IDE VROUW IDIIE HAAR
Elegante eenvoud is troef
in Parijse herfstcollecties
Tot 30 juli
10% korting
.De „vijfdaagse" in den vreemde (VI)
Vakverbond in Westduitsland ijvert
verbeten voor een 40 urenweek
PANDA EN DE MEESTERrOPHEFFER
PRIEGELTJES GROTE REIS
Polle
Ons vervolgverhaal
Kokerlijn van
Balmain voor
zéér slanken
Verkorte werkweek in
Oostenrijk gemeengoed
NAAR HET DUITS DOOR LILIAN AYE
3
DONDERDAG 27 JULI 1961
IN DE HERFST- en winterparade van de Parijse haute couture heeft
thans ook de modevorst Pierre Balmain zijn collectie getoond, die hij
„Jolie madame" gedoopt heeft en die als voornaamste kenmerk een
strakke, sobere kokerlijn is. Balmain zelf leidde zijn collectie in met een
hooggestemd toespraakje, waarin hij verklaarde, dat hij zijn „Jolie
Madame" niet gecreëerd heeft „voor vrouwen, die hun rijkdom in de
laatste generatie vergaard hebben, maar alleen voor de waarlijk
elegante vrouw, die geen enkele behoefte heeft om door haar kleding
te imponeren". Zijn ontwerpen tonen een geraffineerde eenvoud en
de kokerlijn is even nauw als de naam aangeeft, 't Zijn veelal schuin op
de stof gesneden toiletten, nauwsluitend en rechttoe, rechtaan, waar
bij de coupe wordt geaccentueerd door spiraalsgewijs oplopende
zomen en de taille verdoezeld is. Deze lijn wordt ook in mantels en
mantelkostuums voortgezet in „voorbeeldige soberheid", zoals Bal
main het noemde. Het enige waarin die soberheid niet terug te vinden
is, waren de prijzen, die over het algemeen behoorlijk gepeperd
bleken te zijn.
V rijgezelleneisen
47. Nu we onze boot toch weer terughebben, zullen we maar niet meteen
weer van wal steken?, zegt Polle tegen Pelli en Pingo, want Zeerob zwalkt
nu nog alleen rond! Ondertussen zit de olifant de beide kleintjes achter
dochtig na te kijken. - Het lijkt wel, of die twee nou altijd winnen, zegt
hij tegen Hazelijn. Pingo is erg ongerust over 7,eerob. We moeten hem
gaan zoeken, hoor, zegt hij, wie weet waar hij uithangtHij is toch niet
in slaap gevallen?
k
30)
Maar dat deed thans allemaal niet
meer ter zake. Op de voorgrond stond
nu het feit, dat Herbert Littmann Hé-
lène had omhelsd en dat mevrouw
Littmann. was verdwenen.
Paschke sloeg Liesbeth's bedrijvig
heid enigszins verwonderd gade.
„Waarom zeg je me niet, wat ik
moet doen?" bracht hij ten slotte uit.
Liesbeth zocht in de keukenla naar be
stek.
„Het zal wel niet te vermijden zijn,
dat je meneer Littmann op de hoogte
stelt," antwoordde ze zonder veel me
deleven.
Paschke draaide zich om. Hoe had
hij ook hulp kunnen verwachten van
die ijskoude Liesbeth. Hij liep de keu
ken uit. Toen hij de deur naar de
hal wilde openen, hoorde hij stem
men.
„O, Paschke, ben jij 't?" riep Her-
bert hem toe. „Ik heb je voor van
daag niet meer nodig. Ik trek er al
leen tussen uit."
„Ik moet U iets vertellen, meneer,"
stamelde Paschke.
„Wat is 't?" klonk het ongeduldig.
Herbert hielp Hélène in haar mantel.
„Uw vrouw was niet bij de kap
per."
„Ja, ik weet 't," onderbrak Her-
bert hem. Paschke keek zijn werkge
ver perplex aan.
„Maar.
„Mijn vrouw heeft opgebeld
„Opgebeld?" Paschke keek hem on
gelovig aan. Dan opeens brak er een
lach op zijn gezicht door. „De hemel
zij dank! Ik heb me zulke zorgen over
haar gemaakt."
„Je moet je nooit te gauw zorgen
maken! 't Loopt toch altijd allemaal
anders dan je denkt."
Waarom praat de baas zo en waar
om zegt hij zulke dingen? vroeg
Paschke zich enigszins verwonderd af.
Dat is niets voor hem.
De huisdeur viel dicht achter Her-
bert en Hélène. Paschke hoorde de
motor starten. De auto reed weg. Even
later was het stil. Luguber stil, vond
hij. Allemensen, wat was er hier in
huis toch eigenlijk aan de hand?
Paschke stond op het punt om weer
naar de keuken te gaan, toen hij op
nieuw het geluid van een auto hoorde.
Hij holde naar de voordeur en haast
te zich de deur van de taxi te ope
nen, welke voor het huis stilstond.
„Uw man is nog geen minuut ge
leden weggereden, mevrouw," riep hij
onthutst uit, toen Karin uit de taxi
stapte.
Karin, die juist enkele woorden van
verontschuldiging tegen Paschke wil
de zeggen, omdat hij tevergeefs bij de
kapper op haar had gewacht, keek
hem verwonderd aan. „Is mijn man
weggereden?"
„Ja, met mevrouw Maertens."
„Heeft mijn man gezegd, waar hij
heen ging?"
„Nee," antwoordde Paschke, „maar
ik kan wel informeren. Ik kom er wel
achter, als ik naar kantoor opbel.
Daar heeft hij stellig wel gezegd, waar
hij te bereiken is."
„Nee, laat maar."
Karin verdween in huis. Paschke
staarde haar verwonderd na. Wat is
er toch aan de hand? dacht hij voor
de tweede maal. Ergens klopt er iets
niet.
„Ha, Paschke!" klonk opeens een
vrolijke stem, „wat sta jij daar te
piekeren?" Paschke draaide zich om
en keek in het vrolijke lachende ge
zicht van Phil Hausler, die door de
voortuin kwam aanwandelen.
„Ik zag mijn zuster zojuist in een
taxi voorbij rijden. Ja, ja, als kleine
employé kan je je zo'n luxe niet per
mitteren!" Hij lachte opnieuw.
Paschke keek Phil Hausler enigs
zins wantrouwend aan. Hij kon hem
niet goed uitstaan. Hij vond Karin's
broer te knap en te charmant.
„Mevrouw Littmann is net thuis ge
komen en zal nu stellig willen rusten,
zei hij afwerend.
Phil keek hem spottend aan. „Be
moei je niet met zaken, die je niet
aangaan, Paschke," zei hij op luchti
ge toon, waarop de chauffeur niets
meer wist te bedenken om hem tegen
te houden.
Phil Hausler klapte bij het betre
den van de hal in zijn handen en riep
op' vrolijke toon: „Hallo, hallo, is hier
niemand in huis?"
In de gang naar de keuken ver
scheen Liesbeth. „Dag meneer Haus
ler! Er is niemand thuis. Meneer en
mevrouw Littmann zijn beiden afwe
zig. En Monica maakt vandaag een
schoolreisje."
„Wat vertel je me daar allemaal,
Liesbeth," zei Phil spottend, „sinds
wanneer tracht jij mij om de tuin
te leiden?"
Hij liep langs de huishoudster heen,
die hem onthutst aanstaarde, en begaf
zich naar de eerste etage, waar hij
zonder te kloppen de deur van Karin's
kamer opende. „Dag mijn geliefd zus
je," begroette hij Karin, die verschrikt
opkeek. „O, ben jij 't Phil," zei ze
verrast.
„Had je iemand anders verwacht?"
vroeg hij lachend. Hij kuste haar
luchtig op de wang en liet zich in een
gemakkelijke stoel neervallen.
„Toch zeker niet je voorbeeldige
echtgenoot?" Na even zwijgen, ver
volgde hij op geheel andere toon:
„Luister eens, Karin, kun jij me niet
wat geld bezorgen?"
„Maar je hebt toch pas
„Ik heb drieduizend mark nodig".
„Dat is uitgesloten, Phil, zoveel heb
ik niet op mijn bankrekening".
„Maar je voorbeeldige echtgenoot
wèl!" Er kwam een onprettig lachje
om Phil's mond. „Jullie hebt dezelfde
bank, dezelfde chequeboekjes, en
eh de handtekening zou ook goed-
gelijkend kunnen zijn
„Phil!"
„Of is 't je liever, dat ik persoon
lijk naar hem toe ga en hem bij die
gelegenheid vertel, dat jij je minnaar
hebt ontmoet?"
Phil keek Karin met een brutaal
lachje aan. „Wat zou die model-echt
genoot van jou daarvan zeggen, hè?"
Karin keek hem aan. Het was alsof
ze opeens tot de werkelijkheid terug
keerde. Pas thans drong ook de be
tekenis tot haar door van Paschke's
woorden toen ze uit de taxi was ge
slapt. Herbert, waar was Herbert?
Was 't heus nog maar zo kort gele
den, dat zij samen op het terras had
den ontbeten en dat zij zich ge
lukkig met hem had gevoeld
Hoe was 't mogelijk, dat binnen en
kele uren alles zó kon veranderen?
Toen zij de afscheidsbrief aan Her-
bert en die foto's van de man in de
rode sportwagen had vernietigd, had
ze tussen Herbert en dode dingen
moeten kiezen. En hoeveel moeite
had dat haar al gekost! Maar nu wa
ren die dode dingen weer levend ge
worden! Ze deden hun rechten gelden,
rechten die niet op papier stonden,
maar die diep in het hart verankerd
lagen.
Sven!
Bij Herbert vergeleken was Sven in
zijn gevoelsuitingen als een vulkaan.
Hij had allerlei herinneringen in haar
wakker gemaakt! Karin had zichzelf
weer in Starnberg gezien niét met
Herbert maar met Sven! Ze had
zichzelf langs het meer zien wande
len met Sven! Het was allemaal als
in een droom, maar thans grijnsde
de werkelijkheid haar aan in de
vorm van het lachende gezicht van
Phil, die geld wilde hebben
„Jullie hebt elkaar dus ontmoet,
nietwaar?" zei Phil, die de uitdruk
king op het gezicht van zijn zuster
maar al te welsprekend vond. „Je
weet, hoop ik, dat je het aan mij te
danken hebt, dat jullie elkaar weer
gevonden hebt? Hij kende je alleen
onder je meisjesnaam!"
Phil lachte vrolijk. „Ik had er geen
idee van, dat ik zo'* romantisch zusje
had. Je tegenwoordige naam en adres
heeft hij van mij vernomen. Daarom
alleen al zou je mij wat geld betreft
terwille kunnen zijn, vind je niet?"
„Ik ben niet van plan een valse
handtekening onder een chèque te
zetten", zei Karin op besliste toon.
Phil keek haar verwonderd aan. Het
was alsof er opeens een geheel ande
re Karin tegenover hem zat. Een Ka
rin, die wist wat zij wilde. Hij wist
niet goed hoe hij hierop moest rea
geren. Hij had er vast op gerekend,
dat hij zijn zuster zonder veel moeite
zou kunnen overhalen, hem te helpen.
Handig als hij was, veranderde hij
echter zijn tactiek. Hij barstte in een
schaterlach uit. „Maar mijn lieve
kind, wie heeft 't over een valse hand
tekening? Hoe kun je zo'n lelijk
woord in je mond nemen?"
Karin keek hem onbewogen aan. Er
kwam geen lachje om haar mond en
zijn woorden schenen geen indruk op
haar te maken. Phil sloeg zijn zuster
met groeiende verbazing gade. Hij
voelde dat hij geen vat op haar kreeg
en dat ze niet alleen riiét op zijn voor
stel inging, maar zelfs volkomen on
verschillig stond tegenover hetgeen hij
te berde bracht. Tegenover deze hou
ding wist Phil de zijne niet te bepa
len. Hij sprong op en er vonkte iets
in zijn ogen. (Wordt vervolgd)
Wat de roklengte betreft, toonde Bal
main zich zeer conservatief. Al vele sei
zoenen lang reiken zijn rokken tot twee
centimeter onder de knie.
Een reisensemble, „Nord Express" ge
heten, bestond uit een krijtwitte cylinder
van wollen jersey met een rolkraag, die
gedragen werd onder een beige kokerman
tel van tweed, met een kraag en manchet
ten van wit vossenbont.
De nieuwe kleuren van Balmain zijn
oktober-beige, november-grijs en een fel
rood dat „Rouge garde-a-vous" was ge
doopt.
In enkele van zijn avondtoiletten was
het kokeridee dermate trouw volgehouden
dat het vrijwel onmogelijk leek er een
stap in te verzetten. Eén van deze japon
nen bestond uit een zwarte rok met een
lijfje van luipaardbont.
Ook de meeste andere modehuizen
geven er in hun herfstcollecties blijk
van dat zij de vrouw bescheidener wil
len kleden, moderner en tegelijk vrou
welijker dan in de afgelopen seizoe
nen.
Men legt daarbij vooral de nadruk op
een slankmakende lijn, maar dan van
een slankheid die eerder soepel dan
statig werkt. Verder was het opval
lend, dat de rokken kort waren gehou
den, dat de schouders smal zijn en de
hoeden groot.
Het slanke figuur zal in de komende
herfst omhuld worden door nauwsluitende
kleding, die de vormen niet direct accen
tueert, maar ze ook niet „wegwerkt". De
bustelijn is rond en hoog. de heuplijn
slank, de rok in sommige gevallen nog kor
ter dan zij reeds was.
Maar waar de vrouw zich in de komen-
OCOOOOOOOOOOOOOCOOOOOOOOOOOOCOOCOOOOOOOOOOOOOOOCOOOOOOOC
de herfst grote bescheidenheid en ingeto
genheid moet opleggen, in haar hoeden
mag zij zich een beetje uitleven. Vele hoe
den waren met bont afgezet, bijna alle wa
ren omvangrijk. Zelfs als ochtendtooi
werd bont op de hoed gepropageerd.
De mantels zijn los en simpel, in hun
eenvoudige coupe getuigend van goede
smaak en onopvallende elegantie. Dat
geldt trouwens ook voor de jasjes van het
„straattenue". Hoewel dus de herfstjapon
nauwkeurig maar soepel de lijnen van het
figuur zal volgen, van de smalle schou
ders tot de slanke heupen, heeft de rok
meestal een lossere en zelfs een tikje zwie
rige coupe die grote bewegingsvrijheid ga
randeert.
Het kleurengamma van Parijs is: bruin
en alle aan bruin verwante tinten van
scherp geel tot het paarsbruin van prui
men. Daartussen een donkere koffietint en
chocoladebruin.
Op een punt is de vrouw iets minder be
scheiden geworden: de hoge bustêlijn gaat
vaak samen met vrij diepe décolletées.
In de herfst zal vooral het strapless weer
„en vogue" zijn.
Advertentie
op alle voorradige
courante goederen
uitgezonderd enkele
MERKARTIKELEN
Gen. Cronjéstraat 40 -44
Telefoon 54479
Haarlem
De jongemannen van het Italiaanse
dorpje Frattoli in de Abruzen zijn wel de
ongelukkigste ter wereld. Onder hun 400
medeburgers is namelijk geen enkel huw
baar meisje. Om een eind te maken aan
hun gedwongen celibaat hebben zij een re
kest aan de regering gestuurd waarin zij
onmiddellijk maatregelen vragen om de be
volking van het plaatsje van voldoende
meisjes te voorzien.
De jongelui hebben echter nogal wat no
ten op hun zang. Zij zeggen in hun rekest
dat zij niet tevreden zijn met „zo maar
een meisje," maar dat de kandidate of
wel een behoorlijke bruidsschat moet mee
brengen ofwel voorzien moet zijn van ren-
tegevende arbeidskracht. Als ze echter
„erg mooi of deugdzaam is" hoeft dit
niet.
De jongelui hebben er geen bezwaar te
gen als de meisjes zowel mooi als rijk
zijn.
Een fleurig winterpqkje van de Lon-
dense modeontwerper Matti. Het is
gemaakt van zwart en wit gestreepte
wollen stof en heeft een leren kraagje.
(Van onze correspondenten)
IN OOSTENRIJK is de vijfdaagse
werkweek vrijwel algemeen. Twee jaar
geleden in 1959 is de basis gelegd,
doordat voor geheel het land de 45-
urige werkweek bij de wet werd inge
voerd. Het al of niet des zaterdags ge
sloten zijn van fabriekspoorten of
winkeldeuren wordt nader in de ver
schillende collectieve arbeidsovereen
komsten geregeld. Nagenoeg alle fabrie
ken met uitzondering uiteraard van
de continubedrijven, die een normaal
rouleringssysteem kennen, hebben de
verkorte werkweek ingevoerd, evenals
de kantoren en winkelsSlechts in een
heel enkele bedrijfstak (de lederwaren-
branche bijvoorbeeld!) is de vijfdaagse
nog niet in de C.A.O. vastgelegd.
IN DE enkele branches waar 's zater
dags nog gewerkt dient te worden sluit
men niet later dan twee uur 's middags.
Dit betreft de détailhandels in textiel, huis
houdelijke- en luxe-artikelen, soeveniers,
boeken en levensmiddelen, bedrijven der
halve, die door de bank genomen een ver-
kooppiek vertonen vlak voor het weekeind.
Kapperszaken tenslotte zijn des zaterdags
tot vijf of zes uur geopend.
Het personeel, dat op deze zesde van
de week moet werken, krijgt hier compen
satie voor in de vorm van een vrije och
tend of middag per week. Doorgaans valt
eens per maand die halve vrije dag op
een zaterdag.
Des maandags zijn het in Oostenrijk de
kappers, die gesloten blijven, terwijl res
taurants meestal een dag per week hun
deuren gesloten houden, tenzij ze over vol
doende personeel beschikken om te roule
ren. Dit is nog maar zelden het geval. In
Parijs b.v. zijn om die reden ook vele
restaurants en eethuisjes een dag per
week gesloten, een systeem dat overigens
ook in ons land al navolging vindt. Ook
ambtelijke instellingen zijn in Oostenrijk
des zatprdggs doorgaans gesloten. Voor
het behandelen van zaken die geen uitstel
kunnen lijden (aangiften van overlijden
bijvoorbeeld), zijn des zaterdags enkele
ambtenaren beschikbaar, die hiervoor een
overwerkuitkering ontvangen.
Het opknappen van karweitjes in de
nieuw verworven vrije tijd komt in Oosten
rijks steeds minder voor, zodat, in het al
gemeen gesproken, het hier eerder be
schreven Scandinavische patroon op Oos
tenrijk van toepassing is. Men verdient, al
dus onze correspondent, goed en men wil
geen werkdier zijn. Aan het genieten van
de vrijheid, of het beleven van de wel
vaart, zo men wil, wordt veel waarde ge
hecht.
Deze 40-urige werkweek is overigens
voor de Duitse vakbonden een zeer reëel
doei! Zoals men zich wel zal herinneren,
krijgen de arbeiders in de zware metaal
nijverheid op 1 juli 1965 deze zeer verkorte
werkweek, die etappegewijs zal worden
15-16. Geen wonder dat meneer Kanebit
verbaasd was.,. Want de anderen zagen
nu ook, waar hij op wees: drie héél kleine,
zwarte kereltjes vluchtten op hun korte
beentjes weg, zo snel ze konden.
Ze droegen speertjés met scherpe pun
ten.
Zo, riep professor Wiedemors. Dan is
't dus geen insect geweest, die me gesto
ken heeft.dat heeft een van die manne
tjes gedaan. We hebben de stam gevon
den.
De professor was 'n dikke man, maar
het was merkwaardig om te zien, hoe vlug
hij z'n vlindernet greep en daarmee ach
ter de dwergjes aan rende
cor. MAtrtw toont**
5. Panda deed zijn uiterste best om vlug een andere
betrekking te bedenken waarin hij kennis op kon doen
én geld verdienen dat laatste werd nu ook met de
minuut belangrijker, want hij begon honger te krijgen.
Het toeval kwam hem nu te hulp (dat dacht hij ten
minste) toen hij een kraam ontwaarde die was opge
richt om hongerige voorbijgangers frites en broodjes te
verstrekken, en waar, volgens een schriftelijke mede
deling, de betrekking van bak- en smeerhelper vrij was.
Hij stapte er dus op af en maakte zijn verlangen om
een dienstverband aan te gaan kenbaar aan de eigenaar
van het etablissement, de heer Ko Kanevet. Deze nam
hem eens onderzoekend op, zonder intussen het nuttigen
van eetwaren te onderbreken, en vroeg tenslotte uit
volle mond: „En waarom dacht jij dan wel dat jij dit
werk zou kunnen doen, broer?" „Nou, meneer," ant
woordde Panda ernstig, „ik ben wel flink en vlug. En ik
ben ook héél betrouwbaar en héél eerlijk „Wat een
onzin!" riep de heer Kanevet geschrokken. „En dan
durf je hier om een baantje te vragen? Je wilt me zeker
ruïneren! Eerlijk en betrouwbaar vooruit maar!
Jij wou zeker de klanten volle porties geven, hè? Ja,
het zit er nogal an! Wat koop ik voor eerlijkheid? Nee
hoepel jij maar op. Aan jou heb ik niks." Verder
deed de zakenman er het zwijgen toe, want zijn ge
moedsbeweging dreigde kruim naar zijn verkeerde keel
gat te brengen.
uitgevoerd. Maar dan? Komt er na 1965
een drijven naar nóg korter werken? zo
vraagt onze correspondent in Bonn zich af.
Onwillekeurig huivert men wel eens
indien men slechts denkt aan het
ontzaglijk vele dat wij op aarde
kunnen (en ook moeten) doen. En
dan te bedenken, dat de enkele „veilig
heidssloten" op die 40-urige arbeidsweek,
die volgens de werkgevers aangebracht
dienden te worden (conjunctuur en situatie
arbeidsmarkt), tenslotte op aandringen
van de vakbondsleiders in het magazijn
werden opgeborgen! De metaal-arbeiders
hebben „de buit" dus binnen, en het viel
dus te verwachten dat ook anderen zou
den willen volgen. Dit is dan ook geschied.
Thans zijn het de bouwvakkers, die naar
stig strevep naar, de 40-urige werkweek.
Heirtricht Deist, de economisch expert van'
de socialistische partij en Willi Richter,
voorzitter van de D.G.B. (het algemene
volksverbond), hebben zich pal achter deze
eis geplaatst. Tegenover hen staat Ludwig
Erhard: geen gemakkelijk man, doch de
metaalindustrie heeft van hem toch maar
die 40-urige werkweek los gekregen! En
al die miljoenen uren arbeidstijdverkor
ting dienen door rationaliseringsmaatrege
len „verdiend" te worden. Er wordt in
Duitsland dus wèl zware druk op de in
dustriële capaciteit uitgeoefend!
In Oost-Duitsland tenslotte heeft de vijf
daagse arbeidsweek weinig kans. De groot
ste hinderpaal zijn wel de eerzuchtige pro-
duktieplannen, terwijl daarnevens energie
voorziening en transportwezen niet toerei
kend zijn, een vijfdaagse werkweek op te
vangen.
Een uitzondering vormen vele bouwvak
arbeiders. Grote groepen van hen hebben
hun werk zo ver van huis, dat het ondoen
lijk zou zijn, tijdens het lange weekeinde
naar huis te gaan. Daar bovendien de ba
rakken, waar zij vaak in zijn onderge
bracht of de huurkamers die zij betrok
ken hebben, geen al te prettige omgeving
vormen, gaan de bouwvakkers dikwijls des
zaterdags een karweitje opknappen, lou
ter en alleen om de verveling te verdrij-
ven.
De Bondsrepubliek
IN DUITSLAND genoten verleden jaar,
zo verklaarde minister Ludwig Erhard, de
schepper van het zogenaamde „Wirt-
schaftswunder" medio juli 1960, reeds on
geveer tien miljoen arbeiders van de ver
korte werkweek, de helft van de totale
arbeidsbevolking. Nog slechts een kwart
werkte 48 uur (of meer) per week. En
thans zijn de toestanden in deze nog aan
zienlijk verbeterd of verslechterd; dat
hangt er maar van af, uit welke hoek
men dit alles bekijkt.
In welke sectoren is in West-Duitsland
de vijfdaagse werkweek algemeen. Zo zijn
bijvoorbeeld de kantoren van banken en
verzekeringsmaatschappijen en ambtelijke
instellingen des zaterdags gesloten, het
geen trouwens in vele landei. het geval
is. Onze ambassade te Bonn is sinds me
dio juli dit jaar ook des zaterdags geslo
ten.
De mijnindustrie kent zelfs een 40-urige
werkweek. De zwaarte van het werk is
hierbij echter doorslaggevend geweest en
niet het streven naar werktijdverkorting.
1718
Copy>«M W I 6 Bei A Cepe«»>OMr>
i
