fK kostte ouizEMO
GULOEN
3A.NET 1IM
WOBBO EN DE HOED
Puzzel nummer 32
VELPON
PANDA EN DE PLASTIC PLASTIEK
VoCg.ende week....
IN DEZE WEEK
VAN DE
FOTOGRAFIE
ZOMER
FOTOBOEK
CADEAU
KIES BOltWMAN'S
Polle
Ons vervolgverhaal
HOLLYWOOD'S „WHISKY-CANTINE"
DOORGANGSHUIS NAAR DE STRAAT I
tv
^Hoe is het ontstaan?^
ZATERDAG 20 MEI 1961
11
De levensroman van een Chinees meisje
door
BOUWPLATEN
plakt u met Ceta-Bever
Vraag erom bij uw fotohandelaar
Dit woord: DEFTIG
v.J
39. Opeens zien Polle en Pelli een klein bootje aankomen. Dat vinden ze
leuk! Wie weet, met wie ze nu weer kennis zullen maken? Het gekke is,
dat het zeil van het bootje bol staat, hoewel er geen wind is in de grot!
Hoe zou dat in zijn werk gaan? Hela daar!, roepen ze, hoe kun je zeilen
zonder wind? Maar dan zien ze opeens, dat de eigenaar van het bootje
met een pomp zit te blazen tegen het zeil! Wat een slimmerd! - Pingo
holt zijn stuurhut uit. Dat is mijn nééf!, roept hij blij, daadg!
1
i t
X
38)
Hashimoto Tada, was niet veel
knapper, maar hij was jonger en kon
verschillende Chinese dialecten spre
ken. Ze kozen twee wat oudere vrou
wen uit, die inkopen voor het kamp
moesten gaan doen met het geld dat
zij van de Britse consul in Padang
gekregen hadden. Toen zij vertrokken
waren, vormden wij enkele groepjes
die ieder enige werkjes voor hun re
kening namen mijn groepje zou de
tuin bijvegen, afwassen en water ko
ken. Het was toen al bekend gewor
den dat we in Alang-Lawas geïnter
neerd waren en er stond een groot
aantal mensen voor ons huis die alles
wat we deden met belangstelling volg
den. Sommigen van die toeschouwers
maakten vriendelijke opmerkingen,
maar anderen dreven de spot met
ons.
Toen de twee vrouwen terugkwa
men ontstond erg rote opwinding in
het kamp. Behalve het gekochte voed
sel brachten ze ook drieëndertig mat
ten en dekens mee, die ze gekregen
hadden van een Chinees. We deden
allemaal in stilte een gebed voor de
goede gever. Omdat we zelf onze in
kopen mochten doen en de broodver
koper dagelijks langs kwam hadden
we over de voedselvoorziening niet te
klagen. Om beurten kookten we en
daardoor ontdekte ik tot mijn stomme
verbazing dat er nog vele vrouwen
waren die er geen idee van hadden
hoe ze eten moesten koken. Mijn help
ster bij het koken deed bijvoorbeeld
de rijst in de pot zonder een druppel
water!
Onze Chinese vriend Eddy gaf bij
het passeren van ons huis een teken
dat hij naar onze achterbuurman ging.
Daar boorde hij een gaatje door de
muur, waardoorheen we brieven kon
den doorgeven en inlichtingen konden
doorgeven en inlichtingen konden krij
gen. Op een morgen bracht de brood
verkoper mij een brief van een Chi
nees meisje, waarin ze haar mede
leven tot uitdrukking bracht en mij
vroeg wat ik nog nodig had. Later
ontving ik een kussen en geld van dit
meisje en van haar kennissen iets
dat ik nooit zal vergeten.
De nachten verliepen nooit rustig;
altijd was er wel iets dat de orde ver
stoorde. Meestal waren dat dronken
soldaten die naar binnen kwamen rol
len. Op een nacht kwam de waar
schuwing „pas op, meisjes!" te
laat, want plotseling stonden vier Ja
panse soldaten voor ons die ons be
gonnen te tellen een, twee, drie,
vier. Ze keken echter met grote ogen
naar mijn verbonden been dat sinds
de tocht op het vlot nog altijd ont
stoken was. Ze wilden me naar een
dokter brengen, maar ik weigerde
door mijn hoofd te schudden.
Een paar dagen later werden er
schildwachten voor onze deur gepos
teerd en daarmee verloren we het
contact met de buitenwereld. Toen
kregen we opnieuw bezoek van de
Hashimotos, deze keer om geld in te
wisselen tegen Japans geld. We von
den het toen jammer dat een van on
ze kennissen duizenden bankbiljetten
even vóór de Japanners Padang be
zetten, had verbrand, liever dan het
geld in hun handen te laten vallen.
Hashimoto Tada noemde mij altijd
„Chinese Duivelin" en maakte op
merkingen als „je moest mijn kokkin
zijn" of „als je mijn vrouw was." Ik
had een hevige hekel aan hem.
Ons bestaan was erg saai en een
zaam hoewel we met zovelen in huis
waren. We dooden de tijd door het
spelen van een spelletje dat we „Spi
rit" noemden. Op een groot stuk pa
pier schreven we in een cirkel de zes
entwintig letters van het alfabet, en
deden hetzelfde met de nummers van
een tot tien. In deze cirkel schreven
we de woorden „ja" en „nee". Dan
werd tussen „ja" en „nee een
schaaltje gezet. Twee medespelenden
drukten met hun wijsvinger zachtjes
op de schaal en concentreerden hun
gedachten op een gestorven vriend of
zeiden zonder meer: „Zo er een geest
voorbij gaat, laat hij dan binnen ko
men." Na enkele minuten kwam de
schaal langzaam in beweging en
schoof, gevolgd of geduwd door de
wijsvingers.naar het woord „ja". Van
dat ogenblik af konden allerlei vragen
worden gesteld en terwijl de schaal
langs de letters en cijfers schoof,
spelden ze de antwoorden op die vra
gen. Aan het eind van het spel moest
iemand „Dank U" zeggen en de
schaal omkeren. Het werd een erg ge
liefd spelletje omdat het ons onze
eenzaamheid deed vergeten.
Toch kwamen er ook vaak menings
verschillen en ruzies voor en die kon
den zelfs voorkomen tussen een kind
van vijf en een vrouw van vijftig.
Wat rondwandelen in de tuin was ook
een aardig tijdverdrijf, want van
daaruit konden we onze vrienden
voorbij zien kom,en en naar hen wui
ven. Tot ergernis van de ouderen in
ons gezelschap raakten we zelfs be
vriend met enkele Japanse soldaten
die over de weg kwamen. Op een
keer bracht een soldaat een eekhoorn
mee voor een van de jongsten van ons
groepje een meisje van drie. Ze
was er erg mee in haar schik. Dage
lijks kwamen ook Britse krijgsgevan
genen voorbij als ze naar hun werk
gingen. Er werd dan altijd 'over en
weer geroepen, terwijl de jongens het
V-teken maakten. De Japanse chauf
feurs van de trucks keken met be
langstelling naar ons en op een dag
raakten de trucks precies voor ons
huis defect. De jongens lieten geen
minuut verloren gaan en drongen on
middellijk samen voor de heg om met
ons te praten terw jl de Japanners
onder de truck doken en net deden
alsof ze deze gingen repareren. Toen
we op een dag weer in de tuin wan
delden, kwamen er vier Japanse sol
daten voorbij. Ze stonden stil en gooi
den een brief over de heg die ge
adresseerd was aan de „dame in
het blauw" (mijn vriendin Lily). Er
stond in:
Mijn lieve juffrouw,
Ik vind het erg jammer dat U een
gevangene bent omdat Uw land het
mijne bombardeert. Geeft U mij als
tublieft een foto van U.
Ze schreef terug:
Beste Pinky (hij had een blozend ge
zicht),
Het spijt me dat ik geen foto heb,
want jouw land heeft mijn schip ge
bombardeerd en daardoor heb ik alles
verloren.
JE GEVANGENE
Kort daarna kwamen ze terug met
een pakje ijs dat we stiekem in de
badkamer opaten.
Toen verschenen de Hashimotos op
nieuw in het kamp. Deze keer wilden
ze praten met de Siamese weduwe,
de twee Chinese vrouwen die Engelse
mannen hadden en met mij. We
moesten in een wachtende auto stap
pen, die ons naar het Oranje Hotel
bracht, dat vlak naast de klooster
school lag. Hier kregen we ijs met
koek voorgezet en terwijl we dit naar
binnen werkten, vertelden de Hashi
motos ons dat de Japanse overheid
ons graag wilden vrijlaten, maar dan
moesten de twee Chinese vrouwen
eerst scheiden van hun echtgenoten.
Dat zou heel gemakkelijk zijn. Ze
hoefden alleen een brief te schrijven
die aan hun mannen in het kamp zou
worden doorgezonden. Tegen mij zei
den zij: „Waarom wil je je tijd ver
spillen in dat kamp? Kom eruit en ga
aan het werk. Dan kun je later naar
Singapore terugkeren."
Het voorstel was erg verleidelijk.
Er was zoveel comfort in het hotel,
en er stonden stoelen, gemakkelijke
stoelen, waarvan ik het bestaan hele
maal was vergeten.
Maar kon ik wel vertrouwen stellen
in deze mannen met hun lelijke ge
zichten? Het was veel beter in het
kamp te blijven dan alleen te staan
in een vrije wereld. Op de terugweg
zeiden de Hashimotos ons dat ze ons
een paar dagen de tijd wilden geven
om tot een besluit te komen. We be
spraken het voorstel verschillende ke
ren, maar geen van ons wist wat we
ermee aan moesten.
De Japanners leerden ons zeer zorg
vuldig hoe de traditionele buiging
moest worden uitgevoerd een zeer
diepe buiging drukt respect uit voor
de ouderen, terwijl een wat minder
diepe buiging bedoeld is voor gelijken.
We stonden dan in een rij met een
Japanner voor ons die riep opge
let, buigen. „Dieper," brulde hij
dan. Het zweet stroomde langs onze
gezichten. Iemand vervloekte de Jap
pen in een nauw hoorbaar gemompel.
(Wordt vervolgd)
20-21. Grootvader probeerde de rent
meester te vermurwen en smeekte om
nog wat geduld. Hij beloofde, nog harder
te werken en te proberen de pacht zou
gauw mogelijk bij elkaar te krijgen.
Maar de rentmeester snauwde hem af.
Ik kom nog éénmaal terug, over een
maand, zei hij. Als je dan niet alles be
taalt, laat ik je uit het huis zetten en ga
je de gevangenis is, begrepen? Knoop dat
goed in je oren!
Nijdig keerde de man zich om en stapte
het huisje uit, terwijl hij nog eens met
de vuist schudde.
Horizontaal: 1. soort bijl; 3. gewicht;
10 pers. voornaamwoord; 12. reeds; 14. pad
destoel; 15. huisdier; 16. ranonkelachtige
plant; 19. -en: kleefstof uit eiwit v. graan;
20. vijandschap; 21. leerling; 23. bep. letter
of uitgave; 26. plaat van een handpers;
28. zuster; 29. hetzelfde; 31. kamhagedis;
33. lidwoord; 35. keukenprins; 37. guit, on
deugd; 38. groeven; 40. eenmaal; 43. meis
jesnaam; 44. lansier; 45. Joegoslavische
munt; 48. bovenste dakrand; 49. zuur, afk.;
50. zich-: overleggen; 52. pers. voornaam
woord; 53. per procuratie; 55. teer; 57. lang
gitten collier; 61. neerslag; 63. directeur
K.L.M.; 64. met - meer mans! 66. pakken;
68. onderricht; 69. ruiken; 71. uitgebreide
aansprakelijkheid; 72. te; 73. rondhuppelen;
74. boom.
Verticaal: 1. grappig zoogdier; 2. rots in
zee; 4. getijde; 5. koopvaardijschip; 6. geen
uitgezonderd; 7. toeristenoord in Zuid-Lim
burg; 8. Gilles de -: Frans edelman en
voorb. voor Blauwbaard; 9. element, afk.;
10. - is de beste drank; 11. iemand die eet;
13. oor van een haas; 15. hooggeplaatste
vrouw; 17. bejaard; 18. rivier in Afrika;
20. heen en terug, afk.; 22. leeg maken;
24. voegwoord; 25. sterke drank; 27. -raak:
in het wilde; 30. beoogde; 32. zeegod, Noor
se mythologie; 33. razend; 34. guiten; 36.
kleine jongens; 39. bijnaam van Ezau; 41.
ligne-: bepaalde modelijn; 42. bedrijver;
45. besluit; 46. vochtig; 47. oorzaak; 51. ge
tal; 53 grenzen; 54. de dato; 56. toestel om
snelheid te minderen; 57. Indonesisch
eiland; 58. slede; 59. Arabische vorst; 60.
iedere; 62. voorkant van een vliegtuig;
65. -der: bergruimte; 67. houten kom; 69.
deel van een mast; 70. element, afk.
Inzenden vóór donderdag, uitsluitend
per briefkaart.
OPLOSSING PUZZEL NO 31
AiNT
KEF?
Advertentie
Prijswinnaars: 7,50: J. Kok, Velserduin-
weg 135, IJmuiden-Oost; 5: J. Fortgens,
Jansweg 6, Haarlem; 2,50: P. Kruijver,
J. Maurikstraat 1III, Amsterdam.
Uit Parijs komt deze vlotte, zonnige
zomerjurk met bijpassende jakje voor
killere dagen. Het jurkje heeft een
garnering in contrasterende kleur, die
tevens de aparte sluiting vormt.
Een van de vele vreemde
instellingen in Hollywood,
waarover de bioscoopbezoe
ker maar zelden iets ver
neemt, is een café, bijge
naamd, de „whiskykantine".
Voor duizenden jonge
meisjes, die hopen op een
filmroem en rijkdom, is
deze kantine het paleis van
hun dromen. Voor vrij
wel al deze meisjes wordt
dezelfde kantine echter
ook de deceptie van hun
leven.
De teleurgestelde kandi
daten voor een filmcarrière
eten hier voor hun laatste
dollars bij het luidruchtige
geblèr van een muziek
automaat, een portie kip
met frites. Als zij de
„whisky-kantine" door de
draaideur verlaten, leidt
de weg naar de ontnuchte
rende werkelijkheid van
het alledaagse leven.
De verstandigen slikken
hun teleurstelling weg en
breken geheel met het kla
tergoud van Hollywood,
maar zij moeten daarvoor
al direct een hindernis
.overwinnen. Voor de draai
deur van de whisky-kanti
ne slenteren namelijk altijd
wel „fotografen", die een
goedkoop en gewillig mo
del zoeken; ook staan er
dikwijls grote protserige
auto's van welgestelde za
kenlieden, die genegen zijn
zich het lot van „zo'n zielig
meisje" aan te trekken en
dat is meestal het begin
van het einde. Hóe het voor
de teleurgestelden ook af
loopt, het is altijd het einde
van een droom die begon
in de spreekkamer van een
filmproducent of een regis
seur.
IN HOLLYWOOD be
staat een archief waarin de
namen voorkomen van 8000
meisjes die niets liever
wilden dan filmster wor
den. Zij hebben allen een
filmtest afgelegd, daarom
komen zij in het archief
voor. Zij hebben allen de
kans gehad „ontdekt" te
worden, maar voor al deze
achtduizend vrouwen is op
de verwachtingsvolle roes
de ontnuchtering ge/olgd.
En in dit archief komen
nog niet eens de velen voor
die anderszins „carrière"
gemaakt hebben, door bij
voorbeeld een plaatsje in
een dansgroep te veroveren
of een contract als „actri
ce in reclamefilms".
Een 21-jarige Ameri
kaanse, Evelyn Waller,
heeft nu enige artikelen
gepubliceerd over „Geluk
en ongeluk in Hollywood",
en zij heeft zich niet laten
afschrikken door het drei
gement dat zij „niet lang
gezond zou- blijven' als_zi.i
voortging met het schrijven
over de whisky-kantine.
Zij heeft reed: aangekon
digd, niets te zullen ver
doezelen; het is niet haar
bedoeling te schrijven over
de velen die hopen op een
filmrol, doch wel over het
lot van hen die afgewezen
worden. Zij beschrijft
slechts het lot van de dui
zenden die een klein rolle
tje krijgen, zodat zij zich
reeds op het pad van de
roem wanen, en die dan op
een kwade dag te horen
krijgen: „Wij hebben ons
helaas vergist bij de be
oordeling van uw talent".
Deze vergissing brengt
velen van zulke meisjes
aan de rand van de af
grond. Zij vallen ten offer
aan de alcohol en niet zel
den eindigen zij hun leven
in een zenuwinrichting.
Hoe zulke vergissingen
ontstaan, daarover wil Eve
lyn Waller schrijven, en
haar eigen ervaringen in
Hollywood zullen misschien
vele jonge meisjes van een
misstap weerhouden.
ER ZIJN er echter die
bezwaar hebben tegen haar
openhartige artikelen, bij
voorbeeld de mensen uit
de filmindustrie zelf, die
haar een goede filmrol
hebben aangeboden wan
neer zij belooft, haar pu
blicaties te staken. Evelyn
gaat echter onverdroten
voort met schrijven en zij
laat niet na de Amerikaan
se meisjes werkelijk goede
raad te geven. Zij verbeeldt
zich niet dat haar artikelen
afschrikwekkend zullen
werken voor hen, die het
nu eenmaal in hun hoofd
gezet hebben dat zij film
ster zullen en moeten wor
den, maar zij raadt deze
meisjes wèl aan, er in ieder
geval voor te zorgen, eerst
een beroep te leren of een
kantooropleiding te volgen
voor zij naar Hollywood
vertrekken. Als zij dan
voor het laatst door de
draaideur van de whisky
kantine gaan, zullen zij
zonder veel moeite een be
trekking kunnen krijgen,
en dus minder gemakkelijk
ten prooi vallen aan de
heren die hun auto's voor
de deur van dit „door
gangshuis naar de straat"
geparkeerd hebben, en die
er wel voor zorgen kunnen
dat die sterren-loopbaan
tóch werkelijkheid wordt,
als de jongedame in kwes
tie tenminste een beetje
lief voor meneer wil zijn..
12. Nadat Joris had beloofd, dat hij voortaan zijn
voeten zou vegen, ging Pat O'Nozel tevreden heen.
Maar de klerk was niet zo gauw tevreden gesteld. „Ik
heb nog eens nagedacht", zei hij, Joris de polis uit de
hand trekkend, „en het lijkt me beter, de verzekering
op te heffen. U bent te slordig". „Maar ik zal voor
taan beter opletten!" riep Joris. „Ik zal mijn voeten ve
gen en het beeldje oprapen, wanneer ik het verlies".
Maar de klerk schudde het hoofd. „Met artiesten kan
men geen verzekeringen afsluiten", zei hij, „ze dro
men weg en letten niet op hun spullen. Als deze klei
ne schrandere Panda er niet geweest was, zou dat
beeldje nu verloren zijn en hadden we een miljoen aan
u moeten uitkeren. Dat risico is te groot". En hij
maakte aanstalten om de polis te verscheuren. „Niet
doen!" riep Joris ontzet, „niet verscheuren! Ik.ik
zal deze kleine schrandere Panda aanstellen, om op het
beeldje te letten. Bent u dan tevreden?" „Hm", zei de
klerk, „ja, in dat geval zijn we bereid de verzekering
te handhaven. Tenminste, indien Panda het aanneemt."
„Graag", zei Panda, „ik was juist op zoek naar een
baantje".
- is het zeshonderd jaar geleden dat
op de „Strijdwaard" bij Tiel de be
faamde veldslag geleverd werd tus
sen de Heeckerens onder leiding van
hertog Reirioud III van Gelre, en de
Bronckhorsten onder bevel van Rei-
noud's broer Eduard, welke laatste
de overwinning behaalde, waarna hij
zichzelf tot hertog van Gelre uitriep
en zijn broer liet opsluiten in een
klein hokje in de toren van het
kasteel te Rosendael. Later werd
Reinoud naar een rianter gevange
nis kasteel Nijenbeek bij Voorst
overgebracht, waar het hem wel
aan vrijheid, maar niet aan voedsel
ontbrak. Als gevolg van zijn over
vloedig tafelen zou Reinoud vol
gens de legende zichzelf hier tot
„blijverMe gevangenisstraf veroor
deeld hebben daar hij zo dik werd,
dat hij niet meer door de deur kon."
Later echter schijnt de dikzak toch
zijn kerker verlaten te hebben, want
na de dood van zijn broer Eduard
die in de slag van Baesweiler in
1371 een fatale verwoning opliep
heeft hij nog korte tijd over het her
togdom Gelre geregeerd. (25 mei).
- wordt M. S. Vas Diaz, pionier op het
gebied van het persbureau-wezen in
Nederland, tachtig jaar, ter gelegen
heid waarvan hem een grootse hul
diging befeid zal worden (22 mei.)
- wordt in Stockholm het burgerlijk
huwelijk gesloten tussen prins Johan
Birgitta, stralende bruid
Georg von Hohenzollern-Sigmaringen
en prinses Birgitta van Zweden (25
mei), welk prinsenhuwelijk op 30 mei
daaraanvolgend zal worden ingeze
gend in de r.k. kerk van Sigmarin
gen in Duitsland.
Advertentie
Er zijn bijvoeglijke naamwoorden die.
meestal met betekenisverschil, voor
komen mèt en zónder het achtervoegsel
i g. Men vergelijke goed met goedig,
vies met viezig, droef met droevig, nat
met nattig, zoet met zoetig, levend met
levendig en best met bestig. Zo heeft
naast deftig vroeger ook een woord
deft bestaan, door Vondel nog ge
bruikt. Nog ouder is de ontkenning o n-
d e f t voor: onbetamelijk gedrag. Het
woord deftig heeft vele betekenissen
gehad: verstandig, plechtig, degelijk,
geacht enz. Wij gebruiken het thans
voor degenen die zich door hun waardig
voorkomen en hun goede manieren doen
kennen als behorend tot de aanzien
lijken, maar het begrip is uiterst moei
lijk te omschrijven. Een zekere plecht
statigheid hoort er bijvoorbeeld ook toe.
TTT-r^rr
