WOBBO EN DE HOED
Italiaanse mode^parade
voortgezet in Florence
PANDA EN DE PLASTIC PLASTIEK
IDE VROUW DIE HAAR
GEHEUGEN VERLOOR
Polle,
Pelli en
Pingo
ïïlif iip bprlp&pn fójii
Arnhem's Grote Kerk herbouwd
Ons vervolgverhaal
NAAR HET DUITS DOOR LILIAN AYE
DINSDAG 18 JULI 1961
9
i
Slaapmutsje
200 jaar
geleden
Goudmijn te koop
„"'L ..'jrfL'*
22)
Was het mogelijk, dat in zo'n kort
tijdsbestek je leven héél anders kon
wordenWas 't heus nog maar
zo kort geleden, dat ze met een
vreemd angstig gevoel voor wat ko
men ging uit ditzelfde huis was ver
trokken
Karin kuste Monica en zei lachend:
„Wat zou je willen, dat ik voor je
meebracht?"
„Ik weet niets", antwoordde het
kind, „ik wilde u er alleen aan her
inneren."
Karin lachte weer, maar toen ze
tenslotte werkelijk afscheid nam van
het kleine meisje overviel haar plot
seling de gedachte, wat voor gevoel
ze gehad zou hebben, als ze Monica
voorgoed had verlatenzoals ze
dat toen in haar andere leven van
plan was geweestDe gedachte
deed haar bijna lichamelijk pijn, er
kwam een strakke trek qp haar ge
zicht en even sloot ze haar ogen.
„Karin!"
Ze opende haar ogen. Herbert's
stem was als een signaal geweest.
Een signaal, dat haar nieuwe leven
was begonnen.
Ze drukte Monica nog eens vast te
gen zich aan. „Ik kom gauw terug",
zei ze, en ze zei dit niet alleen tegen
het kind, maar ook tegen het huis, de
tuin, de bloemen, haar kamer, alles..
„Mag ik weten, waarheen de reis
gaat?" vroeg Liesbeth, toen Karin
raast Herbert had plaats genomen.
„Ik heb mijn adres op kantoor ach
tergelaten", antwoordde Herbert kort
en zakelijk, terwijl hij Liesbeth niet
aankeek.
Voordat hij wegreed, legde hij even
zijn hand op Karin's schoot. Dit ge
baar had iets heel teders; 't was alsof
hij zeggen wilde, dat hij begreep, wat
er in haar omging, dat hij begreep,
wat zij gedacht had toen ze daarnet
Monica goedendag had gekust
Toen de wagen zich tenslotte in be
weging zette, legde Paschke zijn han
den op Monica's schouders. Hij wilde
haar het veilige gevoel geven, dat zij
niet alleen achterbleef. Het kind slik
te even dapper en keek met grote
glanzende ogen de wegrijdende auto
na.
Karin keek niet om. Ze keek naar
de blauwe hemel, waar hier en daar
een klein wit wolkje te zien was, ze
keek naar de fietsers en naar de
andere auto's en naar Herbert's han
den, die op het stuur lagen. Het hielp
echter allemaal niet om .wge^Jp^dje
vrolijke stemming te komen, waarin
ze was geweest, toen ze zich kleedde
en haar koffers pakte. En ze wilde
zo graag weer in die stemming ko
men!
Ik moet haar nu zien af te leiden,
peinsde Herbert, ze mag niet meer
aan het afscheid denkenen ik
zelf mag niet meer aan die brief den
ken
Met een ruk gooide hij het stuur om
om op het nippertje een nonchalante
fietser te ontwijken. Je moét die
brief vergeten, piekerde hij verder,
want wat heeft anders deze reis voor
zinJe moét jezelf overwinnen.
Zonder zijn ogen van de weg af te
wenden, pakte hij een autokaart uit
één van de vakken en deponeerde de
ze op Karin's schoot.
„Ziezo, jij wordt mijn kaartlees-
ter", zei hij. „Je had toch zeker niet
gedacht, dat je op deze reis niets be
hoefde te doen? Wil je 'm openvou
wen en mij zeggen, hoe ik rijden
moet?" Karin vouwde enigszins hul
peloos de grote kaart open en keek
verschrikt naar de wirwar van rode,
groene en gele lijnen.
„Hoe moet ik hieruit wijs worden en
jou vertellen, hoe we moeten rijden!"
riep ze uit.
„Zoek eerst Düsseldorf op", zei hij.
„Heb je dat? En zie je dan, waar we
op de autobaan komen7"
Intussen had hij de weg naar de
autobaan reeds ingeslagen.
„Ik kan 't allemaal niet zo gauw",
zuchtte Karin, „op welke weg zijn wij
nu?"
„Op de weg naar de autobaan",
antwoordde Herbert onbewogen. Ka
rin keek op en barstte opeens in
lachen uit. Ze vouwde de kaart slor
dig in elkaar en riep lachend uit:
„Dat vraagt om een revanche! Ik zal
je leren, wacht maar
Even legde Herbert zijn hand op de
hare. Ze voelde bewust de warmte en
kracht van zijn hand.
„Heb je ooit zo'n stralend blauwe
hemel gezien" vroeg hij even later.
Karin schudde haar hoofd.
Aan de horizon, temidden van al
dat blauw, tekenden zich de zilveren
contouren van een vliegtuig af. Enke
le ogenblikken later was het geluid
van de motoren hoorbaar.
„Zo kan 't voortaan altijd zijn", zei
Herbert op peinzende toon.
„Wat zeg je?" vroeg Karin, die
hem door het geluid van de thans bo
ven hen vliegende machine niet ver-
Stond.
Het was het lijn-toestel Frankfort-
Düsseldorf dat precies volgens het
tijdschema in Düsseldorf zou arrive
ren. Onder de passagiers bevonden
zich Helène Maertens en Sven Toren.
De telefoon rinkelde schril in He-
lène's flat.
„Ja, ja, jazei Helène, onge
duldig zoekend naar haar huissleutel.
Even later opende ze de deur en hol
de naar de telefoon, die nog steeds
belde.
„Hallo?"
„Dag mevrouw! Eindelijk kan ik u
dan bereiken. U spreekt met Lies
beth".
„O, dag Liesbeth", antwoordde He
lène, terwijl ze haar pumps uitschop
te
„Ik heb al een paar keer gebeld,
maar ik kreeg geen gehoor
„Dat klopt, Liesbeth", zei Helène,
„ik was er niet
„JuistIk wilde u alleen ver
tellen, dat meneer en mevrouw Litt-
mann op reis zijn gegaan, een uur ge
leden".
Het bleef stil aan de andere kant.
„Sèmen?"
„Wat zegt u?"
„Ik vroeg of ze sèmen vertrokken
zijn?" Helène's stem had een harde
klank en ze was kennelijk zeer ont
stemd.
„Ja, samen", zei Liesbeth.
„Waarheen?"
„Meneer Littmann heeft zijn- adres
cp kantoor achtergelaten".
„Betekent dat, dat jij niet weet,
waar ze heen zijn?".
„Inderdaad, mevrouw, ik weet 't
niet", bevestide de huishoudster.
„Weet je misschien wel, hoe lang
ze weg blijven?" vroeg Helène op
spottende toon.
„Dat kan ik u helaas ook niet zeg
gen."
Helène was opeens zeer kort aange
bonden. „Liesbeth, ik heb op het mo
ment geen tijd meer. Ik bel je nog
wel eens". Met een bons kwam de
hoorn op de haak terecht.
Enkele ogenblikken later had He
lène zich een groot glas sherry inge
schonken, dat ze in een teug leeg-
^dronk.JZe had een opkikkering hard
nodigv B
Vervolgens nam ze dedioorn weer
van de haak en draaide het nummer
van hotel Breitenbacher Hof, waar
Sven Toren zijn intrek had genomen.
„Kan ik met meneer Toren spre
ken?" vroeg ze, toen ze de stem van
de hotel-telefoniste hoorde.
„Een ogenblik".
Helène strekte haar hand uit naar
de fles en schonk zich nog een glas
sherry in.
„Toren", hoorde ze een ogenblik la
ter aan de andere kant.
„Met Helène Maertens".
„Hebt u al met haar gesproken?"
vroeg Sven dringend.
„M'n beste vriend, wees toch niet
zo haastig! We kunnen geen ijzer met
handen breken!"
„Wat is er gebeurd?" Sven's stem
klonk gejaagd.
„Er is niets gebeurd", stelde He
lène hem gerust, „althans niets ergers
dan dat Karin onverwacht voor enke
le dagen vertrokken is".
„Mèt.... haar man?"
Helène aarzelde even, „Ja, met
haar man."
Toen Sven niet antwoordde, merkte
ze luchtig op: „Tenslotte is hij met
haar getrouwd, althans voorlopig nog.
Maar zo heel lang zal 't niet meer
duren".
„Hoe werkt uw schema in een ge
val als dit?" vroeg Sven bitter.
„We moeten wachten", antwoordde
Helène.
„Wachten! Ik wil niet wachten, be
grijpt u dat? Ik wil niet!"
„Er zal u niet veel anders overblij
ven", was het laconieke antwoord.
„En mij evenmin". Helène nam een
slok sherry en voegde eraan toe:
„Wat zou u ervan zeggen, als wij van
avond samen uitgingen en elkaar we
derzijds troostten?"
„Mijn dank", zei Sven, „maar ik
red me alleen wel. „Helène hoorde
hoe hij de verbinding verbrak. Ze
vroeg zich af, wat hij bedoelde met
„ik red me alleen wel". Zou hij zich
gaan bedrinken
fWordt vervolgd)
Zoals de St. Laurens te Rotterdam her
innert aan de oorlogshandelingen in de
mei-dagen van 1940, zo markeert de St
Eusebiuskerk te Arnhem de zware ge
vechten aan het einde van de Tweede
Wereldoorlog in ons land. De restauratie
van deze zeer zwaar geteisterde kerk is
thans vrijwel voltooid. De kerk zal in het
najaar door Koningin Juliana in gebruik
gesteld worden. De teen zal dan echter
nog niet geheel herbouwd zijn.
Tijdens de restauratiewerkzaamheden
zijn enige tijd geleden de grondslagen van
de Romaanse voorganger van de thans
bekende Eusebiuskerk gevonden. De
crypte van een nog vroegere kerk. die
oorspronkelijk gewijd was aan St. Maar
ten, en gelegen net buiten de thans be
staande kerk is toegankelijk gebleven. De
kerk die op deze crypte gestaan heeft
werd aan het eind van de Middeleeuwen
vervangen door de veel grotere en iets
naar het noorden geplaatste St. Eusebius
kerk. Voor de bouw van dit nieuwe bede
huis werd begonnen met de toren, waarna
men omstreeks 1450 een aanvang maakte
met het optrekken van het schip. De
zware brokken natuursteen voor de pij
lers werden uit Duitsland aangevoerd en
hoezeer de kerkbouw in Arnhem tot de
omgeving sprak als een belangrijke on
derneming blijkt uit het feit dat voor die
steentransporten in verscheidene steden
vrijdom van tolrechten werd verleend. De
St. Eusebius is dan ook een kerk gewor
den-die een voor de. s,treek ongewone
royaliteit heeft, hetgeen vooral spreekt in
hét inwendige van de 'koorpartij, die werd
aangelegd onmiddellijk aansluitend op de
Stugge drinkers hebben vrijdag uit des
kundige mond horen bevestigen, wat zij
voor zich reeds lang wisten: voor hen die
ervan houden en eraan gewend zijn, is
alcohol het beste slaapmiddel.
Deze conclusie werd neergelegd in een
medisch rapport over de voeding van be
jaarden, opgesteld door de arts-voedingspe
cialist Lord Amulree, en voorgelezen op
het derde internationale congres voor voe
dingsleer in Londen.
„Sterke drank", aldus Lord Amulree,
stimuleert de eetlust en is een van de
beste kalmeer- en slaapmiddelen die er be
staan. „Een stevige slok whisky voor het
naar bed gaan zal vaak beter werken en
minder schade berokkenen dan welke pil
ook," aldus deze arts -edelman.
bouwwerkzaamheden van schip en dwars-
pand. Het resudtaat was een driebeukige
kruisbasiliek van laatgotische elegantie in
Nederrijnse trant. De foto's geven een
beeld van het herstelde interieur en van
het restauratiewerk aan de toren.
Tijdens de restauratie onder leiding van
de Amsterdamse architect Boeyinga is
men er in geslaagd ook de prachtige net
en stergewelven te herstellen. Ondanks de
ruïneuze gevolgen van de oorlog is het
mogelijk gebleken een gedeelte van de
oude, waardevolle inventaris te behouden.
Het kunsthistorisch belangrijkste stuk is
het grafmonument van hertog Karei (van
Egmontvan Gelre. Het is een uniek staal
van grafsculptuur uit de vroege renais
sance in Nederland en daarmee een voor
loper van praalgraven als dat van Willem
de Zwijger in de Nieuwe Kerk te Delft.
Het is voorts gelukt een oud orgel voor
deze kerk te verkrijgen, afkomstig uit de
Evangelisch Lutherse kerk aan de Klove
niersburgwal te Amsterdam. In het koor
is bovendien een nieuw, klein orgel inge
bouwd.
De algehele restauratie van koor, dwars-
pand en schip, nu nagenoeg voltooid, zal
gecompleteerd worden door een toren naar
een hedendaags ontwerp van architect
Verlaan uit Zwolle die ook de spits voor
de kerktoren te Weert heeft ontworpen.
Albertina toonde deze tailleloze olijf
groene deux-pièces met bijpassend
hoedje. Witte garnering, vleermuis
mouwen en klokrok.
Een van de nieuwste modesnufjes van het seizoen 1961-1962 is uit Florence
gekomen, waar de shows van de herfst- en winterpollecties thans begonnen zijn.
De „CONFEZIONE VALIANT" heeft er een „zijden" japon getoond, gemaakt
uit een jutezak.Na lang zoeken en proberen heeft men een middel gevonden
om de gewoonlijk korte vezel van de jute te verlengen. Een combinatie van
65 percent jute én 35 percent katoen werd gebruikt In dc modellen, die aan een
verbaasd'publiek werden getoond. H¥t materiaal ziet er zwaar uit, maar het is
verwonderlijk licht. Het heeft een wat onregelmatig oppervlak, maar het voelt
zo zacht als zijde aan.
Valiant gebruikt het voor winterjumpers
in alle kleuren. Deze jumpers werden ge
dragen op wit-zijden blouses de knopen
waren van suède gemaakt.
Een andere gedurfde combinatie werd
vervaardigd door Giorgio Avolio uit Milaan
die de fraaiste regenjassen van het sei
zoen ontwierp. Een zwart-wollen model
had een opstaande, afneembare kraag van
breitschwanz-bont. De jas was afgezet met
eekhoornbont dat in een felrode kleur was
geverfd. Het was een jas van negen-tiende
lengte. Avolio toonde trouwens een voor
keur voor deze lengte. Een andere met
bont afgezette regenjas had een geheel
nieuwe kleur welke men het beste kan om
schrijven als een doorzichtig mauvebruin.
Baldini toonde een prachtige collectie
nachtkleding in felle gloeiende kleuren. De
door hem gebruikte stof was meestal be
drukt orlon. De ontwerper vermeldde bij
zijn modellen, dat hij aan de slaapsters
„een nieuwe dimensie" wilde geven.
De Milanese ontwerper Falconetto had
een lang tuniekachtig gewaad ontworpen,
waarop een grote witte kat was afgebeeld
tegen een zwart-groene impressionistische
achtergrond. Hij toonde eveneens ensem
bles voor in huis, bestaande uit lange broe
ken en rokken. Zij werden gedragen bij
lijfjes, gelijkend op die van speelpakjes.
Brocaat werd in verschillende modellen
gebruikt voor japonnen met een Oosterse
inslag. Vito uit Milaan liet modellen zien
welke op de Romeinse toga waren geïn
spireerd.
Emilio Pucci bracht de „verlengde lijn".
Een lange smalle „v" was het hoofdmo-
61. Het schot dat Joris had afgevuurd, ging hoog over
het doelschip en trof een reusachtig beeld, dat voor de
een of andere Xapotapetliaanse vrijheidsheld was opge
richt. Het spreekt vanzelf, dat dit grote beroering wek
te, vooral op de kruiser, waar dit verrassende schot
was afgevuurd. Met grote ogen staarde de admiraal
naar het monument, dat in kleine stukjes omlaag kwam
en hij mompelde onuitspreekbare Xapotapetliaanse
woorden. Fidelio keerde zich razend om naar de schut
ter en toen hij de stand van het kanon zag, werd hij nog
kwader. „Je hebt dat kanon versteld!" nep hij. „Je
hebt dus expres over het doel geschoten! Saboteur! Hier
zul je voor boeten! Grijpt hem! Houdt hem!" Maar
reeds was Joris naar de verschansing gesneld en met
een lenige sprong dook hij over boord. „Foei/' mompel
de hij. „Wat ben ik toch zwak op ogenblikken, dat het
er juist op aankomt om door te zetten. Nu kon ik met
één schot de hulde van de marine en een miljoen van
de verzekeringsbank verdienen en wat doe ik? Ik mis
opzettelijk, opdat Panda tijdig van het bedreigde schip
kan vluchten!" Veel tijd om zich nog verder aan zijn
bittere overpeinzingen over te geven, kreeg Joris ver
der niet, want nu werden op bevel van de schuim
bekkende Fidelio de kanonnen van de kruiser op de
vluchteling gericht.
OCJOOOOOOCOCOOOOOOOCOOOOOOOOOOOÓC
tief. Deze kwam het beste uit in een cock
tailjapon van bleek ijsblauw satijn. Van
de brede schouderbanden af viel de japon
in v-vorm naar beneden. Het lichaam van
de mannequin was er slechts vaag in zicht
baar. De rokzomen van Pucci bleven on
der de knie, maar dat is nauwelijks nieuws
want ook de andere modeontwerpers lieten
de knie bedekt.
Een ander nieuwtje van Pucci was een
n.uwsluitend pakje vervaardigd van op flu
weel gelijkende rekbare stof in chianti-
rood met een garnering van witte siera
den langs de hals.
Pucci is overigens geheel bekeerd van
zijn voorliefde voor nauwsluitende huis-
kleding. In plaats hiervan had hij een zo
genaamd „harem-gewaad" ontworpen, be
staande uit een nauw lijfje bevestigd aan
een wijde lange broek, die aan de enkels
in een strakke band eindigt. Een kant van
de „haremdracht" was roze, de andere zij
de blauw.
Fabiani uit Rome toonde Chinese capes,
broeken als behorend bij oliegoed zoals
dat door vissers gedragen wordt en regen
jassen naar het model van de overjassen
van het vreemdelingenlegioen.
Prinses Irene Galitzine ontwierp voor de
herfst en winter broeken met volumineuze
achtersten en strakke broeken, afgezet met
randjes mink of gerimpelde zijde. „Barent-
zens Bazaar" toonde aan het verwonderde
publiek, hoeden gemodelleerd als minaret
ten.
Oprechte Donderdagse Haerlemse Courant
den 30 July 1761
't Amsterdam by KORNELIS DE WIT,
Boekverkooper op den
Nieuwen Dyk tusschen de
twee Haerlemer Sluyzen, is
wederom gedrukt en te be
komen zyn nieuw uytge-
gevonden A.B.C. boekje, om
de Kleyne Kinderen op een
verrr.aakelyke wyze en al
speelende de Figuurtjes te leeren kennen
en noemen; als mede de Cyfferlet-
t e r s, waardoor ze kennis krygen, om op
een Horologle of Toornwyzer te zien hoe
laat het is; welk hun rechter of lin
ker Hand zy; Kundigheden der meeste
Geld-Munten, in deeze Provincie
gangbaar, en meer andere Nuttigheden.
Alles geschikt na de eenvoudige Begrippen
der Kinderen, a 12 St.
„Wilt u eigenaar worden van een goud
mijn?" was de vraag die de „Rand Daily
Mail", in Johannesburg verschijnend
onlangs aan haar lezers stelde.
De advertentietekst luidde: „Kleine, rij
ke goudmijn, op 50 mijl ten westen van
Johannesburg. Wie biedt?"
De mijn is sedert 1944 niet meer in be
drijf geweest. De telefoon van makelaar
G.E.Ezzey, aanbieder van de mijn heeft
sedert het verschijnen van de advertentie
niet meer stilgestaan...
118—119. Bizram was alweer verdwenen,
toen hij Wobbo's wens had vervuld, en
Wobbo stond voor het mooie gebouw te
kijken. Wat zouden grootvader en groot
moeder opkijken als ze morgenochtend
wakker werden!
Terwijl Wobbo daar zo stond, was de
wind opgestoken. En opeens kwam er een
rukwind, die de hoed van z'n hoofd blies
en door de lucht meenam. Hoe Wobbo ook
zocht, de toverhoed was verdwenen!
Wobbo stond wel even beduusd te kij
ken; maar toen haalde hij lachend z'n
schouders op.
En zo zindigde zijn wonderlijke avon
tuur met Ie Toverhoed.
24. Hééél, goeie vriend!, brult Polle nu, wees toch eens verstandig, en hou op
met blazen. Maar het helpt niets! Zeerob denkt een middel gevonden te hebben,
en gooit een paar pannekoeken boven in de enorme koperen toeter! Zo moet er
toch een eind aan het geblaas komen, denkt hij. Maar jawel!, daar komen de
pannekoeken weer net zo terug, want de muzikant heeft beste longen en horen
doet hij niet! Polle heeft moeite, niet te gaan lachen!
