In het (luister van de oude mijn
Holland Bal" voor duizend
gasten in New York
Alles mag én deze moderne
Oostenrijkse kleuterscholen
I OSRAM
PANDA EN DE DIENOMAAT
nieuw \Ratten-
muizeWA^sta
vLoiiim^sv
Polle,
Pelli en
PInöo
Het geheim van de vuurtoren
Baten naar jeugdcentrum in Israel
DOOR ELIZABETH MORTON
Ons vet
'votgve
lit
rha
%lfe
VERTAALD UIT HET ENGELS
DINSDAG 7 NOVEMBER 1961
7
uV
ai
t
Gezinssfeer hoofzaak
Kleine wereldpers
roeit ze genadeloos uit
Te veel oppassers
deréri frioest
vA 1
év
Xs V
i'V a'v-
lllllllllllllllllllllllllllllll.il
EEN DUIZENDTAL prominente Ameri
kanen zal woensdagavond in het Waldorf
Astoria hotel in New York aanwezig zijn
op een Nederlands Galabal, dat alles wat
ons land tot dusver in Amerika aan bals
heeft georganiseerd, verre in de schaduw
stelt. Drie Nederlanders hebben een be
langrijk aandeel in de organisatie gehad:
Max Tak, de orgelbouwer Gijs Perlee en
het VVD-gemeenteraadslid van Amsterdam
mevrouw G. Wijsmuller-Meijer, die in Ne
derland gedurende de gehele zomer ten ba
te van dit liefdadigheidsbal de rol van
„Holle-Bolle-Gijs" heeft gespeeld, want zij
reisde onvermoeid de industrie en het be
drijfsleven af en bracht op die wijze een
schip vol giften bijeen, die op het bal op
Amerikaanse (opbod)-wijze zullen worden
verkocht.
De opbrengst van het bal, waarvoor
ieder der duizend gasten als entreegeld 75
dollar (bijna 200) betaalt, is bestemd
voor het Internationale Culturele Jeugdcen
trum in Jeruzalem dat in New York een
vertegenwoordiging heeft. Dit I.C.C.Y.
zorgt ieder jaar voor zo'n bal, dat telkens
onder patronage van een ander land staat
en dit jaar voor het eerst door Nederland
wordt georganiseerd.
Naar men weet bevindt zich daar reed:
een Amsterdamse delegatie, die er niet al
leen een „Amsterdams kantoor" gaat ope
nen doch tevens de Amerikanen warm pro
beert te maken voor een bezoek aan de
Nederlandse hoofdstad. De burgemeester
van Amsterdam, mr. G. van Hall zal sa
men met het hoofd van de gemeentelijke
voorlichtingsdienst, mr. P. Mijksenaar, op
het galabal aanwezig zijn. De naam luidt
„Festival of Holland Ball".
IN NEDERLAND werd voor dit bal te
vens een comité opgericht terwijl Prins
Bernhard bereid gevonden is voor dit jaar
ere-wereldvoorzitter van het internationale
jeugdcentrum te zijn. Gijs Perlee's piere
De thermometer vertelt ons, dat het nu
toch echt tijd wordt om de bontmantel uit
de mottenzak te halen. Bent u momen
teel zonder of kan de oude echt niet lan
ger mee, dan zijn hier twee ideetjes voor
u, regelrecht uit Wenen. Vrij kostbare
ideetjes weliswaar, want beide combi
naties in het altijd flatterende zwart-
wit-gamma zijn van het duurste
edelbont vervaardigd. Het linkse model
is van zwarte persianer, afgezet met
witte Jasminnerts, de rechtse mantel is
geheel van „sneeuwnerts"waarbij een
zwartwollen japonnetje en een per
sianer baret gedragen worden.
ment „De Arabier", is tezamen met de in
Nederland verzamelde lading cadeaus gra
tis door de Holland-Amerikalijn de oceaan
over_ gebracht. Mevrouw Wijsmuller en
Perlée zijn vandaag bij de ontscheping
aanwezig en zullen in de haven orgelmu-
ziek ten gehore brengen.
Of „De Arabier", die natuurlijk in de
balzaal van het nValdorf-Astoria hotel zal
schitteren, ook verder nog in de Newyork-
se straten gehoord zal worden valt echter
te betwijfelen aangezien het gemeentebe
stuur daar (nog) geen vergunning voor
heeft willen geven.
Ter gelegenheid van dit bal hebben Kik
Berg en Lex Werkheim in Amsterdam een
rijk geïllustreerd boek samengesteld dat de
Amerikanen in hun eigen taal een afgeron
de globale indruk van Nederland geeft.
In dit boek, dat aan de duizend gasten
zal worden uitgereikt, staan aanbevelingen
afgedrukt van Prins Bernhard, van de mi
nister-president, minister Luns, minister
Cals en nog een aantal prominente Ne
derlanders. Aan advertenties brengt dit
boek 30.000 gulden op, die eveneens naar
het I.C.C.Y. gaan.
De duizend gasten die dus met hun en
treegelden ook nog eens een kleine twee
ton bijeenbrengen, gaan echter niet met
lege handen naar huis. Een bekende Ne
derlandse distilleerderij zorgt voor gratis
geestrijk vocht, waaronder voor de da
mes likeur en andere firma's hebben an
dere typisch Nederlandse produkten be
schikbaar gesteld, zoals worst, chocola
deletters, biskwietjes, kaas en blikjes bier.
(Van onze correspondent)
WENEN Ofschoon het geboortecijfer
langzaam stijgt, is Oostenrijk over 't al
gemeen nog een „kinderarm" land. Dit
geldt in het bijzonder voor Wenen, waar
men nog altijd meer voorkeur schijnt te
hebben voor rashonden dan voor kinderen.
Maar ook in de hoofdstad valt een ver
andering waar te nemen. Deze staat on
tegenzeggelijk in verband met de stijgen
de welvaart en het hogere levenspeil. On
danks het lage geboortcijfer heeft Oosten
rijk echter een uitstekende naam op het
gebied van de kleuterverzorging. Dit vindt
voor een groot gedeelte zijn verklaring in
het feit dat de Oostenrijkse vrouw zeer
sterk in het arbeidsproces is ingeschakeld.
Meer dan de helft van de getrouwde vrou
wen werkt in fabrieken, op een kantoor
of als serveerster. De meesten van hen
blijven aan het werk, ook wanneer zij een
baby hebben gekregen. Dit is geen nieuw
verschijnsel, zodat men reeds vroeger
wat er .mat -4e kin-
gebeuren wanneer de moe-
'jders.»aan het werk waren. -<
Jarenlang heeft Oostenrijk hiervoor een
oplossing gezocht en daarom neemt dit
land thans een van de eerste plaatsen in
onder de staten die een goede kleuterver
zorging hebben. Op het ogenblik beschikt
men hier over 1487 bewaarscholen, waar
80.000 kleuters worden verzorgd. Duizen
den moeders brengen hun kleuters 's mor
gens naar een bewaarschool voor zij naar
hun werk gaan en halen er 's avonds hun
kleintjes weer af. De verzorging die de
kinderen op deze scholen genieten staat
op een hoog peil, omdat de opleiding van
de kleuterverzorgsters wettelijk geregeld
is. Zij moeten een leergang van drie jaar
Advertentie
volgen, die theorie en praktijk omvat. Het
opleidingsonderwijs beslaat 36 uur per
week, waarbij voornamelijk de nadruk
wordt gelegd op het „contact met de prak
tijk van het leven". Een van de hierbij
gevolgde beginselen luidt, dat in de be
waarscholen de gezinsopvoeding moet
worden aangevuld, ergo dat aan de kin
deren zoveel mogelijk alles dient te wor
den gegeven wat zij thuis missen. Overal
in de steden en op het platteland open
baart zich het streven om zich in de kleu
terverzorging te onttrekken aan een star
systeem. De kinderen spelen in kleine
groepen, die een ongedwongen „gezinska
rakter" hebben en vooral wordt alles
vermeden wat naar opdringerige „peda
gogie" riekt. Daarbij tracht men aan twee
uitersten te ontkomen: aan de ene kant
aan het zogenaamde „kuddebedrijf", aan
de andere kant aan „de innerlijke een
zaamheid van het individuele kind temid
den van een grote groep". Deze bewaar
scholen bewijzen hoe waardevol de opvoe
ding in-een gezinsverband is. De kinderen
voedert elkaar veel beter op dan- volwas
senen het ooit kunnen doen. De verzorg
sters houden er alleen toezicht en geven
suggesties. Hebben de kleintjes enkele
rustige wenken gekregen, dan vinden zij
zelf hun weg en zij volgen die op de ma
nier die hen het beste ligt.
Een ander principe dat in Oostenrijk
wordt gevolgd is de opvatting dat de kin
deren niet moeten worden geplaatst in
een pasklaar wereldje, door volwassenen
voor hen uitgekiend. De kleuterscholen
moeten een „kleine wereld" zijn, waar de
kinderen zich thuis voelen en waar zij zo
veel mogelijk zonder ingrijpen van vol
wassenen hun eigen gang kunnen gaan.
Zij mogen dan ook alles doen wat hun in
gezinsverband wordt toegestaan, b.v. pojD-
pekleertjes wassen, spelen met miniatuur
keukentjes en met kleine werkplaatsen.
Bovendien worden de kleintjes niet voort
durend lastig gevallen door volwassenen
die hen telkens vermanen om toch stil te
zijn: Zij mogen er net zoveel lawaai en
rommel maken als zij willen.
Het befaamde Waldorf Astoria-hotel in
New York, waar morgen het Neder -
landse gala-liefdadigheidsbal voor dui
zend prominente (betalende) gasten ge
geven wordt. Vrijwel alle belangrijke
partijen en officiële ontvangsten van de
stad New York worden sinds jaar en
dag in dit monster-hotel gehouden. Dat
was al zo in het begin van deze eeuw
toen het eerste Waldorf Astoria nog be
stond, dat in 1931 vervangen werd
door het tegenwoordige. In dat oude
Waldorf een pronkjuweel van rood
pluche en kristallen kroonluchters
vond b.v. het fameuze Bradley-Martin-
bal plaats, dat een half miljoen kostte.
George Bolt, de eerste exploitant, enga
geerde daar al kunstenaars van wereld
reputatie zoals Caruso en de sopraan
Melba en het tegenwoordige hotel
zet die traditie voort. Vele solisten van
de Metropolitan Opera geven recitals
in zijn wintertuin, maar ook vele pro
minenten uit de „show business" heb
ben hier gedebuteerd (o.a. het dans-
orkest van Xavier Cugatof nieuwe
lauweren geoogst. Het pierement „De
Arabier" is echter zelfs voor Waldorf
een unicum
Advertentie
WASHINGTON De Amerikaanse re
kenkamer heeft onthuld dat 25 soldaten die
grasmaaien, koken, bedden opmaken en
cocktails mixen voor dertien officieren en
een vertegenwoordiger van het ministerie
van Buitenlandse Zaken op Fort McNair
in Washington, de schatkist 1,2 miljoen
gulden per jaar kosten-
Het onderzoek is ingesteld op verzoek
van het parlementslid Kowalski, een voor
malige kolonel die zich ontpopt heeft als
een vurig bestrijder van nutteloze mili
taire geldsmijterij.
Blijkens het rapport staan een generaal
op Fort McNair vijf onderofficieren ter be
schikking in zijn particuliere vertrekken.
Drie van hen zijn koks, twee tuinlieden
en huisbedienden. Tijdens feestjes dienen
de tuinlieden de maaltijden op.
Kowalski stelt, dat de bepalingen van
leger en marine verbieden dat soldaten
worden gebruikt als huisbedienden e.d.
Volgens hem is in Washington en omge
ving alleen al aan 3.000 a 5.000 militairen
de rol van bediende toebedeeld. Hun aan
tal is op 20.000 man voor het gehele mili
taire apparaat te stellen.
82-83. Ja, de jongens hadden het goed
gezien Rondom het huisje van de vuur
torenwachter slopen de mannen naderbij.
Vooraan liep de man met de zwarte baard.
O! fluisterde Ben. Nou kunnen we
niets meer doen!
Nee, zei Dolf. We zijn te laat ge
komen!
Terwijl de jongens daar tussen het helm
gras toekeken, waren de mannen bij de
inmiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
2. „Fijn om hier weer eens te zijn!" riep Panda opge
wekt. „Zeg, Jolliepop, doe me een plezier en rijdt mijn
scooter even naar de garage, en breng me dan daarna
maar eens een lekker kopje thee in de zitkamer, wil
je?" De anders zo wakkere bediende stond bij dit ver
zoek als met stomheid geslagen en staarde hem zacht-
verwijtend aan. Zou hij werkelijk dit onuitsprekelijke
vulgaire vervoermiddel met eigen handen aan moeten
raken? Misschien zijn deze tweewielers geschikt voor
de lagere standen, zo meende hij (hoewel ook dan de
overheid er op toe moest zien dat ze er geen gebruik
van maakten buiten hun eigen woonwijken), maar iemand
die iets is kan zoiets nauwelijks aanraken, nietwaar?
Maar ondanks de gevoelens die woelden in zijn be
dienden-borst ging Jolliepop de plicht boven alles, en
dus reed hij dan tenslotte de scooter maar naar de gara
ge, waarbij hij treurig overwoog dat Jonkheer van Nehr
tot Afgeblaesen (die hij de eer had gehad veertien jaar
te mogen dienen) zijn handeling stellig zou hebben af
gekeurd.
„Hee", dacht Panda, „wat kijkt die Jolliepop sip.
Zou hij het niet leuk vinden dat ik er ben?"
Over de 25 man van McNair, zegt het
rapport dat deze allen de rang van ser
geant of adjudant hebben. Een van hen
heeft een speciale opleiding gevolgd als
seiner. Thans kookt hij voor een generaal
majoor. Een andere sergeant die in de
dienst werd opgeleid tot timmerman, is
thans tuinman. Hij maakt de bedden op
en serveert de maaltijden bij fuifjes van
de generaal. Een militair chaffeur maait
het gras voor een schout-bij-nacht. Van
de 13 officieren van McNair die in het
rapport ter sprake komen, zijn er elf ge-
neraal-majoor of luitenant-generaal. De 2
anderen zijn schouten-bij-nacht.
deur van het huisje gekomen. Baardmans
deed een stap vooruit en klopte hard op de
deur; de anderen stonden in een kring te
wachten.
Als als meneer Blok nou maar niet
opendoet! bibberde Ben.
Maar de deur ging wel open; en daar
stond de vuurtorenwachter in het licht van
de ganglamp.
Dolf! zei Ben verschrikt. Kijk
Baardmans heeft een pistool!
15. Kom, Pingo, kun je de spijker dadelijk inslaan. we kunnen zo I een herrie. wat gebeurt er....? Neem me niet kwalijk, Polle, maar
niet blijven staan en als maar sterk wezenl „Lieve help., wat is dat voor ik had jeuk op mijn rug, zegt Opa!"
Timothy Corrion reed met Jane van
Marriott Court naar het dorpje. Ze
zag er een beetje witjes uit. De nauw
sluitende wit satijnen bruidsjapon met
de sluier vanBrusselse kant, welke
reeds langer dan een eeuw in het be
zit van de Marriotts was en die Emily
te voorschijn had gehaald uit een oude
linnenkast, stond haar sprookjesachtig
De kerk was tot de laatste plaats
bezet, toen zij er binnen trad. Het
orgel speelde zacht. Jane zag Peter
voorin de kerk bij de treden van het
altaar staan, keurig in jaquet. Zijn
„best man", een vriend van hem uit
Londen, stond naast hem. Even aar
zelde ze, maar toen voelde ze dat Ti
mothy Corrion haar voorzichtig aan
de arm trok. Langzaam liep ze naast
hem door het brede gangpad naar het
altaar. Ze bemerkte nauwelijks, dat
links en rechts van haar hoofden in
haar richting werden gedraaid. Ze
had slechts oog voor Peter, die er wel
een beetje bleek uitzag, maar toch nog
wist te glimlachen.
Plotseling werd ze overvallen door
een panische angst.
Doe ik er nu wel goed aan om
met Peter te trouwen? Is 't wel eer
lijk tegenover hem?
Zijn glimlach deed die sombere
gedachten echter al weer gauw als
sneeuw voor de zon verdwijnen. Even
later stond ze naast hem. Beiden blik
ten naar het altaar.
Dominee Augustus Marquand over
trof zichzelf met de preek. Iedere be
weging van hem, ieder woord, vertel
de maar al te duidelijk dat dit zijn
grote dag was: de eerste Marriott, die
hij ooit in zijn kerk in de echt had
verbonden. Ten slotte vestigde hij de
aandacht van de dorpelingen op het
grote belang van deze heuglijke ge
beurtenis voor de gehele gemeen
schap.
Toen de dienst teneinde was, kon
Jane alhoewel de smalle gouden
ring nog onwennig aanvoelde maar
nauwelijks beseffen, dat zij nu me
vrouw Peter Willans geworden was.
Zelfs toen haar de pen in handen werd
gedrukt om het register te tekenen,
scheen haar alles nog onwerkelijk toe.
Er was echter niets onwerkelijks
aan de arm van Peter, die rond haar
schouders lag. Hij kuste haar stevig
en fluisterde:
Dank je wel, Jane.
Toen liet hij haar weer los. Zijn
plaats werd ingenomen door zijn va
der, die haar echter met iets te veel
toegenegenheid omhelsde.
We zullen allemaal erg gelukkig
worden, Jane, zei hij.
De receptie op Morriloe Court was
een evenement. Sir William had een
Londense restaurateur in de arm ge
nomen en gezegd, dat hij niet op de
kosten hoefde te letten. De lange ta
fels langs de wanden van de eetka
mer stonden vol met exotische scho
tels, temidden waarvan een geweldige
bruidstaart prijkte. Er was champag
ne in overvloed, ook voor de dorpelin
gen, die zich in de verwarmde tenten
te goed deden.
Peters vader hief het glas, nadat
iedereen voorzien was van champag
ne. Hij verkeerde in een bijna wee
moedige stemming.
Ik heb Jane's vader nooit gekend,
maar ik was een goede vriend van
haar grootvader. Ik ken geen edeler
mens dan de oude Isaac Marriott. Er
hebben hier Marriotts gewoond sedert
het ontstaan van Port Marriott en hoe
wel ze nu haar naam in Willans ver
anderd heeft, weet ik zeker dat Jane
altijd een Marriott zal blijven. Dat ze
nu ook een Willans is geworden, ver
vult mij met trots. We kennen alle
maal' de geschiedenis van het mooie,
oude buitengoed. Gelijk bij de zovele
van de oude Engelse bezittingen, heb
ben de successierechten de laatste ja
ren ook hier hard toegeslagen. Ik ben
er trots op te weten, dat mijn zoon in
staat zal zijn de helpende hand te bie
den.
Ik moge u nu uitnodigen te drin
ken op de gezondheid van bruid en
bruidegom!
Peter zei slechts enkele woorden:
Ik heb nooit gedroomd, dat ik zo
gelukkig zou kunnen worden. Ik dank
u allemaal voor uw goede wensen. Ik
weet hoeveel Jane van Marriott houdt
en ik hoop, dat wij het weer tot glorie
kunnen brengen. Jane is nog niet lang
in Engeland, maar ze is een echte
Marriott en dat betekent dat er geen
betere vrouw is.
Hij begon te blozen en ging zitten.
De gasten begonnen toen te roepen,
dat Jane wat moest zeggen. Ze weer
de het eerst af, maar men bleef aan
dringen. Tenslotte stond ze toch maar
op en keek de kring rond. Ze voelde
zich nogal zenuwachtig, maar plotse
ling verdween haar nervositeit als
sneeuw voor de zon.
Mijn hele leven lang ben ik arm
geweest. Ik heb sedert m'n geboorte
op een paar schamele kamers in
Philadelphia gewoond en nauwelijks
was ik van school, of ik moest al
poeder en lipstick in een warenhuis
gaan verkopen. Mijn vader heeft al
tijd de wens gekoesterd om nog eens
naar Marriott terug te keren. Hij heeft
sinds hij het vaderland verliet, altijd
over die dag gedroomd, maar het
was een dwaze droom, want diep in
zijn hart wist hij dat het nooit zou
gebeuren. Hij overleed een jaar voor
mijn grootvader, zoda.t Marriott in
mijn bezit kwam. Ik ben er echter
evenmin geschikt voor als mijn va
der geweest zou zijn om het beheer
op mij te nemen, misschien zelfs nog
minder, omdat ik eigenlijk een Ame
rikaanse ben. Maar ik kwam tot de
overtuiging, dat ik terug moest keren
om Marriott te redden. Ik zal niet rus
ten, voordat ik dat bereikt heb.
Peter kneep haar in de hand, toen
zi.i ging zitten.
We zullen 't samen doen, Jane,
fluisterde hij.
Korte tijd later verlieten zij hun
gasten om zich voor de reis te kle
den. Jane liet de bruidsjapon van zich
afglijden en legde haar voorzichtig
op bed. Ze zat voor de toilettafel haar
kapsel te verzorgen, toen Peter klop
te en binnenkwam. Hij ging achter
haar staan en sloeg zijn armen om
haar heen. Even later kuste hij haar
hartstochtelijk.
Jane, Jane, zei hij, Laten we
er zo gauw mogelijk vandoor gaan.
Ik kan al dat beleefde gepraat van
daag niet langer verdragen! Vader
meent, dat hij 't moest doen om jou
gelukkig te maken, maar een rustige
trouwerij zou veel beter geweest zijn.
Ben je nog lang bezig, liefste?
Jane begon een beetje nerveus te
lachen, toen ze zijn verlangende blik
zag.
Geef me nog een kwartier, Pe
ter, en ik kom bij je.
Ik ben bij m'n vader in de stu-
deerkamer. De wagen staat voor en
de koffers liggen al_ in de
ruimte.
Jane légde de laatste hand aan
haar kapsel en Trok "één mantelpakje
aan en de bontjas, die Sir William
haar als huwelijksgeschenk had ge
geven. Tenslotte borg ze de toiletbe
nodigdheden op in het fraaie koffer
tje, dat zij van Peter gekregen had
en sloeg nog een laatste blik in de
spiegel.
Uit de eetkamer kwam een bijzon
der luidruchtig feestgedruis, evenals
uit de grote tenten buiten. Jane open
de de deur van de studeerkamer en
keek naar binnen. Peter en zijn va
der stonden voor de open haard en
juist toen zij naar binnen wilde lo
pen, zag zij dat de financier zijn zoon
kameraadschappelijk op de rug sloeg.
't Is een prachtidee van je ge
weest, Peter, zei hij. -Ik heb er
geen notie van hoe je 't voor elkaar
hebt gekregen, maar dit huwelijk is
het mooiste, wat je voor me kon
doen. Nu kan ik tenminste al mijn
plannen uitvoeren.
Peter antwoordde niet, maar Jane
voelde die woorden als een schok
door zich heengaan. Voorzichtig, zon
der lawaai te maken, deed ze de deur
weer dicht. Eenzaam en alleen stond
ze in de hal, niet wetende wat te
doen. Haar besluiteloosheid duurde
echter slechts kort. Met het toilet
koffertje nog steeds in de hand, liep
ze door de hal en opende de voor
deur. Peter's wagen stond voor het
bordes. Ze ging achter het stuur zit
ten. Gelukkig zat het sleuteltje in het
contact. Het volgende ogenblik stoof
zij de oprijlaan af met een snelheid
welke het grint deed wegspringen.
Har enige gedachte was om zo snel
mogelijk weg te komen en alhoewel
zij met haar betraande ogen nauwe
lijks iets kon zien, hield zij het gas
pedaal diep ingedrukt. De hekken van
de ingangspoort stonden open en met
bijna onverminderde snelheid draaide
ze de weg op, richting Truro.
(Wordt vervolgd) j=
