In het duister van de oude mijn
O
m
Het Ëeheim van de vuurtoren
Voor deze tevreden mensen
bleef de tijd stilstaan
PUZZEL NUMMER 11
PANDA EN DE DIENOMAAT
^Hoe is het ontstaan?^
Polle
DOOR ELIZABETH MORTON
11
Ons vervolgverhaal
VERTAALD UIT HET ENGELS
Dit woord
MARIONET
ZATERDAG 11 NOVEMBER 1961
VOOR JAN JANSEN en zijn zuster Jo
uit Strijbeek, een Brabants dorpje aan
de Belgische grens, is de tijd blijven stil
staan. Boer Jansen heeft in de 62 jaar die
zijn leven lang is, nooit iets veranderd
aan de kleine erfstede waarin hij is ge
boren. Hij leeft er nog precies zoals zijn
vader, zijn grootvader en zijn overgroot
vader het deden. De haastige spoed van
onze eeuw is totaal aan hem voorbij
gegaan en uitvindingen van onze tijd
zijn in zijn boerderijtje niet te. vinden.
L
<5
ic^paaocttL
Buitenlanders wensen
schonere koeien en
draaiorgels
18. „Als bet ooit nodig is, kan ik als scheepsbouwer best de kost verdienen,
Polle", zegt Pingo. „Ik vind, dat we een pracht begin gemaakt hebben en
denk je nu eens in, hoe fijn het zal zijn, de hele boot te water te latenl"
„Kalm
nemen,
omkeren!'
maar aan Peilt', zegt. Pingo, „we moeten dit nu eerst op onze rug
Laat maar los Peilt', zegt Polle, „we moeten de hele zaak eerst
V
lUiiiimiiiiiiiiiiiHiiiiniii!
T'-
<<>- v -
19)
Er lag een spoortjf van hoop en
verwachting in zijn laatste woorden.
Nee, ik wil hem nu echt niet
zien, mijnheer Corrion. Ik hoef trou-
E wens niet meer terug te komen. Een
van de meisjes hier heeft me aange-
boden om bij haar in te trekken. Ze
E woont op een paar kamers en heeft
E nog een bed over. Zou het te veel zijn,
als ik u vroeg mijn kleren naar de
E zaak te laten brengen, zodat ik ze
E vanavond mee kan nemen? De bontjas
E en het toiletkoffertje heb ik niet no-
5 dig. Zoudt u die soms aan Peter terug
E willen geven. U moet hem vertellen,
E dat ik hem niet meer wil zien!
Maar dat zijn toch cadeau's, Ja-
E ne!, protesteerde Corrion. Doe hem
nu niet nog meer pijn door die din-
E gen terug te geven,
s Jane capituleerde ten dele.
E Die jas wil ik in ieder geval niet
E hebben, zei ze obstinaat. Maar als
u denkt, dat 't Peter pijn zou doen,
geeft u dat koffertje maar niet terug.
E Maar in dit weer heb je die jas
E toch nodig. Jane!, zei Corrion.
Nee, die jas heb ik heus niet no-
dig',, hield ze vol. Ik koop hier op
E de zaak wel een goedkope jas met het
E geld, dat ik bij me heb. Maar ik moet
nu echt weer gaan werken. Nog wel
bedankt, mijnheer Corrion,, voor alles
E wat u voor me heeft gedaan. Ik zal
E 't nooit vergeten. Maar nu is 't tot
E ziens, mijnheer Corrion.
E Ben je er nog steeds heel zeker
van, dat je Peter niet wilt zien, Jane?,
E vroeg hij.
E Hij deed geen moeite zijn stem neu-
traal te laten klinken. Er lag een
hoopvolle klank in.
=E je hoeft maar één woord te zeg-
E gen, en ik roep hem aan de telefoon.
E Nee, ik wil hem echt niet meer
zien! Ze legde de haak op het toe-
Ei stel.
E Toen ze op haar afdeling terug-
kwam was Alan Swann in druk ge-
sprek met Mary Abbott gewikkeld,
i Hij draaide zich echter ijlings om,
toen hij Jane's stappen achter zich
hoorde en liep toen statig weg, zon-
E der haar gelegenheid te geven ook
E maar iets te zeggen.
Mary bloosde weer, maar haar ogen
glansden.
Hij is erg aardig en attent voor
E me, zei Mary. Ik mag hem wel.
Ja, hij lijkt mer nogal vriende-
E lijk, gaf Jane toe.
E De rest van de middag gebruikte
Jane om de prijzen uit haar hoofd te
E leren. Dat viel haar* niet moeilijk na
1 haar in Philadelphia opgedane erva-
S ringen.
E Om zes uur, toen de zaak sloot, toon-
E de Mary zich enthousiast.
S Je bent een geweldige hulp, Ja-
ne, en je zult heel wat commissie in
de wacht slepen! Ga maar meteen
E je koffer halen. We gaan regelrecht
naar m'n kamers, zodat je kunt zien
of het je daar bevalt. Het is niet veel
E waard. Als het je tegenvalt, kun -je
dat gerust zeggen. Als ik 't me kon
veroorloven, had ik wel wat beters ge-
nomen.
Toen Jane de kamers zag, was ze
e verrukt.
E Je hebt kennèlijk nooit m Phila-
delphia op huurkamers gewoond! Ik
vind 't hier echt gezellig! Als je er
E niets op tegen hebt, kom ik dolgraag.
E Ik zou je niet gevraagd hebben,
als ik er niets voor had gevoeld, ant-
E woordde Mary. Je kunt je kleren
in de kast ophangen en de onderste
la van het kastje gebruiken. Die is
E leeg Ik heb nog nooit genoeg kleren
i gehad om alles vol te krijgen. Ik ga
E me nu even verkleden. Daarna gaan
H we eten. Schikt je dat?
De slaapkamer was hoog en ruim.
Er stonden twee bedden, een ruime
I kleerkast, een ladenkastje en een ge-
makkelijke rieten stoel. Het raam gaf
1 uitzicht op een kleine tuin. die aan
i de achterzijde werd afgesloten door
I een blinde muur van een oud huis. De
woonkamer was even groot als de
slaapkamer. Het geïmproviseerde
keukentje was achter een gordijn ver-
borgen. Er stond een gastoestel, een
E kastje en er was een gootsteen. In
E de woonkamer stonden twee grote
fauteuils een bank, een boekenkast.
een tafeltje en een radio. De haard
E was groot. De schoorsteenmantel was
E van wit marmer.
E En? Wat zeg je er van?, vroeg
Mary toen ze uit de slaapkamer
kwam. Ze liep in haar ondergoed en
E droogde haar gezicht af.
We moeten ons aan de wastafel
in de slaapkamer wassen. Eens per
week mogen we de badkamer gebrui
ken. Bevalt 't je hier?
Jane haalde eens diep adem.
't Is hier geweldig, Mary!
HOOFDSTUKVII
Jane werkte al drie weken bij
Glenns, toen op zekere dag Alan Swan
bi.i hun op de afdeling kwam om met
Mary Abbott een praatje te maken.
Iets bijzonders was dat niet, want hij
kwam dat iedere dag doen, maar dit
keer riep Mary Jane er bij.
Zou je vanavond mee in de stad
willen gaan eten, Jane?, vroeg ze.
Alan, ze bloosde, heeft me geïnvi
teerd. Hij neemt nog een vriend mee,
als je er iets voor voelt om mee te
gaan.
Jane aarzelde even. Ze had zich tot
nu toe gelukkig gevoeid op Mary's ka
mers, maar ze had wel de uitgange
tjes gemist, waar ze in Philadelphia
vroeger zo van genoten had. Het da
gelijkse routinewerk bij Glenns,, de
bustocht naar huis, het klaarmaken
van het eten, het was langzamerhand
bijna een soort sleur geworden. De
zondagen waren zelfs geen onderbre
king van de routine. Ze gingen dan
naar het park of Hampstead Heath.
l'k zou 't erg gezellig vinden, ant
woordde ze.
Gezellig! zei Alan Swann. Ik
kom jullie om half acht halen Mary.
Is dat goed?
We zullen klaar zijn, Alan.
Toen hij vertrokken was, lachte Ma
ry een beetje nerveus.
.'t Is voor 't eerst, Jane, dat Alan
mij gevraagd heeft om uit te gaan.
Ik ben blij voor je, dat hij ten
slotte genoeg moed verzameld heeft,
't Is nogal duidelijk, dat hij verliefd
op je is.
Mary begon opnieuw te blozen.
Hijhij is pas een paar we
ken geleden begonnen met z'n dage
lijkse praatjes. Daarvoor is hij altijd
strikt zakelijk geweest, te zakelijk
eigenlijk. Maar ik weet toevallig, dat
hij hier op proef is. De oude Glenn
wilde hem wel een kans geven toen
hij uit de Air Force kwam, maar hij
moest zich helemaal zelf inwerken. Ik
zou 't ellendig vinden, als zijn praat
jes met mij hem kwaad zouden doen.
Maar dat kan toch niet?
Glenn is een vreemde man. Je
weet nooit wat hij van plan is. Hij
zou best wel eens kunnen denken dat
Alan zijn werk verwaarloost omdat* hij -
aan. een van de verkoopsters aan
dacht schenkt.
Het zou wel erg zijn, als hij zich
zo iets zou verbeelden. Irt Amerika is
het doodgewoon, dat de baas notitie
neemt van een aardig meisie in de
zaak. En je ziét er aardig uit, Mary!
Hij zou wel gek zijn, om zich door
zijn oom bang te laten maken!
Ach, misschien heeft 't wel niets
te betekenen, zei Mary, maar ze be
gon weer te blozen. Haar ogen glans
den echter opnieuw, zodat Jane heel
goed begreep dat ze zich gelukkig
voelde. Ze was kennelijk in de stem
ming om dansend door de zaak te
gaan. Ja. het zou voor die kleine Ma
ry Abbot, dat Cockney-meisje, een
groot geluk zijn als zij zou trouwen
met de toekomstige eigenaar van de
Glenns. Onwillekeurig moest ze aan
haarzelf en aan Peter denken. Er kon
maar een reden zijn, waarom Alan
met Mary wilde trouwen: hij hield
van haar! Nee, ze moest nu niet te
hard van stapel lopen met haar ro
mantische fantasieën. Alan Swann
had haar alleen maar voor een
etentje uitgenodigd en het zou nog wel
een etentje met z'n vieren worden.
Ze lieten geen tijd verloren gaan,
toen de zaak sloot. IJlings gingen ze
naar huis. Terwijl Mary zich in de
badkamer opknapte, haalde Jane de
avondjurk te voorschijn, die zij die el
lendige middag op Marriott had inge
pakt. Ze was van lichtblauw chiffon
en erg eenvoudig van lijn. Een nauw
sluitend lijfje met een wijde rok.
Jan's gedachten gingen terug naar
Marriott. Sedert haar vertrek had zij
één kort briefje van John Pierce ge
kregen. Peter Willans was naar huis
teruggekeerd toen hij haar in Truro
niet had kunnen vinden. Toen Pierce
de brief schreef, was hij daar nog
steeds.
(Wordt vervolgd)
ri||||lllllllllllll!llllllllllll!HHmillllll!llllll!l!!lllll!lllllllllllll!lllllllll!lllllinill"l"lllllllllimil!l"lllllllll"""l""l""""l""""l"l""l"llllllll
SS8.9 In het wachtlokaal van het politie
bureau werden ze opgevangen door een
agent, die hen zag binnenrennen.
„Hola, vriendjeswaar moet dat
zo haastig naar toe? zei hij.
„We we willen graag de inspecteur
spreken, zei Dolf hijgend. Kr is iets ge
beurd!
„Zo! zei de agent. Nou, deze deur door.
hier is de inspecteur.
De politieman keek verwonderd op ach
ter z'n schrijftafel, toen de jongens ge
jaagd binnen kwamen.
„Wel, jongelui, wat is er aan de hand?
vroeg hij.
Haastig, struikelend over hun woorden,
vertelden ze het gebeurde. De inspecteur
hoorde hen verbaasd aan.
„Dat is een vreemd verhaal, zei hij.
„Weet je zeker, dat dit gebeurd is?
„Jazeker, meneer," hijgde Dolf. „We
hebben alles met onze eigen ogen gezien."
JO, ZIJN 61-jarige zuster, kookt voor hen
beiden in een ketel, die boven het open
haardvuur hangt. De vlammen lekken om
hoog in de grote zwartgeblakerde schoor
steen. In de schouw hangen zijen spek en
stukken ham, zoals wij die alleen nog
maar van horen zeggen kennen.
Boer Jansen zit naast het vuur, zijn pet
op. Dat hoofddeksel gaat alleen af als hij
's avonds door het nauwe deurtje in de
bedstee kruipt. Op de vloer de rode keien,
waarover zijn vader en zijn grootvader,
hun vrouwen en hun kinderen ophun klom
pen en klompjes schuifelden, zoals hij nu.
Tussen het woonvertrek en de stal is een
muur. Daarboven is het dak, waaronder
mens en dier samen leven. De stal is een
zogenaamde potstal. Van oktober tot april
als de koeien binnen zijn, wordt daar de
mest bewaard, 's Zomers dient die mest
om de schrale zandgrond vruchtbaar te
maken.
Maar het ruikt niet onfris in de hoeve,
want die is zo gebouwd dat de wind er
steeds doorheen kan waaien. Zonder die
openingen in de muren en het dak zou het
er geen leven zijn. „Den heert" zou niet
trekken„Koud"? vraagt Jan Jansen
verbaasd. „Als je werkt heb je het niet
koud"
Zo was het leven op de Brabantse zand
gronden vroeger. Als je niet werkte, lag je
in bed. Zolang er daglicht was, moest er
gewerkt worden om het hoofd boven wa
ter te houden en om de monden van kin
deren te vullen.
IN EEN GAT in de muur tussen stal en
woonvertrek staat de enige verlichting van
de hoeve: een klein olielampje.
„Ze zijn hier geweest van 't elektriek",
vertelt Jansen trots, „maar ze konden de
spijkers niet in de balken krijgen, zo hard
is dat oude hout nog". En hij wijst op de
balken: ruwe, ongeschaafde halve boom
stammen, krom en knoestig, die het dak
dragen.
Sober was het leven op de Brabantse
zandgronden, zoals het dan ook nu nog
voor „de kinderen Jansen" is. Maar dom
waren de mensen niet. Boer Jansen toont
ons hoe zijn overgrootvader een methode
uitvond om de opgestalde koeien 's avonds
makkelijk van voer en water te voorzien.
Buiten put hij een emmer water en giet
die leeg in een holle boomstam die dwars
door de muur de woonkamer inloopt. De
goot eindigt precies bonven een ijzeren ke
tel, met een doornsee van ongeveer een
meter. Klaterend loopt het water in de
zwarte pot. Deze ketel zit aan een grote
draaibare arm vast, die om een ijzeren
spil naar „den heert" zwenkt. Wanneer
de ketel vol genoeg is, worden er meel
en kleine aardappels in gedaan. Zestig ki
lo weegt de pot met inhoud dan, maar de
„kamerkraan" brengt hem zonder manke
ren boven het haardvuur. Als de enorme
maaltijd gaar is, wordt de kraan weer ge
draaid. Dwars door de woonkamer zwaait
de ketel langs de houten goot waar zoeven
het water uit kwam, en zwaait dan pre
cies door de deur naar de stal, waar hij
juist voor de koeien terecht komt. De ijze
ren pot wordt omgekeerd en het koeien-
maal eindigt zijn tocht in de voederbak
ken.
DIE PRIMITIEVE hijskraan is de enige
poging tot rationalisatie in het boerderijtje-
En verdere technische verworvenheden zul
len er wel nooit komen. Want waarom zal
je iets veranderen, als je er geen behoefte
aan hebt?, zeggen deze eenvoudige, tevre
den mensen.
Horizontaal: 1. hospita; 13. rivier in
Siberië; 14. zangstuk; 15. groente; 16. uit
roep van pijn; 17. spil; 18. bijwoord; 19.
voorzetsel; 21. kleurstof; 23. verlangen; 25.
lidwoord; 26. kleine opening; 28. goede
naam; 30. stad in Duitsland; 32. plaats in
de Betuwe; 33. Europeaan; 34. Indonesisch
eiland; 35. motorraces; 36. onbelemmerd;
39. muziekstuk; 42. voorzetsel; 43. bolge
was; 44. file; 45. inhoudsmaat; 47. reeks;
49. gewicht; 51. inhoudsmaat; 52. kring om
de zon of de maan; 54. familielid; 56. open
plek in een bos; 58. mohammedaanse titel;
59. getal; 60. rund (Ind.); 61. muzieknoot;
62. drank; 65. beleid; 68. afkorting op
grammofoonplaten; 69. deel van de mast;
70. muzieknoot; 71. landbouwwerktuig; 73
oorsprong; 75. hoornschoen; 77. vogelpro-
dukt; 78. soort zeiljachten.
Verticaal: 1. kunstenaar; 2. getijde; 3.
aansporing; 4. land in Azië; 5. zijrivier
van de Seine; 6. voorzetsel; 7. voorzetsel;
8. askruik; 9. wijsje; 10. muzieknoot; 11.
en anderen (afk.); 12. inschrift in oudger
maanse schrifttekens; 20. verharde huid;
21. Duitse vorstennaam; 22. zuiver; 23
plaats waar een schip gebouwd wordt; 24.
één der Bovenwindse Eilanden; 25. deel
van Sumatra; 27. verlaagde toon; 29. mu
zieknoot; 31. vogel; 37. ondergevel; 38.
vordering; 40. deel van Zwitserland; 41.
biergist; 46. herkauwer; 47. lichaam zon
der ledematen; 48. gezicht; 49. zijde; 50.
plaats in Salland; 51. kledingstuk; 53.
bergplaats; 55. persoonlijk voornw.; 5
water in Noord-Brabant; 63. plaats in
Noord-Afrika; 64. zijrivier van de Donau
66. razernij; 67. kledingstuk; 72. persoon
lijk voornw.; 73. persoonlijk voornw.; 74,
muzieknoot; 75. gewicht; 76. muzieknoot;
77. loofboom.
Inzenden voor donderdag a.s. uitsluitend
per briefkaart.
OPLOSSING PUZZEL No. 10
Horizontaal: 1. niemand; 7. vooraan; 13.
reder; 14. aldus; 15. de; 17. ieme; 18. lies;
19. ho; 20. elf; 22. lev; 23. Ier; 2J, pod;
25? lias;' 27 negen; 29. veer; 30. Itaïa; 32.
les; 33. Eelde; 34. gemaal; 36. striem; 37.
relatie; 38. liefde; 42. kregel;';4'7. Indië;
48. keg; 50. stade; 51. geen; 52. renet; 54.
slee; 55. gel; 56. bon; 57. hik; 59. als; 60.
in; 61. hoen; 62. aard; 64. el; 65. moede;
66. kruid; 68. griffel; 69. talloos.
Verticaal: 1. nadelig; 2. er; 3. mei; 4.
adel; 5. nemen; 6. drevel; 7. valies; 8.
oliën; 9. Oder; 10. Rus; 11. as; 12. nood
rem; 16. elite; 19. hoede: 21. faam; 24.
Deli; 26. sla; 28. gelaten; 29. ver; 31. aarde;
33. eters; 35. lee; 36. sik; 38. ligging; 39.
ineen; 40. edel; 41. Fin; 43. ets; 44. gala;
45. edele; 46. leesles; 48. kennel; 49. ge
hakt; 52. roede; 53. tiara: 56. boef; 58.
krul; 61. hof; 63. dil; 65. mi; 67. do.
Prijswinnaars puzzel no 10: 7,50: J.
Schraal, Gasthuislaan 112, Haarlem; 5,
F. Postma, Eemstraat 24, IJmuiden; 2,50:
G. Knottenbelt, Zijlweg 175, Haarlem.
COP. MA*TIN TOONO»
5. Omdat het vakantie was, wist Panda zijn sombere
bui al spoedig weer te overwinnen; en toen er van
beneden aangename etensgeuren begonnen op te stij
gen liet hij zich dan ook vrolijk van de trapleuning
glijden om zich snel tegoed te gaan doen. Uiteraard
achtte de stipte bediende Jolliepop dit geen waardige
wijze om af te dalen, en hij merkte dan ook eerbiedig
op, dat het wellicht aanbeveling zou verdienen een elek
trische lift te doen installeren, wanneer Panda de trap
treden niet wenste te gebruiken. „Ach wat het gaat
zo veel leuker!" riep Panda. „Geef me nu liever maar
eens een smakelijke hap." Zijn stemming werd echter
weer minder, toen Jolliepop hem in de correcte, maar
eenzame eetkamer leidde en hem zijn plaats wees. „Wat
een ongezellige boel!" klaagde Panda „Bah! Waarom
kan ik niet gewoon in de keuken even een bordje eten?"
„Misschien mag men zo vrij zijn ons er op te wijzen
dat wij een dienstvertrek als de keuken nimmer be
treden," antwoordde Jolliepop. „Men mag wellicht zelfs
opmerken, dat bij voorbeeld Jonkheer Van Nehr tot
Afgeblaesen niet eens van het bestaan van een keuken
op de hoogte was. Wèl had deze de goede gewoonte,
zich voor de maaltijd op passende wijze te kleden
een gebruik dat wij vanaf heden ook zullen volgen."
En zo sprekend bond hij Panda het stemmige zwarte
dasje voor, dat op een deftig diner gedragen moet
worden.
„Doe uw koeien toch in bad voordat ze
gemolken worden" zo verzoekt een Engel
se typiste de Algemene Nederlandse Ver
eniging voor Vreemdelingenverkeer. Zij is
een der 2300 buitenlandse toeristen, die in
de ANVV-bezoekers-enquête lê61 hun me
ning over ons land gaven.
De Britse jongedame bleek bijzonder ge
schokt, dat Hollandse koeien, die „de hele
dag in alle standen in de wei liggen", zon
der een stevige wasbeurt gemolken wor
den. „Badkamers voor zo'n twaalf miljoen
koeien wordt een dure grap", verzuchten
de VVV-bevorderaars. Zij hebben echter
wel oren naar het verzoek van een Ame
rikaanse predikant om alle windmolens te
laten staan „al was het alleen maar voor
de Amerikanen". En ook de smeekbede
van een bezoeker uit Kaapstad om meer
draaiorgels in de straten werd niet onwel
willend in overweging genomen.
Zeer vele dames spraken hun benauwe
nis uit over het huns inziens aanzienlijke
tekort aan openbare toiletgelegenheden in
de grote steden, hetgeen zonder twijfel
weer eens onder de aandacht der met sa
nitaire voorzieningen belaste autoriteiten
zal worden gebracht.
Vlaamse klachten
Een Amerikaans zakenman genoot bij
zonder van „Panorama Mesdag en Madu-
rodam in Rotterdam". Vergissen is men
selijk. Een Londense toerist vergeleek de
Amsterdamse cabarets met die van de
Hamburgse Reeperbahn: „Er hangt daar
een mysterieuze sfeer en men krijgt het
idee in grote moeilijkheden te kunnen ra
ken". Deze illusie wordt niet gedeeld door
andere, gastronomisch, ingestelde lieden,
die onze in het Frans gestelde restaurant
menu's verfoeien en meer klare taal, bij
voorbeeld Engels, wensen.
Voorts vindt men het vreemd, dat in ons
waterrijke land een glas water aan tafel
slechts na veel bidden en smeken te krij
gen is. Enkele Belgen klagen, dat Neder
landers hun „Algemeen beschaafd Neder
lands" niet begrijpen. Een Brusselse stu
dent schrijft over ons land: „Zeer mooi,
vooral voor jullie bloemen. Holland is een
van de prachtigste steden, dat ik ooit be
zoek hebt".
Voorts schijnen wij ook paradijselijke te
kortkomingen te hebben. Een Franse schei
kundige meent, dat die staat bereikt zou
zijn, indien hier een Middellandse Zee-kli
maat heerste. Een Engelse letterzetter
verklaart echter: „Indien het landschap
even aantrekkelijk was als het karakter,
de properheid en de vriendelijkheid van
uw volk, dan zou Nederland een ware Hof
van Eden zijn". Waaruit geconcludeerd
moge worden, dat Nederland bepaaldelijk
elck wat wils biedt, ook op het gebied van
vreemde wensen en verlangens.
Het aan het Frans ontleende mario
net is een voorbeeld van een woord
met een dubbele verkleiningsuitgang.
Wij moeten uitgaan van de eigennaam
Marie. De verkleiningsvorm daarvan is
in het Frans Marion en de verkleining
daarvan is, alweer in het Frans, mario
nette.
Een marionet is een pop waarvan de
ledematen door draden worden be
wogen. Men gebruikt het woord figuur
lijk voor iemand die geen eigen wil
heeft en slaafs de bevelen van anderen
opvolgt.
In Vlaanderen noemt men marionet
ten wel poesjenellen, een aardig
voorbeeld van volksetymologie: het
Franse woord luidt polichinelle uit het
Italiaanse pulcinella, een afleiding van
pulcino: kuiken. Polichinelle werd tot
poesjenel verbasterd.
