In het duister van de oude mijn j
Het Meheim van de vuurtoren
Polle,
Pelü en
Pinöo
„Geen boerenkluit"
meer voor Beveland
BELGISCHE ETHER-PIONIER WIL MET
ZIJN ZENDER HET RUIME SOP KIEZEN
PANDA EN DE DIENOMAAT
Ons vervolgverhaat
I DOOR ELIZABETH MORTON
vliegtuig
De Odyssee van Radio Kerkse
Bouw zelf uw
„Veronica" maakt
school
sir i j k auto maat
VERTAALD UIT HET ENGELS
Laatste karnton stilgezet
DINSDAG 14 NOVEMBER 1961
7
yh
1 21)
20. „Je zult moeten toegeven, Polle, dat ik veel beter spijkeren kan dan jij,
maar jij kunt weer een heleboel andere dingen!" Terwijl Pingo in de voor
raad kijkt, zegt hij, „we hebben nog verband genoeg hoor, als Polle nog
eens zin heeft om een paar spijkers te slaan!" „Hoera!, nog meer planken
—en dat merkt Pingo vooral goed - zo kunnen we nog eens vlug op
schieten!"
Nederland gaat toeristen
werven in Oostenrijk
Rowenta-parfectEe I
-T&'aéê/'' special
s-v^ '?S.Sï\p 1
'r\riu
iiiiiiiiiiiiiiiiiiHiiiiiniiiiji
Daardoor bon ik .in contact gekomen
3 met Sir William. Die oude mijn van
3 Port Marriott is volkomen leeg. Ik heb
SE daar een nauwkeurig onderzoek naar
B ingesteld.
3 Kunt u mij dan soms vertellen,
ES wie de pomp-installatie zo zorgvuldig
onderhoudt?
E Hij fronsde de wenkbrauwen.
Ik zou het niet kunnen zeggen.
Misschien de vroegere exploitanten.
SE Maar zij zullen toch wel weten,
hoe 't er met de mijn voor staat? Als
3 zij van mening zijn, dat de mijn is
H uitgeput, zullen ze toch niet de moeite
B nemen om de machinerieën te onder
is houden?
H Heus, ik heb er geen notie van. Ik
B weet alleen heel zeker, dat als 't mijn
SE geld was, ik het niet op die manier
zou laten wegsmijten.
3 Jane ging er niet verder op door.
Es Ze sneed een heel ander onderwerp
SE aan.
3 Gelooft u dat er smokkelaars in
3 Port Marriott zijn?
B Hij schrok. Het leek alsof ze hem
E een klap gegeven had.
E S. .smokkelaars? waarom vraagt
E u dat nu opeens?
Ach, dat weet ik eigenlijk niet.
E Ik geloof dat ik er een paar gezien
E heb, toen ik 's nachts in Port Marriott
E kwam.
1 U moet gedroomd hebben!
E Nee, 't is geen droom geweest
E dat de taxi, waarmee ik naar Marriott
j= rèed, beneden aan de heuvel tijdens
eên wolkbreuk door een vrachtauto
E werd aangereden.
p Ja. daar heb ik wel iets van ge
il hoord. Maar dat hoeft toch niet te
E zeggen, dat er smokkelaars in zaten?
E Ik ben er héél zeker van, dat ik
E een paar dagen later dezelfde vracht-
li auto ergens achter de gebouwen van
E de mijn heb zien repareren.
E Maar dat bewijst toch óók nog
3 niet, dat die vrachtwagen door smok-
p keiaars werd gebruikt!
E Jane zuchtte.
E Nee, dat is wel zo. Maar 't was
3 allemaal zo geheimzinnig. Heeft u
s soms de ravage gezien?
E Hij aarzelde even.
S Nee. Ik ben wel dezelfde avond
p naar Port Marriott gekomen, maar ik
3 heb er niets van gezien. Ik., ik heb
E voor Sir William de lading van dat
E schip gekocht.
p Wat was 't, vroeg Jane nieuws-
E gierig. Iets romantisch?
E O nee. Alleen maar Egyptisch ka-
3 toen.
Ik zou wel eens willen weten
E waarom Tom Barlow naar het schip
E is geroeid en met één van de mannen
5 aan boord heeft gepraat.
E Hij begon hartelijk te lachen.
E Ik hoor 't al. Nog meer myste-
E ries! Ik denk dat Tom is gaan ver-
li tellen, hoe ze gered zouden worden.
E Tom is de beste zeeman van Port
Marriott, moet u weten.
E Op dat moment kwamen Mary en
p Allan terug van de dansvloer.
E Heb je geen zin om te dansen,
E Jane? vroeg Mary. De muziek is
E heerlijk. Kom Geoffrey, vraag haar
p eens!
E Geoffrey Marquand bleek een voor-
li treffelijk danseur te zijn, maar hij
3 moedigde nu niet bepaald een gezel-
E lig gesprek aan. Pas toen ze terug-
E liepen naar hun tafeltje zei hij iets.
E Als ik u was, zou ik maar ver-
geten wat u in Port Marriott gemeend
E heeft te zien, raadde hij haar aan.
E In zo'n dorpje worden veronder-
p stellingen maar al te gauw opgebla-
p zen tot feiten.
E Jane vond z'n gezelschap niet al te
E aangenaam en ze begreep dat hij tij-
1 dens het dansen gezwegen had om-
dat hij na had willen denken over
E hun gesprek. In plaats van haar wan-
E trouwen te verminderen, had hij daar-
entegen vergroot en ze begon hem al
p als een onderdeel van het mysterie
E te beschouwen.
E De volgende ochtend kreeg ze een
3 brief van Timothy Corrion.
3 ik hoop dat alles goed met je
E gaat, Jane, schreef hij. Ik ben je
E maar niet komen opzoeken, omdat ik
p meende dat je dat niet zo prettig zou
E vinden. Vandaag kreeg ik een brief
E van Peter en daarover moet ik je iets
E vertellen. Hij werkt nu niet meer
3 voor zijn vader en komt naar Lon-
3 den. Hij vraagt mij om te proberen
E jou te vinden en een afspraak met
j§ jou voor hem te maken. Schrijf mij
E zo gauw mogelijk wat je hier van
3 denkt. Ik hoop van harte, dat ik „ja"
E tegen hem kan zeggen.
Jane zat aan de ontbijttafel en las 3
het briefje. Het eten stond onaange- E
roerd voor haar. Ze las de woorden E
nog eens over en toen nog een keer, 3
terwijl Mary onderzoekend naar haar p
keek. Ze voelde haar hart bonzen en E
een inwendige stem zei alsmaar:
Ja, zeg ja! Je weet zelf maar al te p
goed. dat je hem weer wilt zien. Je s
weet dat je je nooit gelukkig zult E
voelen, voordat jullie weer samen zijn. p
Een andere stem zei echter: Hij e
heeft je bedrogen. Je kunt hem nooit E
vertrouwen. Hij zal je op kritieke E
ogenblikken steeds in de steek laten. 3
Is er iets naars, Jane? vroeg e
Mary ten slotte nieuwsgierig.
Nee, 't is niet van belang.
Leugenaarster, antwoordde Mary p
prompt.
Ach, 't zou je toch niet interes- E
seren.
Ik heb heus wel gemerkt, dat je E
niet echt gelukkig bent, Jane, al doe p
je ook nog zo opgewekt, 't Is je hu-
welijk, of heb ik het mis?
Jane knikte, maar ze zei niets. 3
't Spijt me echt voor je Jane, p
Ze zweeg even, maar toen kwamen E
haar woorden als een waterval.
Jane, ik moet je iets vertellen, E
al hoewel ik beloofd heb er niets over p
te zeggen. Alan heeft me gisteravond p
ten huwelijk gevraagd.
Daar ben ik blij om, Mary, als E
je tenminste denkt gelukkig met hem 3
te kunnen worden.
Dat weet ik wél héél zeker! Ik E
ben de eerste dag, dat hij bij Glenns S
kwam, verliefd op hem geworden, E
maar ik heb nooit gedacht, dat hij p
me een blik waardig zou keurén. Ik E
ken hem eigenlijk nog niét zo lang, S
maar ik ben ér zeker van dat hij 't E
echt meent.
Dat geloof ik ook. Mary.
Maar jijhij heeft jou toch
maar laten zittên, is 't niet?
Nee, 't is heel iets anders ge- e
weest.
Is 't echt iets heel anders? Ik E
wil heus niet m'n neus in jouw zaken E
steken, Jane, maar Alan heeft bezwo- p
ren, dat ik tegen niemand moest zeg- e
gen, dat je getrouwd bent. Hij zei dat E
z'n oom 't nooit goed zou vinden als
er getrouwde vrouwen bij hem zou
den werken. Maar is dat nu wel de E
goede manier om te beginnen? Moét E
je 't aldoor maar geheim houden? En E
wanneer zou je 't de oude Glenn moe- e
ten vertellen?
Jane legde even haar hand op die E
van Mary.
Ik denk dat Alan daarvoor wel op
een goedé gelegenheid zal wachten. Je e
kunt daar wel op vertrouwen, denk ik E
zo
Ik vraag me wel eens af, of je
een man eigenlijk wel kunt vertrou- p
wen, Jane.
Jane voelde dat ér tranen in haar
ogen verschenen. Mary stond op en p
liep op haar toe.
Nu moet je niet gaan huilen,
Jane. Ik weet niet wie 't is, maar
hij is dat zeker niet waard.
Ach, 't is allemaal zo ellendig, p
Marv, zei ze vermoeid. Ik ben met p
Peter getrouwd, toen ik meende he- e
lèmaal niet verliefd op hem te zijn, e
maar ik voelde me eenzaam en hul- s
peloos. Pas toen ik wegliep, begreep E
ik dat ik al lang van hem gehouden
had.
Arme Jane! Is 't nu echt niet E
mogelijk om het weer goed met hem
te maken?
Hij wil me graag weer zien. e
Daar gaat deze brief over. Mijn no- E
taris staat in contact met ons bei- e
den en hij probeert ons weer bij el- e
kaar te brengen.
Waarom geef je hem niet een p
kans?
Ach, aan de ene kant wil ik wel e
naar hem terug, maar aan de andere s
kant weer niet. Ik zou hem altijd blij- 3
ven verdenken.
Ze spraken niet langer over dit pré-
caire onderwerp.
Die morgen vermaakte Jane zich E
met de strikt zakelijke houding, die
Alan Swann tegenover Mary Abboth
in acht nam, alhoewel het haar op- S
viel, dat hij vaker dan nodig op hun
afdeling kwam.
De gehele dag bleef ze over Cor- e
rion's brief piekeren en toen de zaak
's avonds sloot, belde ze hem op.
Ik moet u allereerst bedanken, e
dat u mij wilt helpen, maar ik ben 't e
rog niet met mezelf eens geworden, E
wat ik nu eigenlijk wil. Geeft u mij g
nog een paar weken om er over na e
te denken. Dan zal ik Peter antwoord E
geven. (Wordt vervolgd) p
62-93. De jongens konden van schrik en
verbazing eerst geen woord uitbrengen.
Maar een kwartiertje later wisten ze, wat
er eigenlijk allemaal gebeurd was.
De inspecteur en „Baardmans" hadden
het hun uitgelegd.
De vuurtorenwachter, meneer Blok, was
niet zo'n vriendelijke en onschuldige man
als zij hadden gedacht. Hij stond aan het
hoofd van een smokkelbende, die op be
paalde tijden 's nachts naar de kust roeide
en daar allerlei goederen aan land bracht.
De vuurtorenwachter zag op zee hun licht
seinen en beantwoordde die, als de kust
veilig was.
„Zo zie je, hoe jullie je hebt vergist!
zei de man m.et de baard, die een lid
van de geheime politie was. Hij stuurde
jullie zelfs achter mij aan, om hem op de
hoogte te houden.
(Van onze correspondent)
WENEN Hoewel duizenden Nederlan
ders jaarlijks hun vakantie in Oostenrijk
doorbrengen, wordt ons land slechts matig
door Oostenrijkers bezocht, omdat het tot
nogtoe aan een doelmatige en systemati
sche voorlichting ontbroken heeft. De Ne
derlandse Kamer van Koophandel in We
nen heeft nu in samenwerking met de
A.N.V.V. en de K.L.M. het initiatief geno
men tot de oprichting van een centrum ter
bevordering van het Oostenrijkse toerisme
naar ons land. In Oostenrijk zijn de be
langstelling en de sympathie voor ons land
zeer groot, onder meer op grond van de
kinderacties na de twee wereldoorlogen.
Alleen in Wenen wonen b.v. 35.000 Oosten
rijkers, die kort na 1919 enige tijd als
pleegkinderen in ons land hebben doorge
bracht. Velen van hen zijn thans welge
steld en zij zouden Nederland graag wil
len terugzien. Het wachten was eigenlijk
alleen op aantrekkelijke arrangementen,
die dan nu zijn samengesteld en aan de
reisbureaus in Oostenrijk worden aangebo
den. Op een receptie in het Weense mu
seum voor ethnologie waarbij ook de Ne
derlandse ambassadeur aanwezig was,
heeft men dezer dagen twee films over
ons land geprojecteerd, waarin werd aan
getoond dat Nederland zeer aantrekkelijk
kan zijn voor toeristen en dit zowel op
grond van onze traditionele bezienswaar
digheden, als oude steden, kunstschatten
in de musea, natuurschoon van zee, me
ren en bloemenculturen als wat be
treft de havenwerken, verkeersaccommo-
datie, planologische projecten, Zuiderzee
werken, Deltaplan, moderne stedenbouw
en architectuur. De actie is in Wenen be
gonnen en zal in Salzburg, Linz en Graz
worden voortgezet.
7. Hoewel Panda er stevig de pas in zette, duurde
het nog een hele tijd voordat zijn ergernis een beetje
begon te zakken. Die vervelende Jolliepop met al zijn
voorschriften en manieren! Een bolhoed en een para
plu! Waar had je die nu voor nodig? Bah! Dat hoorde
zeker zo! Die Jolliepop leek wel een robot! Jolliepop
leek wel een automaat! Geen gevoel zat er in! En
intussen liep Panda daar nu voor gek! Hij deed het
ook niet meer! Hij zou wel eens laten zien dat hij
zijn eigen baas was! En vervuld van deze gedachten
plantte hij de paraplu stevig in de grond, hing de hoed
er op, en stapte opgelucht verder. Nu voelde hij zich
veel beter.
Hoed en paraplu bevonden zich nog maar kort in
deze zonderlinge toestand, toen er een andere voorbij
ganger naderde die hen met verbazing in ogenschouw
nam. „Hoe hm! Hoed en paraplu... merkwaardig!
Ik had nog niet opgemerkt dat ik ze miste. Ik meen
de me toch te herinneren dat ik ze meegenomen had
op de wandeling! Vreemd, dat ik ze hier heb achter
gelaten. Ik had dit in het geheel niet gemerkt! Een
typisch verschijnsel! Gelukkig dat ik ze tijdig terug
vind Voor trouwe lezers is deze vergeetachtige
voorbijganger niet geheel een onbekende; hij is na
melijk niemand anders dan de geniale uitvinder Pro
fessor Kalker, waar Panda vroeger al veel mee te ma
ken heeft gehad.
Lang hebben wij erop moeten wachten,
maar nu is het er dan toch eindelijk:
het autogiro-bouwpakket voor doe-het-zel-
vers. „Iedere normaal-begaafde knutse
laar kan onze autogiro (een soort heli-
copter)-in-onderdelen zelf monteren met
behulp van de bijgevoegde gebruiksaan
wijzing", zegt de fabrikant, een vlieg-
tuigconstructiebureau in San Diego, Cali-
fornië, in zijn advertenties. Alles wat u
te doen hebt, is een postwissel te stu
ren en enkele dagen later wordt het bouw
pakket, een kist van 150 kg. met alle
onderdelen, inclusief de motor, bij u thuis
bezorgd. In vliegklare toestand is de
zelfbouw-autogiro 3 meter lang en uit
gerust met opvouwbare rotorbladen, zodat
het geval netjes in een normale Ameri
kaanse privé-garage kan worden opgebor
gen (als de auto eruit is, tenminste). Het
plafond van dit vliegtuigje, dat alle bre
vetten van luchtwaardigheid verkregen
heeft en bijzonder gemakkelijk hanteer
baar móet zijn, is vierhonderd meter, de
topsnelheid bedraagt 135 km. per uur en
het bereik circa vierhonderd kilometer.
Nacóntrole en een eerste vliegproef door
experts zijn in de prijs van het bouw
pakket inbegrepen.
Advertentie
37, BO
incl. veiligheidssnoer
nicus van „Radio Antwerpen" of „Radio
Kerkske" zoals de „sinjoren" de zender
noemden, is namelijk het jarenlange
wachten beu.
IN 1948 werd zijn station enkele ka
mers van zijn woning te Edegem bij Ant
werpen en een indrukwekkende pyloon bij
het huis het zwijgen opgelegd krachtens
een wet, die de Belgische nationale om
roep het monopolie gaf over de Belgische
ether.
De Caluwe was een der eerste pioniers
in de radio-techniek. 38 jaar geleden
hij exploiteerde toen een bloeiende han
delszaak in Antwerpen knutselde hij
reeds een zender in elkaar, waarvoor hij
ook zonder veel moeite van de toenmalige
minister een zendvergunning kreeg. Hij
begon regelmatig populaire muziek uit te
zenden en verwierf spoedig bekendheid 'oij
de Antwerpenaren onder de naam „Radio
Kerkske", omdat zijn toestellen in de klok-
ketoren van een protestantse kerk waren
geïnstalleerd,u-
Vriendenhulp
■esautat Bonsah gibeoqa asfcn nv,(: j
DE CALUWE, die zijn uitzendingen als
een pure liefhebberij had opgevat, zag
zich ongeveer vier jaar na de oprichting
van „Radio Kerkske" genoodzaakt, de
zaak om financiële redenen stop te zetten.
Zijn talrijke trouwe luisteraars namen
hiermee evenwel geen genoegen en beslo
ten een vereniging op te richten, de
„Vrienden van Radio Antwerpen" om de
zender in stand te houden. Er werd van
de ingezamelde gelden een nieuwe zendin-
stallatie gekocht en Radio-Antwerpen kon
opnieuw de ether in, nu als commerciële
zender.
Al spoedig echter kwamen er klachten
van de P.T.T. die aanvoerde dat De Calu-
we's uitzendingen de telefoongesprekken
stoorden. Daarop werd de hele installatie
Overgebracht naar een huis in Edegem,
vanwaar de Caluwe weer vrolijke wijsjes
de ether instuurde.
Bij de inval der Duitsers in 1940 sloeg
De Caluwe zijn zender stuk, maar pas was
de oorlog geëindigd of hij had alweer een
andere ineengeknutseld, waarmee hij zijn
vooroorlogse uitzendingen wilde hervatten.
Hij werd echter tot „samenwerking" met
de officiële radio gedwongen en moest in
1948 tenslotte helemaal ophouden toen ra
dio-uitzendingen in België monopolie van
de staat werden.
DE „VRIENDEN van Radio Antwer
pen", bleven niet bij de pakken neerzitten.
Zij ondernamen allerlei pogingen om hun
geliefkoosde zender terug te krijgen. Zelfs
werd aan de minister een petitie voorge
legd waarvoor men 30.000 handtekeningen
had weten te verzamelen. Bij de verkie
zingen werd De Caluwe zelfs door zijn
trouwe aanhangers aan het hoofd ge
plaatst van een lijst: de „Partij van Ra
dio-Antwerpen." Alle pogingen liepen ech
ter spaak op de onverschillige houding
van de bevoegde instanties.
Het wachten moe, heeft De Caluwe nu
tot de minister van Culturele Zaken een
ultimatum gericht: indien hij eind dezer
week geen zendvergunning heeft gekre
gen zal hij zonder vergunning, als „ether
piraat" gaan werken.
DE VERGRIJSDE maar nog steeds
strijdlustige radiopionier heeft zich reeds
op een waarschijnlijke weigering
van de minister voorbereid: hij is van
plan in dat laatste geval het voorbeeld
van de Nederlandse zender „Veronica" te
volgen en zijn zender naar zee te diri
geren. Hij heeft daartoe al een schip ge
kocht, dat op enkele mijlen van de kust,
buiten de territoriale wateren, zal anke
ren.
De financiële kant schijnt geen hinder
paal te zijn. Naar verluidt heeft De Ca
luwe zich reeds verzekerd van de steun
van diverse firma's inruil voor radio-
publiciteit. Ook de „Vrienden van Radio
Antwerpen" zullen zich waarschijnlijk niet
onbetuigd laten, om hun zender nieuw le
ven in te blazen.
Aan moeilijkheden zal het wellicht niet
ontbreken, maar dat „de piraat" zijn
plannen ten uitvoer zal brengen, daar
twijfelt niemand in België aan.
In een der laatste vrije zuivelgebieden van ons land is de
karnton stilgezet. De fijnproevers in Zeeland, die graag wat
meer dan de officiële roomboterprijs betaalden voor een kluit
echte verse boerenboter, moeten hun lekkernij missen. Het
is de Deltadam tussen Noord-Beveland en Walcheren, die
een streep door het Veersegat en door de rekening gehaald
heeft.
Mevrouw De Buck uit Colijnplaat heeft haar laatste zelf
gemaakte boter grif verkocht. Ruim 42 jaar heeft ze boeren
boter gemaakt. De laatste jaren speciaal voor de lekker
bekken, die voor roomboter van de fabriek hun neus op
trokken. Maar nu is zij ermee opgehouden.
Noord-Beveland is een van de laatste gebieden van ons
land, waar de melkhandel nog niet is gesaneerd. De boeren
zijn er nog niet verplicht hun melk aan de zuivelfabriek
af te leveren. Nog niet, omdat de melkfabriek uit Middel
burg de melk niet bij de boeren kwam ophalen. Elke mor
gen vroeg met die grote melkauto's over het veer naar
Noord-Beveland, dat was veel te tijdrovend noor de coöpe
ratieve melkfabriek. Zo kwam. het, dat de Noord-Beve
landers ae berichten in de krant over het officiële vetgehalte
van de melk altijd met een glimlach lazen. Wat deerde hen
die strijd? Zij dronken volvette melk, zo van de koe.
Maar nu Noord-Beveland nog maar een paar kilometers
rijden van Middelburg verwijderd is, zullen de auto's van de
Middelburgse melkfabriek ook de boerderijen aldaar aan
gaan doen. Zij gaan steeds meer de taak van melkhandelaar
De Buck overnemen, die elke morgen de melk ophaalde om
ze in zijn zuivelwinkel te verkopen.
Maar nu zijn de laatste ruw-ronde, fel
gele boterkluiten verkocht. Mevrouw De
Buck trekt zich terug uit de melkzaak en
haar 23-jarige dochter Nelly die de winkel
overneemt, denkt er niet over verder te
gaan met. het zelfkarnen. Straks is de sane
ring volledig en dan mag het niet eens
meer. Dan houdt Nelly ook op, iedere mor
gen zelf met de grote vrachtwagen de
boerderijen af te rijden. De zuivelfabriek
moet het dan maar opknappen.
De oude karnton wordt verkocht. Maar
Mevrouw De Buck bij haar „vrije" karnton.
aan wie? Want nergens wordt nog „vrije"
boerenboter gemaakt. Die ton wordt een
museumstuk.
GEORGES DE CALUWE, een 72-
jarige radiopionier en gewezen zeeman,
is vastbesloten om met een „piraten
zender" van wal te steken indien hij
tegen zaterdag aanstaande zijn voor
oorlogse zendvergunning niet heeft
teruggekregen van de Belgische staat.
De Caluwe, stichter, omroeper en tech-
Breed glimlachend heft Giovanni Val-
lauri het glas voor een toast, op zich
zelf of op Vrouwe Fortuna? Hij heeft
er alle reden toe, want deze Italiaanse
geluksvogel heeft in de afgelopen
maanden twéémaal een hoofdprijs in
de voetbaltoto, een dure sportauto (op
een autotentoonstelling) en een prijs
van acht miljoen lire in de nationale
loterij „Enalotto" gewonnen.
Modern strijken. SOO grams
„streamline" strijkautomaat
instelbaar voor elke stof.
Strijkautomaten v.a. 23.50
