GULDEN
miETUM
DE
„ZWARTE MUSLIMS"
ROEREN ZICH
PANDA EN DE GROTBOKSER
Biblma en de Bosmannetjes
Polle
1
PlfltóO
Ons vervolgverhaal
DONDERDAG 13 APRIL 1961
17
ÈSl
feiÉISll ililwflli
De levensroman van een Chinees meisje
door
I 9)
Droom van spoorweg
vriend vervuld
MILITANTE NEGERSEKTE
IN DE V.S. PREDIKT HAAT
JEGENS DE BLANKEN
Priester-inbreker
IJzeren discipline
Geen steun van Islam
Huis van plastic
PRESTATIE
DISTINCTIE
ZUINIGHEID
Off. dealer N.V. Amst. Rijtuig Mij.
Haarlem Houtplein 21 Telefoon 22020
Proces tegen Chet Baker
9. Ga jij eens gauw naar je moeder, zegt heer Kang en vertel haar, dat
Polle bezig is, de auto in orde te maken. Misschien rijden we zondag wel!
Moet je zien, wat die Polle allemaal uitvoert, zegt heer Kang tegen Pélli,
hij klopt en hamert er maar op los, Polle kan alles, zegt Pelli trots, en
vooral zulk soort dingen doet hij graag. Daar, zegt Polle, ik heb geha
merd, wat ik kon, nu heb ik nog een schroevendraaier nodig en de boel
ij voor elkaar.
- Mp
m kostte ouizemi>
In mijn eigen geval werd de over
dracht indirect geregeld door een
handelaar in meisjes. Deze meisjes
werden door de handelaar gekocht
van behoeftige ouders of van mensen
die om de een of andere reden van
een meisje af wilden. De kinderen
werden dan naar elders overgebracht,
meestal overzee naar Malakka, en
met winst verkocht. De handelaars
handelden ook in meisjes die bestemd
waren voor bordelen, maar hoewel
sommige Mui tsai daar inderdaad
terechtkwamen, bestond er tussen bei
de soorten meisjes toch een hemels
breed verschil.
In de tijd toen ik in Singapore aan
kwam was het niet ongeoorloofd een
Mui tsai te houden, maar als de werk
gever zich tegenover haar schuldig
maakte aan wreedheid of haar slecht
behandelde, kon hij worden vervolgd.
De meisjes die betrokken raakten bij
de prostitutie, vielen onder andere
voorschriften ter bescherming van
vrouwen en meisjes. Het was echter
duidelijk dat het Mui tsai-instituut
heel gemakkelijk kon ontaarden en
alhoewel vele slavinnen zeer goed
behandeld werden, hing alles af van
het karakter van de rijke meester.
Mijn meester was een rijke land
eigenaar en hij had veel vrienden.
Hij gaf vaak partijen en bedronk
zich dan, maar gelukkig sliep hij dik
wijls als hij dronken was en werd hij
niet lastig. Vaak had hij evenwel ook
last van slapeloosheid en dan ging hij
het hele huis rond en bracht een be
zoek aan al de vrouwenkamers. Van
de andere leden van het personeel had
ik al gehoord dat hij veel behoefte
had aan vrouwelijk gezelschap. Na on
geveer drie maanden probeerde hij
's nachts ook mij te bezoeken. Het is
onmogelijk de angst onder woorden
te brengen die ik voelde als ik zijn
voetstappen hoorde naderen. Overal
waar ik maar kon verstopte ik mij:
in kasten, onder bedden, buiten de
ramen, waar dan ook, als ik maar
buiten zijn bereik kon blijven. Nooit
sliep ik tweemaal achtereen op de
zelfde plaats. Gelukkig was het huis
erg groot. Verscheidene nachten heb
ik bij de ganzen geslapen, maar
vaker nog in een toilet. Toen hij me
op een nacht weer niet kon vinden
ging de oude man zijn nood klagen
bij zijn vrouw die toen met hem mee
kwam om me te zoeken. Zij doorzoch
ten de ruim twintig kamers, de tuin
en keken zelfs in de put, tot ze me
tenslotte ontdekten onder een verho
ging waarop bloempotten stonden.
Geen van beiden konden ze me be
reiken en daarom haalde de vrouw
een lange stok waarmee ze me ver
scheidene malen hard sloeg. Ik vraag
me zelf nu nog vaak af hoe ik die af
ranseling heb kunnen doorstaan zon
der een kik te geven. Ze probeerden
zelfs me uit mijn schuilplaats fe drij
ven door water over me te gieten.
Pas een uur nadat ze me alleen had
den gelaten kroop ik er huiverend van
kou uit; mijn lange haren waren
kletsnat. Met moeite sleepte ik mijn
lichaam dat overal pijn deed naar
het toilet. Ik had nog nooit zoveel pijn
doorstaan. Het is voor andere mensen
heel moeilijk te begrijpen wat het be
tekent een slavin te zijn, als handels
waar te zijn versjacherd en de stok
slagen van een meester en meesteres
te moeten verdragen. Of een slavin
ziek of gezond is, haar werk moet
doorgaan en daarom stond ik de vol
gende morgen weer vroeg op om de
kippen te voeren. Terwijl ik daarmee
bezig was keek onze buurvrouw over
de scheidingsmuur. Ze was nieuws
gierig en wilde weten wat er die nacht
was voorgevallen want ze had het
slaan en het schelden gehoord. Ze
zei: „Al zou ik van honger moeten
omkomen, ik zou geen afstand van
mijn kinderen doen om ze slaaf te la
ten worden". Van toen af werd er veel
gefluisterd over de wijze waarop mijn
meester en meesteres hun slavinnen
behandelden.
Er kwamen veel bezoekers in ons
huis, onder wie ook een Christen ver
pleegster. Ze verschilde sterk van de
andere bezoekers en maakte nu en
dan praatje met me. Na een poosje
voelde ik me tot haar aangetrokken.
Toen ze op een avond weer op bezoek
kwam was er niemand thuis en die
gelegenheid nam ze te baat om met
me te praten. Ze zei dat het haar
verbaasde mij in dit huis te vinden
en dat ze mij echt niet als een sla
vin kon zien.
„Waar zijn je ouders? Hoe was het
mogelijk dat je aan dit huis werd
verkocht?"
Van die dag af noemde ik deze
christin „tantetje". Toen ze een an
dere keer weer eens op bezoek was en
het oude paar ons niet kon betrappen,
leerde ze de andere slavin, de zoon
van mijn meester en mij hoe we
moesten bidden. Zij vertelde ons het
verhaal van Christus' lijden en van
Zijn dood, en van Joseph die als een
slaaf werd verkocht. Ik putte veel
troost uit deze verhalen omdat ze mij
zo werkelijk voorkwamen, maar dat
duurde niet lang. Ik bad vurig en hing
zelfs plaatjes van Jezus om mijn nek,
denkend dat Hij me dan wel zou be
schermen. Ik riep God aan telkens als
de oude man mij zocht, maar mijn
angsten werden er niet minder om.
Een keer per maand ging de oude
man naar Johore en naar de land
streek ten noorden daarvan om zijn
bezittingen daar te bezichtigen, en ik
moest dan met alle anderen mee. Op
deze bezoeken gedroeg hij zich altijd
betamelijk, want anders zou hij „zijn
gezicht" hebben verloren. Op een nacht
lag ik, na van zo'n reis te zijn terug
gekeerd, vast te slapen in een van de
lege kamers van het huis toen de oude
man mij vond. De ontzetting die mij
beving op het moment dat ik mij door
iemand voelde aangeraakt, maakte mij
plotseling klaar wakker en ik schoot
als de weerlicht de kamer uit waarbij
ik de oude man omver duwde. Binnen
enkele minuten was iedereen in het
huis, inclusief de nachtwaker, mij aan
het zoeken. Mijn geest scheen ver
lamd. Ik wist niet meer of het beter
was in de put te springen dan weg
te lopen. Maar al had ik dat gewild,
ik kon toch niet de poort uitkomen en
daarom klom ik in een boom. Daar
bleef ik twee uur zitten en toen ieder
een weer naar bed was gegaan liet
ik me naar beneden glijden en bracht
het verdere gedeelte van de nacht in
een provisiekamer door.
Toen ik de volgende morgen bezig
was met het schoonmaken van de vis
schreeuwde de oude man plotseling
iets tegen me en daardoor schrok ik
zo dat ik me diep in een vinger sneed.
Het bloed spoot uit de wond en ik gaf
een gil die het hele huis in rep en
roer bracht. Iedereen schoot te hulp
omdat ze dachten dat ik me ernstig
had gewond.
Toen mijn hand was verbonden kreeg
mijn meesteres met me te doen en ze
zei dat ze me naar haar tante zou
brengen, bij wie ik ongestoord zou kun
nen blijven. Ik was ontzettend blij en
ging nog dezelfde dag weg.
We gingen met de auto en kwamen
na een rit van een uur, waarbij we
veel dorpen passeerden, in een klein
dorpje aan. Door het raampje van de
auto kon ik al van ver een keurig huis
je zien staan dicht bij een visvijver.
Een bejaarde vrouw verwelkomde ons
en nodigde ons in een hal waar ze
haar voorvaderen vereerde. Mijn mees
teres had haast en in minder dan geen
tijd had ze haar tante verteld dat ik
een zeer ongehoorzaam meisje was en
voortdurend weigerde om de oude man
te gehoorzamen, zodat hij woedend
was en tegen iedereen te keer ging. Ze
wist niet meer wat ze moest doen en
daarom had ze me maar naar de tan
te gebracht in de hoop dat deze me
zou veranderen.
Ah Yee (wat tante betekent) was
een vriendelijk vrouw met een zachte
stem. Ze liet me het hele huis zien
dat bestond uit drie slaapkamers die
gebruikt werden door haar twee zoons
en haar zelf. Er was ook een put en
daar dicht bij stond een hutje waarin
wij ons bad konden nemen. Er ston
den veel bomen en er was een over
vloed aan groenten en fruit. Eenden
en kippen liepen er bij tientallen. Ik
vond de leden van het gezin erg aar
dig en geloof dat ze mij ook wel
mochten. Ik werkte erg hard, maak
te hun ontbijt klaardat bestond uit
rijstpudding, zoute eieren en gezouten
groenten, en zorgde voor het pluimvee.
Op een morgen zei Ah Yee dat ze
graag zou zien dat ik zou blijven zo
dat ik met een van haar zoons zou
kunnen trouwen.
(Wordt vervolgd)
Van alle „train spotters" (treinliefheb-
bers) die Engeland kent is George Tweedie
de grootste. In dertig jaar tijd heeft hij
de dienstnummers van alle 60.000 Engelse
stoomlokomotieven genoteerd. Zelfs geen
enkele rangeerlokomotief is ontsnapt aan
het notitieboekje van deze fervente spoor
wegenthousiast, die dikwijls grote reizen
heeft gemaakt om de nummers van loko-
motieven te kunnen noteren.
Tweedie is nu begonnen met een num-
merlijst van alle diesellokomotieven in En
geland. Een tijdje geleden heeft hij de
Engelse spoorwegen ingelicht over zijn on
geëvenaarde nummercollektie en gevraagd
of het niet mogelijk was, hem eens een
reisje op de voetplaat van een locomotief
te laten maken.
De spoorwegdirectie, die veel op heeft
met de trein-enthousiasten, voldeed graag
aan dat verzoek. De „Mallard", een be
roemde vooroorlogse „loc", die in 1938
het wereld-snelheidsrekord voor stoom
lokomotieven heeft veroverd, werd van
stal gehaald, George Tweedie moest bij
de „meester" en de leerling in de cabine
komen en special voor hem maakte „The
Mallard" een rit van het Londense station
Kings Cross naar Grantham in het Graaf
schap Yorkshire, waarbij op enkele baan
vakken met een snelheid van 144 km. per
uur. gereden werd.
Tweedie heeft ervan genoten. Het was
voor hem de vervulling van een droom.
fÈËÉÊÊSk
ti u^mvi uuui i. uii uuii jl i uiivuvu itaii^t
n aanplakbiljet waarop twee vlaggen
jan afgebeeld. De ene is de Ameri-
Aan de muur van een vergaderzaal in
een achterbuurt van San Francisco hangt
een
staan
kaanse vlag en de andere is een rode
banier met blauwe rand en de ster en
halve maan van de Islam. Daartussen
staat een boom afgebeeld waaraan een
neger hangt. Onder de Amerikaanse vlag
staan de woorden: „Christendom, sla
vernij, lasten, strijd, gebrek". Onder de
andere vlag staat: „Recht, vrijheid, ge
lijkheid". Tenslotte stelt het affiche de
vraag: „Wie zal de oorlog van Armaged
don winnen?"
Deze vergaderzaal is in de „Moskee van
Mohammed," een tempel van een reli
gieus-politieke sekte, die bekend staat on
der de naam de „Zwarte Muslims". Deze
sekte, die dertig jaar geleden in Detroit
werd gesticht, is tegen de blanken, tegen
het christendom en voor de vestiging van
een afzonderlijke negerstaat op het grond
gebied der Verenigde Staten. Totdat Un
cle Sam bereid wordt gevonden, gebied
af 'te staan voor de vestiging van zulk
een staat, voert de sekte een campagne
tot het boycotten van „blanke" winkels
en blanken in het algemeen. „Bouw zelf,
schep uw eigen werk, bedel niet meer"
is een van de leuzen.
De grondlegger en „profeet" van deze
sekte is Eliah Mohammed, 63 jaar oud en
geboortig uit Georgia. Zijn ware naam is
Eliah Poole. Zijn vader was een Doops
gezind predikant en zijn hoofdkwartier is
in Chicago. De sekte heeft zich van meet
af aan in geheimzinnigheid gehuld en be
weert, over geheel Amerika verspreid, een
kwart miljoen leden te hebben allen ne
gers uiteraard. Andere negerleiders, die
buiten de sekte staan en er veelal tegen
standers van zijn, zeggen dat het werke-
ljike ledental ongeveer vijftigduizend be
draagt.
De vele moskeediensten en straatverga
deringen die de sekte houdt, trekken in
ieder geval duizenden negers, die formeel
geen lid zijn. Verleden maand werd er
een congres in Chicago gehouden, waarbij
zevenduizend negers aanwezig waren en
waar voor het eerst enige blanke verslag
gevers werden toegelaten. „De regering
die wij thans hebben," aldus Eliah Mo
hammed, „wil de rassenscheiding afschaf
fen. Het Witte Huis is nu katholiek. In
dien gij wilde tonen ons lief te hebben,
waarom hebt gij dat dan niet vierhonderd
jaar geleden gedaan? Wij werden uit de
slavernij bevrijd en toch werden wij niet
vrij. De neger is eeuwenlang een verschop
peling geweest. Waarom doet ge dat niet?
Waarop wacht ge toch?" Dit alles werd
op enigszins ironische toon gezegd, maar
daarna kwam de scherpe waarschuwing:
„Bemoei u niet met onze toekomst tenzij
gij aan uw eigen toekomst een einde wilt
maken."
Evenals dat op vorige vergaderingen ge
beurd was. werden alle leden en bezoe
kers gefouilleerd op wapens, voordat zij
de congreszaal mochten betreden. Dat ge
beurde door een soort élitegarde van de
sekte: jonge mannen, in judo geoefend,
die zich „De vrucht van de Islam" noe-
Eliah Mohammed heeft in de gevange
nis gezeten, omdat hij krijgsdienst weiger
de. Een van zijn assistenten, die als pries
ter fungeert in de tempel van de sekte in
New York en die zich „Malcolm" noemt,
heeft zeven jaar gevangenisstraf „opge
knapt" wegens inbraak.
De autoriteiten in de staten Texas en
Californië zeggen dat leden van de sekte
verantwoordelijk zijn geweest voor onlus
ten in gevangenissen. Vier leden van de
sekte komen binnenkort voor een recht
bank in Californië, omdat zij in een rechts
zaal gedemonstreerd hebben ten behoeve
van een medelid, dat terecht stond wegens
fraude met werklozensteun.
De politie in de stad Cincinnati zegt
echter, dat de sekteleden aldaar eerzame
burgers zijn, die slechts met de wet in
aanraking komen wanneer zij na demon
straties hun namen weigeren op te geven.
In Detroit, waar deze negercultus gebo
ren werd, zijn naar schatting van de po
litie tweehonderd volwassenen lid van de
beweging. In die stad heeft de sekte een
lagere school met negentig leerlingen op
gericht, die door de staat wordt erkend.
Een negerleider in New York, die de
beweging afkeurt en vreest, dat zij nog
verder zal groeien, zegt er van: „Zij zijn
heel voorzichtig. Zij zorgen ervoor dat zij
niet met de wet in botsing komen. Zij
maken alleen maar gebruik van de vrij
heid van meningsuiting en vergadering, die
wij allen moeten respecteren." Toen an
dere extremistische negergroepen naar
aanleiding van de Kongolese kwestie op
15 februari voor het gebouw van de UNO
in New York demonstreerden, schitterden
de leden van de „Zwarte Moslems" door
afwezigheid.
Ondanks het feit, dat de sekte in het
algemeen niet rechtstreeks verantwoorde
lijk kan worden gesteld voor relletjes en
onlusten, vrezen de autoriteiten in ver
scheidene staten en steden, dat de fana
tieke haatprediking van de beweging en
de ijzeren discipline onder de leden een
gevaar kunnen gaan vormen. Enige jaren
geleden bewees de „priester", die zich
Malcolm noemt, zijn macht door met een
enkel handgebaar een massa demonstran
ten naar huis te sturen, die dreigden in
de Newyorkse negerwijk Harlem een rel
op grote schaal te beginnen. In Zuid-Ca-
lifornië, waar de sekte naar schatting drie
duizend leden heeft, zegt de politie dat
de „Zwarte Muslims" blijkbaar onder
gronds zijn gaan werken. Men rekent daar
op wat men noemt „ernstige moeilijkhe
den".
De sekte heeft veel van de praktijken
van de Moslem-religie overgenomen, maar
de echte Islamieten, van wie er in de Ver-
A
92-93. Nou, die kapotte deur mag Grom-
gram zelf maken, zei de aanvoerder van
de Bosmannetjes. Dal heeft hij wel ver
diend, de akelige vent!
Ze keken nog rond, of ze hem ergens
konden ontdekken, maar ze zagen niets.
Kom maar, we gaan terug naar 't
dorp! zeiden ze. Kom, Bibina, bij ons ben
je veilig, want hij durft niet in 't dorp te
komen, geloof dat maar!
En zo trokken ze weg van Gromgram's
huisje en waren spoedig om een hoek ver
dwenen.
Toen pas durfde Gromgram, die door
een kier van het luik alles bespied had,
uit z'n schuilplaats te komen
83. De sportverslaggevers, die een bezoek hadden ge
bracht aan wereldkampioen Tarzan „Stroop" Bubbel-
bak, gingen natuurlijk ook kijken hoe het stond met
diens uitdager, Grotbokser Ikkie Blabla. Zij werden door
de zakelijk leider, Joris „K.O." Goedbloed, minzaam
ontvangen. „De dagen van wereldkampioen Tarzan
„Stroop" zijn geteld," verklaarde hij, „u kunt zelf zien
dat het mijn leerling geen moeite zal kosten om korte
metten met hem te maken". De journalisten bezichtig
den de leerling, die juist bezig was de inwendige hol
bewoner te versterken; maar het viel sommige hunner
op dat hij er niet vrolijk uitzag en enkelen meenden
hem te horen mompelen: „Ikkie Blabla bang Panda
wegfoetsie.„Waarom huilt hij en wat zegt hij?"
vroegen ze. „Wie is die Panda waar hij over praat?"
„Heren, heren, u verstaat de aanstaande kampioen ver
keerd!" riep Joris haastig. „Hij spreekt niet over ene
Panda, maar over Tarzan en hij weent over het droevig
lot dat hij deze moet berokkenen. Hij is heel gevoelig,
moet u weten." Terwijl dit alles gebeurde, was Panda
echt wakker geworden door het aandringen van Manus
Drupslof, die zijn eigen bank op eiste. „En als het nou
nog alleen maar mijn bank was," klaagde Drupslof
verontwaardigd; „nee mijn krant moet je ook nog
inpikken.mijn eigen fijne krant die ik altijd speciaal
in de papierbak bewaar!"
In Japan heeft een vooruitstrevende
architect een bungalow laten bouwen,
die geheel van plastic vervaardigd is.
Het vreemde bouwsel, dat grote be
langstelling trekt, bestaat uit een silo
achtig middenstuk waarin de keuken
is ondergebracht', omgeven door ei
vormige slaap- en woonvertrekken. De
overdekte loggia leidt naar een even
eens eironde garage. Het geval kost
ongeveer vijftienduizend gulden en
naar men vertelt zijn er al vele
Japanse woningzoekenden, die eieren
voor hun geld gekozen hebben.
enigde Staten ongeveer tachtigduizend zijn
willen er niets mee te maken hebben, om
dat de sekte „apartheid" predikt, een doel
stelling, die fundamenteel tegengesteld is
aan de leerstellingen van Mohammed. De
Islam heeft door eeuwen heen rassenge-
lijkheid gepredikt en in praktijk gebracht,
hetgeen ook de reden is, waarom deze re
ligie in Afrika vier tot vijfmaal zoveel be
keerlingen heeft als de christelijke zen
ding en missie. Er is dan ook volgens hen,
die het weten kunnen, geen waarheid in
berichten als zou de sekte der „Zwarte
Muslims" financiële steun uit de Arabische
wereld ontvangen.
Vooraanstaande negers, die felle tegen
standers van de sekte zijn en er een groot
gevaar in zien, geven toe dat het verlan
gen naar afscheiding van het blanke Ame
rika inplaats van integratie een lang, zij
het ook weinig belangrijk verleden heeft.
Dit „apartheidsverlangen" wordt bevor
derd enerzijds door een gevoel dat de
strijd om algehele gelijkstelling met de
blanken in Amerika zelf hopeloos is, an
derzijds door het opbloeiende „zwarte"
nationalisme in Afrika.
Dominee Moran Weston, een neger, die
rector is van de Episcopale kerk van St.
Philips, een der grootste en oudste kerken
in de negerwijken van Harlem, zegt dat hij
de aktiviteiten der Zwarte Muslems „dwaas
en in sommige opzichten gevaarlijk" vindt.
Hij ziet deze beweging als „een nevenpro-
dukt van het algemeen verbreide gevoel
van ontmoediging bij de Amerikaanse
neger, die teleurgesteld is door het feit,
dat hij geen intensiever aandeel heeft in
de Amerikaanse samenleving".
Advertentie
prijzen vanaf 5.895.
vraagt vrijblijvend folder en
demonstratierit.
Tijdens het proces tegen de bekende
Amerikaanse trompettist Chet Baker, die
in Lucca, Italië, terecht staat wegens het
in bezit hebben en gebruikèn van verdoven
de middelen, heeft een deskundige ver
klaard dat het door Baker gebruikte mid
del niet-gewoonte-vormend is.
Baker had verklaard, zijn vrouw 400
palfium-tabletten te hebben gevraagd. Hij
gebruikte het palfium tegen de hoofdpijn.
Volgens dr. Enrico Tomassi, direkteur van
het farmacologische instituut van de uni
versiteit van Pisa, is palfium zelfs bij ge
bruik in grote doses niet gewoonte-vor
mend of verslavend.
Baker is vier maanden geleden gearres
teerd, korte tijd nadat hij bewusteloos
was aangetroffen in de badkamer van zijn
hotel met naast zich een injektiespuit, ge
vuld met morfine.
