DE VROUW DIE HAAR
GEHEUGEN VERLOOR
WOBBO EN DE HOED
Nederlander herschiep vervallen
kasteel tot exclusief luxe-hotel
Gasten spelen er
zelf voor kelner
PANDA EN DE PLASTIC PLASTIEK
i.
Duizend kruisen
HENSEN
Pelli en
Prinselijk bezit
onder de hamer
Man bijt beer
11
Ons vervolgverhaal
OUDE MEESTERS OP LOGEERKAMERS
DONDERDAG 6 JULI 1961
r c V'\;\
NAAR HET DUITS DOOR LILIAN AYE
.W,
colberts
werkbroeken
blauw 11.50
khaki 11.75
wit 12.50
natuurlijk
PAARLAARSTEEG 1
Slangenmens
MAKY
MARY
14. Dat is waar ook!, zegt Pingo, dat weet ik ook, hij stopte-er de kurk in
van de fles prik-prik, waarmee het schip gedoopt werd! Nou zien jullie!,
zegt Polle triomfantelijk, als die kurk nu uit dat gat gevlogen is, dan i:
het geen wonder, dat het water de „Mary" blijft binnenstromen! Daarom
zullen we die kurk weer eens op zijn oude plaats brengen, en eens zien,
of dat niet helpt! Houden jullie me even?
13)
„Laat u dat alstublieft aan mij over,
mama," zei Herbert korzelig. Hij voel
de zich terneergeslagen, omdat hij
Karin's moeder nog niet had kunnen
vertellen, wat er nu eigenlijk precies
gebeurd was.
„Je kunt weer rijden, jongen,"
waarschuwde zijn schoonmoeder hem
glimlachend. „Je bent verstrooid! De
andere mensen toeteren al van onge
duld!" Ze draaide zich om en knikte
de automobilist, die achter hen stond,
vriendelijk toe.
„Hoe moet ik 't haar vertellen,"
piekerde Herbert intussen. Hij scha
kelde over op de derde versnelling.
Hoe moet ik 't haar uitleggen...? Ze
is zo opgewekt, omdat ze meent, dat
alles erg goed is afgelopen. Maar
door de telefoon kon ik 't haar toch
niet zeggen. Wie weet, hoe dan haar
reactie geweest zou zijn... Herbert
keek op het klokje in het dashboard.
Kwart over twaalf,. Zo dadelijk zou
den ze in de Cecilienallee zijn...
„Ik heb onlangs een artikel gele
zen," hoorde hij Karin's moeder zeg
gen, „waarin stond, dat de automobi
list bij oranje licht.." Zijn gedachten
waren niet bij haar verhaal, hetgeen
de oudere dame niet ontging.
„Luister je eigenlijk wel naar me,
Herbert?" Ze keek hem onderzoekend
aan. „Ik geloof, dat je hard aan va
kantie toe bent," vervolgde ze. „Je
ziet er bar slecht uit!"
Herbert zag in de verte de weg naar
de Cecilienallee afbuigen.
Hij moést thans Karin's moeder op
de hoogte stellen. Hij parkeerde de
auto langs de kant van de weg en
wendde zich met een ernstig gezicht
naar zijn schoonmoeder.
„Wat is er aan de hand?" vroeg de
ze verwonderd. „Is er iets met de wa
gen?" Dit leek- haar de enige voor
de hand liggende verklaring voor dit
plotseling oponthoud. Herbert nam de
handen van de oudere vrouw in de
zijne en keek even naar haar fijne
smalle vingerS. Dan keek hij haar
recht in de ogen. „Ik heb u niet de
volle waarheid gezegd, mama," zei
hij, „Karin heeft tengevolge van de
schok een ernstige geheugenstoornis."
Gedurende enkele ogenblikken was
het doodstil. Zijn schoonmoeder scheen
moeite te hebben dit nieuws te ver
werken. Ten slotte vroeg ze aarze
lend: „Bestaat., eh.. de mogelijkheid
dat 't op een goede dag weer..?" Ze
maakte haar zin niet af en keek haar
schoonzoon met grote verwonderde
ogen aan.
Herbert antwoordde zo rustig mo
gelijk: ,,'t Is allemaal een kwestie van
tijd. Door een andere schok kan alles
opeens weer in orde komen. Dat kan
morgen gebeuren, maar 't kan ook
nog lange tijd duren.. De dokter in
Frankfort zei tegen mij
„De dokter in Frankfort.
„Ja het ongeluk gebeurde in Frank
fort, vlak voor de Rijn-Main-luchtha-
ven. Daar is ze door een auto aange
reden".
„Maar ik wist niets van Karin's
reis naar Frankfort," riep zijn schoon
moeder verwonderd uit. „Wat moest
zij in Frankfort?"
Herbert streelde de handen van de
oudere vrouw. Hij beantwoordde haar
vraag niet, maar zei: „We moeten nu
weer verder en ik zou u willen ver
zoeken geen vragen aan Karin te stel
len, die ze toch niet beantwoorden
kan. Het moet u duidelijk zijn, dat ze
zich niets meer herinnert. Alles wat
geweest is vóór het ongeval is
voor haar als 't ware uitgedoofd."
„Was jij erbij toen het gebeurde?"
Herbert had zijn aandacht weer op
het stuur geconcentreerd.
„Ik werd door een ziekenhuis in
Frankfort opgebeld," zei hij en start
te de motor. v
Mevrouw Hausler wilde nog iets
vragen, maar de uitdrukking van Her
berts gezicht weerhield haar ervan. Ze
legde even met een teder gebaar haar
hand op zijn arm en bleef doodstil
zitten.
Liesbeths kamer bevond zich op de
bovenste verdieping vlak onder het
dak. Er was alles in de kamer aan
wezig om 't er gezellig te maken:
een tafeltje met twee gemakkelijke
stoelen, een staande schemerlamp,
een divanbed met een vrolijke creton-
ïen overtrek, gordijnen in dezelfde cre
tonne, een boekenkastje en een han
dig gecamoufleerde wastafel.
Maar Liesbeth had het vertrek geen
enkele persoonlijke noot gegeven. Ner
gens stond iets, dat erop wees, dat
le bewoonster persoonlijke herinnerin
gen of dierbare eigen kleinoden bezat.
Het enige portret dat in de kamer
aanwezig was, stond op het boeken
kastje. Op dat portret stond een on
geveer 10-jarige jongen in matrozen
pak afgebeeld. Naast hem stond een
lange knappe vrouw en aan haar zijde
stond een knappe man, met een iet
wat streng gezicht. De foto stelde
Herbert Littmann op 10-jarige leeftijd
voor, in gezelschap van zijn ouders.
Deze foto betekende alles voor Lies
beth. Het was ongeveer het enige, dat
Liesbeth elf jaar geleden bij het zwa
re bombardement uit het brandende
huis had weten te redden. Herbert's
ouders waren in die vreselijke nacht
omgekomen.
Sindsdien had Liesbeth zich min of
meer verantwoordelijk gevoeld voor
Herbert's toekomst. En dit verant
woordelijkheidsgevoel bracht haar er
thans toe, de afscheidsbrief van Karin
aan Herbert zorgvuldig, regel voor re
gel, te kopiëren.
Terwijl ze de brief overschreef, nam
ze niet de tijd om de inhoud ervan
tot zich door te laten dringen. Ze
haastte zich slechts om zo snel mo
gelijk met dit werk klaar te komen
Toen ze alles op papier had staan,
nam ze haar bril af en schoof de ori
ginele brief weer in de enveloppe,
borg het potlood en de kopie op en
verliet met haastige schreden haar ka
mer.
Nauwelijks had ze de brief weer te
ruggelegd op de oude plaats in Ka
rin's kamer, of er werd aan de voor
deur gebeld. Twemaal, een kort bel
letje. De huishoudster holde de trap
af en haar schort rechtstrijkend,
opende ze met een glimlach de deur.
„Dag Liesbeth,", zei Herbert, „ik
vergat m'n sleutel, daarom moest ik
wel bellen." En terwijl hij Karin's
moeder naar binnen liet gaan, vroeg
hij zachtjes aan de huishoudster:
„Was er nog iets?"
„Nee meneer," antwoordde Lies
beth. Daarna begroette zij mevrouw
Hausler met grote voorkomendheid.
„Laat maar Liesbeth," zei Herbert
enigszins ongeduldig, toen de huis
houdster Karin's moeder behulpzaam
wilde zijn bij het uittrekken van haar
mantel. Hij wilde nog een ogenblik al
leen zijn met zijn schoonmoeder.
„Goed meneer," zei Liesbeth en ver
dween in de richting van de keuken.
Herbert hielp zijn schoonmoeder uit
haar mantel. Hij keek daarbij over
haar heen in de spiegel. De oudere
vrouw keek op en ontmoette zijn blik
in de spiegel.
Er kwam even een lachje om haar
mond. Dan wendde ze haar'tolik-af eiv
begon "in haar; handtas te zoekén.
„M'n neus glimt vreselijk", zei ze,
terwijl ze haar poederdoos opende,
„daar moet nodig wat aan gedaan
worden!"
„Ziezo", klonk 't even later kwasi-
opgewekt, „laten we naar binnen
gaan."
Weer ontmoette haar blik die van
Herbert in de spiegel van de garde
rboe. Geen van beiden zei iets.
Karin lag nog steeds op het terras
in haar ligstoel. Er was wat wind ge
komen en het gesuizel van de wind
in de bomen was duidelijk hoorbaar.
De kleuren van de tuin werden door
Karin's zonnebril afgedempt. Haar
handen lagen stil op de stoelleunin
gen. Plotseling hoorde ze voetstappen,
ze voelde hoe haar hart bonsde, en
ze wilde opstaan.
„Maar m'n lieve kind, blijf toch
rustig liggen", hoorde ze een stem
zeggen.
Karin keek verwonderd op. Deze
stem klonk, alsof er helemaal niets
met haar aan de hand was: zó na
tuurlijk, zó normaal! Alle anderen
hadden heel anders met haar gespro
ken, zoals men spreekt tegen een zie
ke, die buiten het gewone leven
staat
Opeens wist ze zich niet te beheer
sen. Haar schouders schokten en ze
snikte 't uit.
„Maar m'n liefje" hoorde ze dezelf
de stem opeens vlak bij haar oor,
„Hoe heb ik 't nu met je?"
Een hand streelde over haar haar
en van dit gebaar ging zoveel rust
uit, dat ze zichzelf even later weer
meester was en zelfs een wonderlijk
gevoel van veiligheid onderging.
„Het is allemaal toch goed afgelo
pen", ging de stem verder, terwijl
de hand haar bleef strelen. Dan duw-
d de hand haar terug in de kussens
en Karin keek in het lachende gezicht
van de vriendelijke oudere vrouw,
die haar moeder was
(Wordt vervolgd)
98-99. Toen de rookwolken optrokken
was er iets gebeurd met de rovers. Wobbo
keek naar de plek waar ze hadden ge
staan, en hij schaterde het uit.
Want de rovers stonden daar nog wel,
maar ze waren 'n paar verschrikkelijk
kleine kereltjes geworden, die niet hoger
kwamen dan tot zijn knie. Dat had de
toverspreuk van Bizram gedaan.
Zo, meester, zei Bizram. Nu zullen ze
u geen kwaad meer doen. Vooruit, jullie,
maak dat je wegkomt, oj ik tover muizen
van je!
De bandieten renden weg, zo hard ze
konden.
ROME (UPI) Het meubilair van de
Italiaanse prins Mario Chigi Albani della
Rovere zal deze zomer op een veiling wor
den verkocht.
Het gerechtshof van Rome heeft bepaald
dat de publieke verkoop van het meubilair
en zilverwerk, toebehorend aan de prins,
op 6 september dient te geschieden. Deze
verkoop zal plaats hebben ten behoeve van
de „Sandro Immobvliare" maatschappij, die
nog tien miljoen lires te vorderen heeft
van Chigi voor aan hem geleverde, maar
niet betaalde goederen.
De 32-jarige prins is een telg uit een
adellijke familie, die drie pausen heeft
voortgebracht.
De 48-jarige schaapherder Antonio Fer-
rante uit Avezzano in Italië was zijn kudde
aan het weiden, toen uit het Abruzzen-
gebergte plotseling een grote beer te voor
schijn kwam.
Ferrante opende met zijn karabijn het
vuur op het dier. dat echter slechts licht
werd gewond en woedend op de herder
afkwam. Een worsteling volgde, maar Fer
rante won, doordat hij kans zag de beer
op zijn gevoeligste plaats, in de neus. te
bijten. Het dier maakte rechtsomkeert. De
herder, die veel bloed verloren heeft,
maar niet levensgevaarlijk gewond werd,
is in een ziekenhuis opgenomen.
(Van onze correspondent)
WENEN. In de Wachau, de wijnstreek ten westen van
Wenen, heeft een Nederlander enkele jaren geleden een vrij
vervallen hotel in de omgeving van het kasteel Aggstein
opgekocht. De nieuwe eigenaar hij heet August Hoolwerf
noemde zijn bedrijf „De Vliegende Hollander", en of
schoon het niet aan de grote autoweg lag, verwierf het
spoedig een goede naam en kreeg het veel toeloop. Het hotel
floreerde buitengewoon, niet alleen omdat de redelijke pen-
sionprijzen als een magneet werkten, maar ook omdat het
restaurant tot een groot bedrijf werd uitgebreid. De sym
pathieke en charmante Hollander, die bovendien in brede
kring populair is geworden door zijn grappen en kwink
slagen, sloot namelijk met reisverenigingen overeenkomsten
af voor het serveren van diners en soupers aan reisgezel
schappen. De prijzen zijn zo schappelijk en het gebodene is
zo goed, dat men hier zaterdags en zondags in de zomer
maanden nauwelijks een plaats kan krijgen. Bovendien heb
ben de gasten er een magnifiek uitzicht op de Donau, ze
kunnen ook wanneer ze hier niet logeren gratis in het
bos wandelen of afkoeling zoeken in een prachtig zwembad
dat er in de schaduw van het bos werd aangelegd. Toen
Hoolwerf hiermee begon, had hij geen geld om dure houten
kleedkamertjes te laten bouwen. Geen nood: hij kocht een
paar van die ouderwetse spoorwegwagons met veel coupés
en idem deuren en maakte er keurige kleedkamertjes van die
hij aantrekkelijk opschilderde.
Twee jaar na de opening van dit bedrijf
werd er aan de overkant van de Donau
een vroegere boerderij anrex 'n klein res
taurant-bedrijf te koop aangeboden. De
Hollander was er het eerst bij, betaalde
contant en noemde zijn dépendance „De
'ZigeunerbaronA Het eerste wat hij na de
aanknoop aanschafte was een motorboot om
voor het regelmatige contaci tussen deze
twee bedrijven te zorgen en vooral om
gasten onder te brengen, wanneer alles in
de „Vliegende Hollander" bezet was.
Daarbij bleef het echter niet. Onlangs
heeft onze landsman, wiens volle haardos
inmiddels een paargrijze strepen is gaan
vertonen, ook 't kasteel Schoenau in Gün-
seldorf, ten zuidoosten van Wenen, aange
kocht. Van dit tamelijk vervallen kasteel
wil Hoolwerf nu een luxe hotel maken. Het
is meer dan 300 jaar oud en was vroeger
in het bezit van aartshertog Otto von
Habsburg, die hier zo weet de volks
mond te vertellen aan vijftien dames
onderdak verschafte. Iedere dame had een
eigen appartement met een geheime in
gang. Van al die amoureuze geheimzinnig
heid wil de Hollandse eigenaar echter niets
weten. Hij laat nu hei gehele kasteel op
knappen en zal het dan ter beschikking
stellen van prominente en goed gesitueer
de gasten, die hier ver van de drukte de
nodige rust kunnen vinden. De vertrekken
worden in de oude stijl gerestaureerd en
van antieke meubels voorzien. De eigenaar
houdt van oude meesters en heeft reeds
een hele collectie schilderijen aangekocht
die straks de kamers, de gangen en trap
penhuizen van het kasteel zullen sieren.
Zelfs de oude koperen olielampen worden
gehandhaafd, alleen worden de oliepitten
door een gloeilampje vervangen. Daar
„antiek" in de mode is, werd er bijna
niets veranderd Wel krijgt elke kamer een
badkamer met toilet Dit luxe-rustoord be
zit weliswaar niet al het comfort van een
modern hotel in de stad, maar de gasten
vinden bepaalde kleinere ongemakken uit
de goede oude tijd zelfs heel romantisch.
Er is bij voorbeeld geen „receptie," maar
daarvoor in de plaats kunnen de gasten
vrij beschikken over rijpaarden uit de ho
telstallen waarop zij wandelritten kunnen
maken zonder er apart voor te moeten be
talen.
Doe het zelf
Er moet nog veel worden verbouwd en
veranderd, maar toch zijn de eerste
gasten reeds aangekomen, hoewel zelfs
de keuken nog niet is ingericht en er
nog geen personeel ter beschikking is.
Maar ook dit vinden de gasten heel ro
mantisch; zij houden zich aan het mo
derne slagwoord: doe het zelf. Voor de
voorlopig koude maaltijden kopen
zij zelf het materiaal in. Ze maken
daarna zelf de gerechten klaar en ook
de drankjes. En wannéér er op de gong
is geslagen, treden de heren als kelner
en de dames als serveerster op. Naast
„antiek" is nu ook „eenvoudig" troef
in deze kringen.
Na verloop van tijd zal men natuurlijk
ook hiervan genoeg krijgen, maar op dat
kritieke ogenblik zal onze Hollander zijn
hotel wel tot in de puntjes hebben inge
richt. Onder andere heeft hij 2l/i miljoen
Hollandse tulpenbollen besteld en eveneens
een flink bedrag uitgetrokken voor de aan
leg van tennisbanen en miniatuur
golflinks.
Voor buitenlanders in Oostenrijk wordt
het overigens elk jaar moeilijker om gron
den te kopen en een bedrijf op te richten.
Maar de autoriteiten maken een uitzonde
ring voor oude vervallen kastelen. Gezien
het grote aantal kasteelruïnes in Oosten
rijk maken ondernemende vreemdelingen
dus nog altijd 'n goede kans. August Hool
werf heeft die kans dankbaar aangegre
pen, en nu reeds is het duidelijk dat zijn
kasteelhotel een succes zal worden.
CC, WIKN TOONOtt
51. Het was nu nog slechts een kwestie van seconden,
voordat de bom in Pompo zou ontploffen. Met ontzetting
zag Joris dan ook, dat Panda met het beeldje naar de
kant zwom, zonder te beseffen, welk gevaar hij daar
mee liep. Het volgende ogenblik handelde Joris, zonder
er eigenlijk bij na te denken. Met een katachtige sprong
dook hij het water in en greep Pompo bij de neus.
„Laat los!" riep Panda, die dacht, dat Joris opnieuw
het beeldje van hem wilde afpakken, „waarom wil je
toch.Hij brak af en keek verbaasd toe, hoe Joris
een zware tikkende bom uit Pompo opdiepte. Nog terwijl
Joris de bom in de hand hield, ging het getik over in een
onheilspellend geratel, alsof er een wekker afliep. Dit
scheen Joris reuzekrachten te verlenen, want meteen
verbeterde hij alle bestaande en toekomstige records
kogelstoten door het gevaarlijke ding een geweldig eind
in de rivier te slingeren. En dat was wel nodig, want het
volgende ogenblik dreunde er onder het oppervlak een
ontploffing, die een machtige waterzuil opwierp en een
vloedgolf veroorzaakte, die de kade overspoelde!
Mag ik om uw handtekening
zoeken? schijnt de lieftallige Mis
land, alias Arlette Dobson, te i ,i
aan pitcher Ralph Houk van de be
faamde honkbalclub New York Yan
kees. Arlette bracht met drie andere
Europese schoonheidskoninginnetjes
(van links naar rechts: de Zweedse
Gunïlla Knuttson, de Hollandse Gita
Kampman en de Schotse Susan Jones)
een bezoek aan het strijdperk der
„Yankees" in New York, in afwachting
van hun eigen strijd om de titel van
„Miss Universe" die op 15 juli in Miami
Beach, Florida, gestreden zal worden.
Padvinders hebben dinsdag op de ver
keersweg 27 in Paris. Kentucky (V.S.), op
elke drie meter aan weerskanten een wit
kruis geplaatst, over een totale afstand
van ongeveer anderhalve kilometer.
De kruisen zijn geplaatst voor elke dode
die sinds vrijdagavond in de V.S. bij ver
keersongelukken gevallen is-
„Wij hebben slechts duizend kruisen ge
maakt om mee te beginnen," zei de hop
man van de padvinders, „maar het lijkt
er op dat wij er binnenkort wel meer
nodig zullen hebben."
Hij vertelde dat veel automobilisten
stopten om te vragen wat de kruisen te
betekenen hadden.
„Als zij het horen, vragen zij wat het
totaal is geworden Zij kijken bezorgd en
rijden door. maar dan langzaam."
„Eén man keerde zijn wagen en ging
naar huis," aldus de hopman.
Advertentie
sterke jeans kwaliteit
„SANFOR" dus voorgekrompen
blauw 12.75
khaki 15.
wit 10.50
in combinatie met
colbert een ideaal
werkpak
voor al uw bedrijfskleding
De «4 jaar oude Dan Darnell, in Alexan
dria in de Amerikaanse staat Louisiana
heeft zich in een ondergrondse kooi bij
82 giftige slangen laten insluiten.
Op zijn verjaardag, zaterdag ging Dan
de kooi binnen. Hij zei er te zullen blijven
tot hij zijn eigen record van 72 dagen zal
hebben gebroken.
Darnell, die schat dat hij sedert 1931 on
geveer zes jaren van zijn leven onderaards
met slangen heeft doorgebracht beweert
dat hij immuun is voor slangengif. In het
begin van dit jaar begon Dan een zelfde
uithoudingsproef in Loggy Bayou bij Shre-
vesport, Louisiana Enige dagen na het
begin van zijn experiment moest hij in het
ziekenhuis worden opgenomen wegens
longontsteking.
14-16
Copyright P I B Bo» 6 Coponhog
