar
een kerk te gaan. In deze samenkom
sten die zeker niet het karakter van een
kerkdienst dragen, wordt het woord ge-
Een kerk die niet vijftig jaar achter
de feiten aanloopt, maar die visionair
op de situatie vooruit is.
Een kerk waar niet stichtelijk of dog
matisch geleuterd wordt, maar waar
nuchter gedacht en gesproken wordt
over reële zaken.
Een kerk die wars is van alle con
servatisme en die revolutionair naar
eigentijdse vormen zoekt.
Een kerk met sociale bewogenheid en
die zich niet met welke politieke stro
ming ook veréénzelvigt.
Een kerk zonder geroddel, met wer
kelijke aandacht voor elkaar en een
sterk gemeenschapsleven.
Een kerk die zich ernstig bezighoudt
met de cultuur en haar Heer op stijl
volle wijze in liturgie en leven dient.
Een kerk met fantasie en durf tot
experimenten.
Een kerk die put uit een rijke litur
gische vormgeving waarbij de gemeen
te actief betrokken is, zodat men niet
alleen afhankelijk is van de capacitei
ten van de predikant.
voerd door (meestal) een „leek". Hij
houdt een toespraak over een bepaald
onderwerp waarmee hij allerlei vragen
opwekt en behandelt.
Op initiatief van de jongerenorgani
satie „Jeugd en Evangelie" zal er nu
ook in Haarlem met deze bijeenkom
sten een begin worden gemaakt en wei
op 26 februari in het Frans Hals Thea
ter, 's morgens om half elf.
Onder het motto „Waarom niet" zal
de bekende radioverslaggever Goos
Kamphuis het woord voeren en er zul-
(er. negrospirituals worden gespeeld. De
aanwezigen kunnen na afloop (vrijblij
vend) koffie komen drinken en even
tueel wat napraten in de foyer.
Het ligt in de bedoeling deze samen
komsten te houden op elke laatste zon-
dat van de maand. Johan Bodegraven
is bereid gevonden om op 26 maart in
het Frans Hals Theater te spreken. De
toegang is steeds vrij. Behalve jonge
ren zijn ook ouderen (gezinnen) van
harte welkom
De Stichting Diakonessenarbeid in Su
riname, die in samenwerking met de
N.C.R.V. vorig jaar door middel van de
radio-actie „Viermaal ZN" een groot
bedrag ter beschikking kon stellen als
Nederlandse bijdrage voor de bouw
van een diakonessenziekenhuis in Para
maribo, heeft in Hilversum een voor
lichtingscentrum gevestigd.
Van hieruit wordt bericht dat de
bouw van het zusterhuis van het dia
konessenziekenhuis in Paramaribo in
middels al nagenoeg voltooid is. Dit
zal met ingang van 1 maart evenwel
voorlopig worden gebruikt voor de op
neming van patiënten en daartoe worden
voorzien van dertig bedden. Ingaande
1 februari is met de exploitatie van de
poliklinieken en de apotheek begonnen.
De besturende zuster van het zieken
huis, zr. L. Saraber, heeft zich na haar
vertrek op 15 juli 1960 uit Haarlem
reeds op vele plaatsen kunnen inwer
ken. Vooral haar wijkarbeid op de zo
genoemde „erfjes" van Paramaribo's
volkswijken heeft haar intensief gecon
fronteerd met de ontoereikendheid der
verpleegkundige mogelijkheden.
Zodra de in de laatste oorlog ver
woeste Kaiser Wilhelm Gedachtniskir-
che weer dusdanig zal zijn hersteld dat
er kerkdiensten gehouden kunnen wor
den, zal men de kerk die het uiter
lijk van een monumentale ruïne blijft
behouden gebruiken voor dagelijkse
pauzediensten voor mensen die hun
werk in dit deel van de Berlijnse bin
nenstad hebben (rond het oostelijk ein
de van de Kurfürstendamm).
Bisschop Otto Dibelius van de Evan
gelische Kerk te Berlijn bracht het
denkbeeld van pauzediensten in de Kai
ser Wilhelm Gedachtniskirche mee van
een reis naar de Verenigde Staten, waar
hij tijdens zijn kortstondig verblijf twee
maal gelegenheid kreeg dergelijke
middagdiensten voor arbeiders en kan
toorpersoneel te leiden.
