DE VROUW DUE HAAR
GEHEUGEN VERLOOR
PR I EGELTJES GROTE
Ideeënman gevraagd
Tand van Boeddha als politiek strijdmiddel
PANDA EN DE MEESTER-OPHEFFER
Ons vervolgverhaal
W0m
^Hoe is het ontstaand
7
NAAR HET DUITS DOOR LILIAN AYE
ife-
WOENSDAG 2 AUGUSTUS 1961
m,
m
m -. - t
Collectie van Révillon
Collecte van Saint Cyr
Dit woord:
OKKERNOOT
52. De goede olifant helpt Pingo en Folie aan boord. O, dank je wel, hoor,
zegt PoUe, jullie zijn allemaal verschrikkelijk vriendelijk geweest! En Haze-
lijn mag ah herinnering het meertouw houden, waaraan hij de boot zo
dapper heeft vastgehouden! Dan kan hij aan iedereen laten zien, dat hij
echt flink is geweest! Dag, allemaal!, roepen de vriendjes, we gaan weer
nieuwe avonturen tegemoet, maar eerst gaan we de goede Zeerob op
halen! Daag!
iv v
■- -
35)
„Is er iets ergs met haar gebeurd?"
„Haar dijbeen is gebroken, verder
nog wat kneuzingen, o Sven, ik zag
het voor m'n ogen gebeuren.." Ze
hield even op en voegde er dan aan
toe: „Ik herinner me, waarschijnlijk
door de schok, nu opeens alles weer"
.„Karin! „Sven's stem klonk drin
gend. „Allemensen, Karin
Het was even stil. Maar dan ver
volgde Sven met grote nadruk: „Ka
rin, je moet tot een besluit komen.
In wezen heeft dit ongeval met je
dochtertje daar niets aan veranderd.
Je moet kiezen tussen je man en kind
en mij. Karin, dergelijke grote be
slissingen zijn altijd moeilijk en pijn
lijk, omdat je altijd een deel moet
opgeven. Maar eenmaal moet er een
besluit genomen worden! Je moét be
slissen, waar je behoort Hij
hield even op, en voegde er dan lang
zaam en nadrukkelijk aan toe: „Mor
gen om 10.05 vertrekt het vliegtuig
naar Frankfort. Het kan ons toestel
zijn, Karin! Als je er niet bent
wel, ik zal nooit terugkomen
„Sven!" Karin beet zich op de lip
pen, „Sven
„Ik wacht op je
Karin hoorde hoe de verbinding
verbroken werd.
Er werd op de deur geklopt. Pasch-
ke kwam binnen. „Ik ben overal ge
weest", zei hij opgewonden, „maar
meneer is nergens te vinden. Wat
moeten we doen? Er zal toch niets
gebeurd zijn
Een bakkersjongen reed in de vroe
ge morgen door de stille straat. Bijna
voor eik huis deponeerde hij een
plastic zak met verse broodjes. Ka
rin keek uit het raam en staarde hem
na tot hij uit het gezicht was ver
dwenen. Ze had die hele nacht geen
oog dichtgedaan. Ze had patrouilleren
de politieagenten langs het huis zien
komen, lachende nachtelijke pretma
kers en innig gearmde paartjes
Nu ging de nacht heel langzaam over
in de morgen. Haar blik ging in de
richting van Paschke's kamer boven
de garage, waar de hele nacht licht
had gebrand. En boven haar hoofd
had Karin de hele nacht onrustige
voetstappen gehoordLiesbeth's
voetstappen. De huishoudster had
blijkbaar ook de slaap niet kunnen
vatten. Karin keek op het klokje
naast haar bed. Het was even voor
zevenen. Nog steeds was Herbert Litt-
mann niet teruggekeerd
Er zal toch niets gebeurd zijn
hoorde ze Paschke weer vragen. Ka
rin, morgen om 10.05 vertrekt het
vliegtuig naar Frankfort't kan
ons toestel zijn herinnerde
zij zich Sven's woorden.
Morgen vroeg mag u uw dochtertje
bezoeken vandaag niet meer,
klonk even later de stem van dr.
Schroder opnieuw in haar oren.
Karin strekte zich uit op haar bed.
Ze staarde naar het plafond. Ze was
te moe om de dingen werkelijk tot
zich door te laten dringen
Er klonken voetstappen op de trap.
Liesbeth ging naar beneden voor
haar dagelijkse werk. Binnenkort zou
Lisa verschijnen. Paschke zou ge
woontegetrouw eerst uitgebreid naar
de hemel kijken, om de weersgesteld
heid vast te stellen, voor hij zich naar
de garage begaf Het gewone
leven van elke dag begon weer
Wat voerde ik vroeger eigenlijk uit,
vroeg Karin zich plotseling af. Aller
lei beelden uit het verleden drongen
tot haar door. 't Was alsof ze in een
oud fotoalbum bladerde. Meestal sliep
ik tot een uur of negen, peinsde ze,
daarna ontbeet ik, dan telefoneerde
ik met verschillende vriendinnen
Ik maakte afspraken ging
's morgens boodschappen doen, lunch
te ergens, ging 's middags bij een
vriendin theedrinken, of tennissen,
soms een bioscoopje 's Avonds
zelf uit
En wat deed ik de volgende dag?
Precies hetzelfde
Karin sloot even haar ogen. Elke
dag van vroeger leek op de andere..
Het was alsof de korte tijd. waarin
ze zich haar vroegere leven niet her
innerde, veel meer gewicht in de
schaal gelegd had dan al haar 29 ja
ren vóór het ongeval in Frankfort
Sven kwam langzaam de hoteltrap
af. Er was een gespannen uitdrukking
op zijn gezicht. Het was duidelijk,
dat hij die nacht weinig had geslapen
Zou ik Karin nog een keer opbellen?
overlegde hij. Met kracht moest hij
zich tegen dit verlangen verzetten.
Nee, hield hij zichzelf voor, ook al
ben je nu bang Je hebt zelf
een beslissing gewild en Karin voor
de keus gesteld Durf nu ook
haar uiteindelijke besluit onder ogen
te zien! Over een uur is het allemaal
beslistOver een uur
„U wilde uw rekening hebben, me
neer Toren?" vroeg de chef-de-recep
tion.
„Ja, daarom had ik gevraagd",
antwoordde Sven, terwijl hij zijn hor
loge vergeleek met de klok in de ho
telhal.
Het was twee minuten voor negen.
„Alstublieft, meneer Toren".
Sven betaalde de hotelrekening. Hij
nam zijn koffer op.
„Hebt u de taxi al besteld?"
„Die zal intussen voorgereden zijn,
meneer Toren. Ik wens u een goede
reis!"
„Dank u".
Sven stapte in de taxi en zei: „Naar
het vliegveld".
De taxi reed weg. Hij reed langs de
Königsallee. Sven zocht naar de hoe
denwinkel, waar hij op Karin had ge
wacht Daar was hij al. Het
volgende ogenblik was de taxi er
langs gereden. De wagen passeerde
de kruising met de Urdinger Stras-
se In het voorbijrijden zag
Sven de telefooncel, vanwaar hij de
vorige avond Karin had opgebeld
Links lag de Cecilienallee
Maar de taxi reed verder
De verpleegster, bij wie Karin zich
in het ziekenhuis meldde, zei vrien
delijk: „Uw dochtertje ligt op kamer
27". Ze deed Karin denken aan de
hoofdverpleegster in het ziekenhuis in
Frankfort: dezelfde energieke trekken
en eenzelfde resolute stem.
„Als u daar de trap opgaat", wees
de verpleegster haar, „en dan meteen
links afslaat, kunt u niet mislopen".
„Dank u".
Karin liep langzaam de trap op en
kwam op de eerste verdieping Het
eerste, waar haar oog op viel, was
een grote klok Het was twintig
minuten over negen!
Karin wendde haar blik van de klok
af. Ze wilde thans niet denken. Ze
keek naar de nummers van de ka
mers. 25, 26 27. Even aarzelde
ze, er was een gespannen uitdrukking
op haar gezicht. Dan opende ze de
kamerdeur.
„Mammie!"
Karin bleef in de deuropening
staan. Monica lag met haar been om
hoog in een strekverband en keek met
stralende ogen naar haar moeder.
,.Kom toch bij me", riep ze ongedul
dig uit, „waarom blijft u daar
staan?"
Karin hoorde diep in zich Sven's
stem, die zei: 't kan óns toestel zijn.
maar ze wilde die stem niet meer ho
ren
„Hebt u vergeten wat voor mij mee
te brengen?" vroeg Monica.
Karin schudde haar hoofd en kon
geen woord uitbrengen. Dan liep ze
op het bed van haar dochtertje toe en
sloeg haar armen om het kind heen.
Ze drukte haar stijf tegen zich aan.
Ze voelde Monica's warme gezichtje
tegen haar wang.
„Maar Mammie, u behoeft toch om
mij niet te huilen!" riep Monica uit.
„Ik heb alleen dit maar" lachend
wees ze op har gipsbeen, dat in de
lucht hing „het duurt niet eens
lang, heeft de dokter gezegd, mis
schien maar een paar weken
Monica keek haar moeder aan om
te zien of haar woorden haar gerust
gesteld hadden.
Misschien moest ze nog meer zeg
gen Karin's gezichtsuitdruk
king maakte 't niet gemakkelijk.
Ik moet naar huis opbellen, overleg
de Karin, om te vragen of ze al iets
van Herbert gehoord hebben Op
dit ogenblik terwijl ze naast Monica
zat, was het alsof er een nieuw leven
voor haar ging beginnen. Alle star
heid viel van haar af, de vaagheid,
"waarin zij sinds het ongeval in Frank
fort had geleefd, week terug. Het was
alsof de werkelijkheid heel langzaam
naar voren kwam Het was als
of ze opeens weer helderder kon den
ken, het vreemde, doffe gevoel in
haar hoofd scheen te verdwijnen en
opeens kon ze de toestand van toen
en nu duidelijk vergelijken. Allerlei
beelden kwamen in haar op. Gisteren
nog had ze het beeld van Herbert
voor zich gezien, zoals hij vroeger,
gesloten en opgaand in zijn zaken, in
zijn werkkamer had gezeten. Maar
thans moest ze denken aan de talloze
gelegenheden, waarbij hij zijn teder
heid en liefde voor haar had bewezen.
En welk een geduld had hij met haar
gehad! Ze hoorde de stem van haar
moeder zeggen: Destijds was hij ver
liefd op je, maar nu houdt hij van
je
(Slot volgt)
2526. Maar professor Wiedemors en zijn
assistent voelden zich helemaal niet ver
drietig Die waren blij, dat hun expeditie
niet voor niets was geweest. Want in de
botaniseertrommel droegen ze één van de
geheimzinnige dwergmannetjes mee
En zo trokken ze nu door het oerwoud,
achter hun gids aan, tot ze het negerdorp
van opperhoofd N'goemagoema bereikten.
Daar betaalden ze de gids zijn loon en
namen enkele negers aan als dragers voor
de koffers.
Het was nog wel 'n lange reis, maar
daar waren ze wel aan gewend. Ze waren
nu op weg naar de kust, waar ze aan
boord van een schip zouden gaan en naar
hun eigen land terugkeren.
wÊÊMÊmmm
1
ER LIGT een reis om de wereld in
het verschiet voor een representatieve,
sociaal-voelende vitale man met een on
gewoon talent. De directeur personen
vervoer van de Holland-Amerika Lijn,
Elliot J. Liman, zoekt een dergelijke
employé, die zal worden belast met de
organisatie van het tijdverdrijf voor de
passagiers, die komende januari per
schip een reis rond de wereld gaan
maken. Liman heeft voor deze scheeps
reizen zelf reeds een grote hoeveelheid
ideeën verwezenlijkt, die het genoegen
van de reizigers aan boord aanzienlijk
hebben vergroot. Hij moet echter toe
geven dat de geweldige verscheidenheid
aan georganiseerde evenementen zijn
brein heeft blootgesteld aan een geeste
lijke roofbouw. Het is daarom, dat hij
nu naarstig op zoek is naar iemand met
een ongewoon talent voor het bedenken
van goede vormen van tijdverdrijf aan
boord van een drijvend zeekasteel.
IN DE AFGELOPEN 15 jaar heeft Li
man golfprofessionals aangezocht voor het
geven van lessen aan dek, waarbij de
leerlingen de ballen in zee slaan dr.
Bruno Furst, een geheugendeskundige,
bleek een dermate grote attractie dat hij
weer meegaat om de passagiers te leren
hoe zij ontmoetingen met mensen en plaat
sen in hun herinnering levend kunnen be
waren beroepsfotografen reizen mee en
lichten de reizenden voor over de mooiste
plekjes, die zij op hun reis zullen tegen
komen, terwijl leek en amateur-deskundi
ge worden verteld met welke zaken zij
rekening moeten houden als zij in de vol
gende haven hun belichtingsmeters willen
instellen. En voorts heeft bijna elk schip
een bridge- en een gymnastiekleraar aan
boord.
„Davos" is een creatie uit de herfst-
winter collectie van Révillon (Parijs).
Het is een bontstola van Mongools lam,
met een kanariegele voering en be
doeld om na een skitocht te dragen.
->•74 A 7 - WT'ffOV-)
lm. '1 - mmmmmmm i.«n
„Faisan" (fazant) is de naam van dit
Bretonse hoedje uit de herfst-winter-
collectie van Saint Cyr (Parijs). Het is
vervaardigd van beige vilt met een
Schotse ruit. Als garnering zit er een
grote rode fazantenveer op.
Het Latijnse woord voor noot is nux.
Een noteboom heet in die taal nucarius.
Daarop gaat het Middelnederlandse
woord n o k e r terug, dat dus ook
noteboom betekent. Een nokernoot
is de vrucht van de noteboom. In deze
samenstelling is het woord noot twee
maal verwerkt. Men voelde dat echter
niet in dit woord van vreemde oor
sprong. Zoals bij meer woorden die met
n- beginnen, is er verwarring opge
treden, wanneer het woordje een
voorafging. Uit een naak is een
aak (vaartuig) uit een nadder
is een adder uit een narren-
slee is een arreslee ontstaan.
Zo is een nokernoot geworden
tot een okernoot en dit werd
weer verbasterd tot okkernoot. i
.V-iSKSS
LIMAN nam ook eens een kunstschilder
mee op reis. De man kreeg 40 leerlingen,
waaronder mensen die nog nooit een pen
seel op het doek hadden gezet, die met
groot enthousiasme scheepstafereeltjes,
zeegezichten en havens vereeuwigden.
Tijdens de laatste wereldreis van de
„Rotterdam" onderwees een talenexpert
50 leerlingen Frans, Duits en Russis'ch.
Nu zoekt Liman echter iets geheel
nieuws om zijn passagiers aangenaam be
zig te houden.
„Ik sta open voor nieuwe ideeën," zo
zei hij tijdens een persconferentie, „ieder
een, die over een bijzondere eigenschap
beschikt, vormt voor mij een mogelijk
heid. Het belangrijkste is dat de betref
fende man zijn talent „verkopen" kan, of
hij nu kampioen snelbreien is of een mees-
terakkordeonist."
„Wij zoeken naar iets dat de mensen in
teressant vinden, iets dat zij mee naar
huis terug kunnen nemen, zoals een schil
derij, een verbeterde golftechniek of een
scherper fotografisch inzicht." „Veel men
sen kopen een passagebiljet, gaan aan
boord en wachten dan maar op de dingen
die wel of niet gaan gebeuren. Anderen
echter hebben er behoefte aan iets te doen,
hun handen gebruiken, iets te maken".
Veelzijdig man
„Wij zoeken niet uitsluitend kunst en
handenarbeid als vormen van vrijetijds
besteding aan boord van onze wereldrei
zen", aldus de directeur personen
vervoer van de Holland-Amerika Lijn, die
tenslotte de volgende voorwaarden opsom
de waaraan zijn „ideeënman" zal moeten
voldoen:
„Van het mannelijk geslacht zijn. Man
nen genieten de voorkeur bij dergelijke
functies aan boord van een schip, in ver
band met het grote aantal alleenreizende
vrouwen, en ook omdat mannen meestal
aanvaardbaarder zijn als organisatoren
van feestjes en andere evenementen van
sociale aard;
Eén ongewoon talent hebben;
In staat zijn dit talent te gebruiken om
anderen iets te leren;
„Sociaalvoelend" zijn en een represen
tatief voorkomen hebben.
Een geschikte gespreks- en danspartner
zijn voor coktailpartijtjes en diner-dan
sants.
Van middelbare leeftijd en onbesproken
gedrag zijn.
Een dergelijke opvoedingspeil en alge
mene ontwikkeling bezitten dat het voor
hem mogelijk is om te gaan met mensen,
die de belangstelling en het geld kunnen
opbrengen voor een reis om de wereld
per schip".
„ONZE KORTE reizen leverden veel
minder problemen op dan de pleziertoch
ten rond de wereld," zo vertelde Liman,
„De gebruikelijke films en dekspelen vor
men voor kleine trips dan genoeg aflei
ding". „Een lange reis eist voor sommi
ge trajecten waarop weinig havens wor
den aangedaan, een vorm van vrijetijds
besteding die de passagiers blijft boeien".
„Het is zeer belangrijk om het beste in
de mensen naar voren te halen omdat
velen van hen tijdens zo een vrijetijdsbe-
steking plotseling merken dat zij een ver
borgen talent voor het een of ander bezit
ten."
COMMUNISTISCH CHINA heeft aan de
regering van Ceylon een „heilige tand" in
bruikleen gegeven, in de hoop door deze
geste nieuwe vrienden te kweken in dat
eilandstaatje. De tand heet afkomstig te
zijn uit de kaak van Boeddha en wordt
door alle boeddhisten vereerd als een bij
zonder heilig relikwie. Een andere tand
van Boeddha berust sinds jaar en dag in
de „Tempel van de tand" in de oude
hoofdstad van Ceylon, Kandy, waar zij
ieder jaar honderdduizenden pelgrims
trekt. De „Chinese tand", die in Peking
bewaard wordt, is echter tenminste even
vermaard en geldt bovendien als een nog
belangrijker zegenbrenger. Toen de pre
mier van Ceylon, mevrouw Sirimavo Ban-
daranaike dan ook enige tijd geleden aan
de Chinese ambassadeur in Colombo vroeg
of zij deze tand niet eens zou mogen zien,
zag deze diplomaat onmiddellijk de moge
lijkheid voor een „goede daad" en haast
te zich, het verzoek door te geven naar
Peking.
DE CHINESE regering, zich pijnlijk be
wust van de weinige goodwill die zij na
10. Panda's bewonderende woorden deden de grijs
aard iets opleven. „Decorverhuurder is een mooi be
roep," beaamde hij, „maar ook dit kent zijn ontwaar
ding. Ziehier deze boom; eens was hij een trots werk
tuig waarmee een valse vorst ten val werd gebracht
op het toneel, wel te verstaan en nu is hij gisteravond
verhuurd aan iemand die er mee naar een gemaskerd
bal ging. En dan ik, drager van de trotse naam Archi
bald Brauswasser ik word nu door mijn cliënten
Props genoemd en ben drager van uitgeleende decor
stukken Panda had werkelijk met de bejaarde
heer te doen, en toen hij de boom nog eens van dichter
bij bekeek zei hij: „Wat u eigenlijk nodig hebt is een
jonge, vlugge, flinke, betrouwbare, eerlijke assistent,
om u met uw werk te helpen!" „Eilaas!" verzuchtte
de oude toneelspeler. „In onze vervallen tijd verdienen
jongelui liever grof geld in afstompende industrieën om
zich dan per knalfiets over te geven aan moderne opper
vlakkigheid, dan dat zij eerbaar de kunst dienen voor
een gulden per week wat alles is wat ik betalen kan.
En toch: hoe dwaas zijn zij niet; in mijn bedrijf zouden
zij de ganse wereld van het theater leren kennen in
het klassieke zowel als in het moderne drama zou ik
hen onderwijzen, en kennis van kunst en cultuur zou ik
hun geven „Maar dat is precies wat ik zoek!"
riep Panda verheugd. „Een betrekking waarin ik een
nuttig vak kan leren!"
de invasie van Tibet bij haar buren ge
niet, besloot de „tand van Peking" ter be
schikking te stellen "van Ceylon. Het bleek
een voortreffelijk idee. De zaak werd op
grootse wijze aangepakt. De tand en de
gouden schrijn, waarin zij bewaard wordt,
werden in een vliegtuig geladen, dat ver
volgens met een straaljager-escorte naar
Colombo vertrok. Daar werd het geschenk
overhandigd door een Chinese delegatie on
der leiding van een 78-jarige Tibetaanse
lamapriester die werd voorgesteld als lei
der van de Chinese Boeddhistische ge
meenschap (dit om de Ceylonnezen ervan
te overtuigen dat in rood China de Boed
dhisten vrijelijk hun geloof belijden mo
gen) en vervolgens op een wierook uitbra
kende praalwagen, begeleid door honderd
motoragenten naar 't Onafhankelijkheids
plein gereden, waar de schrijn nu staat
opgesteld tussen de pilaren van het vrij
heidsmonument.
SINDSDIEN is het plein het doel van
enorme drommen devote pelgrims die bij
de tand komen bidden. De tand zelf zien
zij niet, want die blijft veilig opgesloten
in zijn gouden omhulsel, maar dat maakt
voor de bedevaartgangers geen verschil.
Westelijke waarnemers in Ceylon hebben
dit alles met lede ogen moeten aanzien.
Zij melden dat de Ceylonese gevoelens ten
aanzien van Peking sinds de operatie-hei
lige tand aanmerkelijk hartelijker gewor
den zijn en dat deze handige politieke zet
van de communisten dus volkomen aan
zijn doel beantwoordt. De tand zal geruime
tijd in Colombo blijven en daarna deel uit
maken van een grote pelgrimage naar alle
heilige plaatsen op Ceylon.
Burgemeesters. Tot burgemeester van
de gemeente Oud- en Nieuw Gastel is
benoemd de hee* T J Andriessen Hij is
47 jaar. lid van de K.V.P en sedert iuli
1950 burgemeestei en tevens secretaris
van de gemeente Ovezande in Zeeland.
Aan de heer L Steenhuis is op zijn
verzoek eervol ontslag verleend als bur
gemeester van de gemeente Zuidbroek.
VJ
