1 In het duister van de oude mijn
Vrouweeoproer van 1911 deed het Britse
wereldrijk op zijn grondvesten wankelen
Het geheim van de vuurtoren
Wbdimr\
WÊÊMU
Strijd der „Blauwkousen"
tegen mannenheerschappij
PANDA EN DE DIENOMAAT
Polle,
Pelli en
PM
ff
DOOR ELIZABETH MORTON j
9
VERTAALD UIT HET ENGELS I
WOENSDAG 15 NO VENDER 1961
1 22) I
dOKJB>H
Deze maand is
het vijftig jaar ge
leden, dat die strijd
een van zijn drama
tische hoogtepunten
bereikte. In novem
ber 1911 verenigden
duizenden verbitter
de Britse vrouwen
uit alle lagen der
bevolking zich voor
een grootscheepse
protestmars naar
Londen om „het
recht in eigen han
den te nemen". On
der kreten als
„Votes for women"
stemrecht voor de
vrouwen) stormden
zij in slagorde op dc
Britse parlements
gebouwen af,
zwaaiend met stok
ken en knuppels,
waarmee ze overal
op hun weg de
ruiten insloegen. Op
het Embankment
kwam het tot een
formele veldslag
tussen de betogende
vrouwen en een le
gertje politiemannen en militairen.
Slechts door zeer hardhandig optreden
gelukte het dezen, de storm te be
zweren. Enkele „suffragettes" (strijdsters
voor vrouwenkiesrecht) werden onder
de voet gelopen, honderden werden af
getuigd, met sabels en gummistokken en
tenslotte sloegen de „blauwkousen" (zo
als men deze militante vrouwen spottend
noemdeop de vlucht. Maar hun doel
was bereikt: de hele wereld sprak
schande over het ruwe optreden van de
pqlitie en over het feit, dat de regering
dit alles had laten passeren zonder*zelfs
maar een poging te doen om de ver
hitte gemoederen te kalmeren. Die pu
bliciteit was niet slechts koren op de
molen van de moedige Engelse suffra
gettes, zij prikkelde ook haar lotgenoten
elders in Europa en in Amerika tot fel
lere activiteit. Dat was de winst van het
mislukte oproer der vrouwen: de eer
ste slag was verloren, maar de eindover
winning kon nu nog slechts een kwestie
van tijd zijn. Daar kon zelfs de ver
woed ste anti-feminist na het schandaal
van Londen niet meer aan twijfelen.
.Kat- en muis"-wet
Excessen
Keerpunt
Herman Croesen
Met de zweep
Kort
nieuws
21. „Ziezo, én nu keren we deze dikzak op haar huik-één-twee-drie
hoeplaPfffü wat een zwaarte!" Kostelijkhet is eigenlijk net Slokop van
achteren„Maar van voren is het Ook net Slokop, en hij is het ook, zegt
Polle!"
S Ik doe precies, wat je wilt, Jane.
i Je weet echter hoe hlij ik was, toen
jullie besloten hadden om te gaan 'f
trouwen, en ik zal alles doen wat in L-
gj m'n vermogen ligt, om jullie weer bij
B elkaar te brengen. Maar ik ben oud 11
genoeg om te weten, dat je zplk soort g
B dingen niet moet overhaasten. Ik zal s
hem aanraden, niet naar jou te gaan 'j j
zoeken en je kunt er op vertrouwen,
B dat. ik m'n mond stevig dicht zal hou-
den. Van mij zal hij niet horen, waar
jij nu woont. Ik zal je natuurlijk op
de hoogte houden van wat hij doet.
Ik moet nu ergens een baantje voor
B hem vinden, maar dat zal niet zo ge-
makkelijk gaan als in jouw geval.
Die arme Peter heeft alleen maar ver-
stand van het beheren van buiten-
goederen.
e Ik ben er zeker van, dat hij wel
H ergens terecht zal komen.
Jane verbaasde zich over haar ver-
trouwen in Peter's capaciteiten. Ze
hoorde de oude notaris aan de ande-
re kant van de lijn dan ook even
B grinniken voordat hij de verbinding
verbrak. Ze bloosde.
Jane en Mary zaten 's avonds rus-
tig naar de radio te luisteren, toen
j§ de bel ging. Mary stond meteen op.
Ik ga wel. Maar wie zou te kunnen
zijn op dit uur? Alan in ieder geval
B niet, want die moest vanavond met
oom Glenn uit.
Het was Geoffrey Marquand. Hij
hield z'n hoed in de hand en voelde
1 zich kennelijk bijzonder op z'n ge-
mak.
Ik had toevallig niets te doen,
zodat ik me afvroeg of u soms naar
een show wilde gaan, zei hij tot Jane,
B Mary volkomen als lucht beschou-
B wend.
B Nee, niet vanavond, dank u wel.
Het uitje van gisteravond is voorlopig
B genoeg geweest. U moet niet verge-
ten, dat ik de hele dag werken en
's avonds uitgaan niet meer gewend
ben.
H Hij ging tegenover haar zitten en
5 scheen er geen notie van te hebben,
dat dat Mary's stoel was. Het meis-
je, dat achter Geoffrey stond, haal-
de eens haar schouders op en ver-
dween in de slaapkamer.
Nu 't lijkt me hier ook niet veel
B gedaan voor u.
B Ik heb er niets op tegen en 't
H bevalt me best. 't Is hier heerlijk rus-
li tig, we kunnen naar de radio luisteren
en een boek lezen, zonder dat we ge-
stoord worden.
Hij begon te lachëiï.
U wilt daar zeker mee zeggen,
dat ik niet welkom ben. 't Spijt irre.
H Ja, maar zo bedoelde ik 't ook
niet, mijnheer Marquand. Ik houd er
alleen niet van om iedere avond uit te
B gaan. 't Was gisteravond heel gezel-
lig, maar voorlopig zou ik 't toch lie-
ver niet herhalen.
Waarom noemt u mij toch geen
B Geoffrey?, zei hij. Dat maakt al-
les veel gemakkelijker en ik wil u
juist helpen, als u dat tenminste pret
ij tig vindt.
S Jane begon te glimlachen.
B Waarom niet? Met plezier, Geof-
H frey.
Mag ik nu en dan met je uit-
gaan?
Dat weet ik nog niet. Ik ben een
getrouwde vrouw, dat moet je niet
vergeten.
Maar je woont niet bij je man.
=j Luister nu eens, Jane. Ik weet dat 't
tussen jou en de jonge Willans hele-
maal niet goed botert. Er kan toch
geen kwaad achter steken, als jij eens
een keer met mij in de stad gaat eten
en naar een show gaat?
Ik heb helemaal niet gezegd, dat
B daar kwaad achter zou steken. Ik heb
je alleen maar duidelijk willen maken,
dat ik niet zo veel voel voor uitgaan.
B Ik ben 't niet gewend en, eerlijk ge
il zegd, 't zou me gaan vervelen, als ik
te vaak in de stad zou gaan eten.
je bent een typisch meisje, Ja-
Ij ne. Ik hoop, dat ik je nog eens van
gedachten kan doen veranderen. Over
een dag of wat kom ik wel weer
B eens langs.
Ik weet helemaal niet, of ik dan
1 van gedachten zal zijn veranderd, zei
ze terwijl ze hem naar de deur bege-
leidde.
Mary kwam uit de slaapkamer te-
voorschijn, toen ze de buitendeur dicht
hoorde gaan.
Hij is ook niet lang gebleven, zei
ze. vind je hem soms niet aardig?
Nee, ik voel me echt niet tot hem
aangetrokken. Maar ik kan niet pre-
cies zeggen waarom. Misschien om-
Tllllllllitlli
dat hij alles nogal vanzelfsprekend
vindt.
Ja, dat is 't. Hij komt hier aan
zonder uitgenodigd te zijn en we ken
nen hem pas één dag!
De deurbel ging op dat moment ten
tweede male over. Mary keek ver
baasd op.
Zou Alan soms tóch nog komen?
Misschien heeft hij er met de oude
Glenn al over kunnen praten. Hij
heeft me beloofd het hem te vertel
len, als er zich een goede gelegenheid
zou voordoen.
Ze holde naar de deur. Jane was
verbaasd Sir William Willans te zien.
De financier liep snel naar binnen.
Zo, hier verberg je je dus, Jane,
zei hij met de deur in huis vallend.
Wil je me soms vertellen, wat al
deze onzin te betekenen heeft?
Welke onzin, Sir William?
Om weg te lopen op je trouw
dag! En nu is ook die jonge dwaas
van een zoon van me er vandoor ge
gaan en heeft hij z'n baantje op Mor-
riloe er aan gegeven. Hij is verdwe
nen en ik weet niet eens waarheen.
V/at is er eigenlijk tussen jullie mis
gegaan?
Dat gaat alleen Peter en mij aan.
Dat kan wel zo zijn, maar ik heb
er uiteindelijk toch óók wel iets mee
te maken. Ik heb heel wat voor die
jongen over gehad en ik kan 't niet
tolereren dat hij alles zo maar op
geeft.
Jane zweeg. Hij kwam vLak voor
haar staan en keek haar recht in de
ogen.
Hou je van hem, Jane?, vroeg
hij kortaf. Nee, wees nu niet verle
gen, meisje. Als je „nee" zegt, is 't
wat mij betreft allemaal voorbij. Ik
zou niet willen, dat je naar een man
teruggaat, waar je niet van houdt. He
melse goedheid, Jane, ik mag dan
een ruwe bolster hebben, maar ik doe
alles voor die jongen van mij.
Jane begon al wat vriendelijker
over hem te denken. De oude man
zat dan ook kennelijk erg in de put.
Mary was weer in de slaapkamer ver
dwenen, zodat ze alleen waren. Ze
aarzelde echter nog.
Wat zijn nu eigenlijk de moeilijk
heden, Jane? Vertel 't me maar.
Peter is alleen maar met me ge
trouwd, om in het bezit te kernen van
Marriott, zei ze met effen stem.
Hoe kun je dat nu in je hoofd
halen, Jane! Je vergist je volkomen.
Dat moet je zelf toch ook wel begrij
pen! Daar hebben we geen moment
aan gedacht!
Dit deed voor het meisje de deur"
dicht. Z.e wist nu dat zowel de. vader
als de zoon onoprecht was. Ma'aï
al te duidelijk herinnerde ze zich, wat
ze op haar trouwdag in de bibliotheek
van Morriloe Court had opgevangen.
Dat ze niet eerlijk was tegenover Pe
ter, die op dat moment gezwegen
had, realiseerde ze zich niet direkt.
't Spijt me echt, maar ik blijf
bij m'n besluit, zei ze koppig.
Hij schudde geïrriteerd het hoofd.
Je doet dwaas, meisje. Ik had
je kunnen helpen om alles te bereiken,
wat je voor Marriott had willen doen,
maar nu geef je mij daar de kans niet
toe. Echt, ik begrijp het niet.
Misschien niet, Sir William. Maar
't zou niet veel helpen, als ik Port
Marriott zou kwijt raken.
Ik begrijp niet wat je bedoelt.
Waarom zou je Port Marriott verlie
zen? Ik wil alleen maar de mijn van
je huren omdat ik daar werk voor mij
zelf wil laten verrichten. Ik zou je
daar goed voor betalen en ook de re
paraties in het dorp bekostigen, als
dat nodig zou zijn. Wat zou nu nog
gunstiger voor je kunnen zijn?
Wilt u mij uitleggen, waar u de
mijn voor nodig heeft? Ze hebben me
namelijk verteld, dat de mijn uitge
put is.
Wie heeft dat gezegd?
EhGeoffrey Marquand.
Ja, dat dacht ik al. Laat ik je
zeggen, dat ik niet de minste belang
stelling voor tin heb. Er zit trouwens
niets meer. Ik heb in verband met
iets heel anders belangstelling voor
die mijn, maar momenteel kan ik nog
niet zeggen, wat dat precies is.
Ja, maar zo lang ik dat niet
weet, kan ik u de mijn ook niet ver
kopen.
Hij wuifde haar bezwaren terzijde.
Ach, zo belangrijk is het nu ook
weer niet. Ik had er al belangstelling
voor, omdat 't jou geholpen zou heb
ben. We kunnen 't beter maar ver
geten.
(Wordt vervolgd
94-95. Ja, daar stonden Dolf en Ben nu.
beschaamd en verlegen. Maar meneer
Baardmans, zoals ze hem genoemd hadden
stelde hen gerust.
„Jullie bent tóch 'n stel flinke knapen.'
zei hij. Je kon toch ook niet weten, hoe
de vork in de steel zat, en je dacht hem
te helpen. Ik begreep ook al niet wat jullie
toch met dat zaakje te maken hadden.
daarom liet ik je maar even opsluiten in
die ouwe schuur. Hoe ben je daar eigenlijk
uitgekomen?
Hij lachte smakelijk, toen ze vertelden
hoe ze de wachtpost voor de deur hadden
gefopt met die losse plank.
„Nou, we zullen 't jullie maar vergeven,
zei hij vrolijk. Ik ben blij, dat jullie toch
geen échte leden van die bende waren!
EINDE
GELIJKE RECHTEN voor man en vrouw wie zou er nog aan willen
tornen De Westeuropese vrouw heeft algemeen kiesrecht, ieder onder
wijs en alle beroepen staan voor haar open en zelfs in de huwelijkswet
geving' is haar positi:e vrijwel gelijkgesteld aan die van haar wederhelft.
Dat is logisch en vanzelfsprekend in een vrije, parlementaire democratie.
Maar wie realiseert zich heden ten dage nog, welk een moeizame ver
bitterde strijd onze grootmoeders moesten leveren om deze elementaire
rechten te veroveren op een harde, onverschillige mannen-maatschappij
HOE WAS DE voorgeschiedenis van de
ze geruchtmakende vrouwenbeweging? De
eerste sporen van feminisme dateren al uit
de laatste decennia van de achttiende
eeuw, toen een Frangaise en een Britse,
Olympe de Gouges en Mary Wolstone-
en onderwijzeressen schaarden zich in hun
rijen. Zij voelden zich kruisvaardsters voor
een heilige zaak en waren tot alles bereid.
Steeds luider werd de kreet om actie
en actie kwam er, maar pas nadat alle
legale strijdmiddelen beproefd en vruchte
loos gebleken waren.
Een bekende tactiek van de suffraget
tes was de volgende. Als een haar onwel
gezinde politicus op een verkiezingsverga
dering sprak, werd hij al na enige woor
den onderbroken door een vrouw die op
stond en hem vroeg, hoe het nu eigenlijk
stond met het vrouwenkiesrecht. Was de
„stokebrand" met geweld uit de zaal ver
wijderd, dan stond er een andere vrouw
op, die dezelfde vraag stelde. Zo ging dat
door totdat de vergadering in de grootste
wanorde geschorst moest worden om alle
vrouwen buiten de deur te zetten.
NATUURLIJK volgden er tegenmaatre
gelen. Vele suffragettes werden gearres
teerd en gevangengezet, vaak in gemeen
schapscellen met de ergste misdadig
sters. Maar niets kon hun geestkracht bre
ken. Toen de arrestaties zeer talrijk wer
den, besloot men tot een nieuwe tactiek:
de hongerstaking. Alle arrestanten weiger
den hardnekkig voedsel tot zich te nemen.
De regering beval dat zij kunstmatig ge
voed moesten worden. Ook Emmeline
Pankhurst onderging dat lot. Vier bewaak
sters hielden haar vast, terwijl drie ande
ren met geweld een slang in haar keel sta
ken, waardoor gloeiende bouillon gepompt
werd- Zij was tot drie jaar veroordeeld we
gens brandstichting en vernieling van
rijkseigendommen, maar reeds na enkele
weken moest men haar vrijlaten. Ondanks
de „kunstmatige voeding" was zij name
lijk door hongerstaking zo vermagerd, dat
j men voor haar leven vreesde. En dat was
I een martelaarsoffer dat de regering de
j feministen niet gunde.
Twee „blauwkousen" attaqueren mi
nister Asquith die op weg is naar een
kabinetsvergadering. Hij had nog ge
luk, want verschillende van zijn mede
ministers werden door de strijdbare
vrouwen met zwepen „bewerkt
craft, onafhankelijk van elkaar hun inzich
ten omtrent de rechten van de vrouw te
boek stelden. Hun geschriften baarden
veel opzien, want in die tijd was de vrouw
nog niet veel meer dan de lijfeigene van
haar man. Veler ogen werden geopend,
maar tot een georganiseerde actie kwam
het nog niet. Dat gebeurde pas driekwart
eeuw later toen John Stuart Mill in 1867
het Britge l^a^grhujjs, een Reform Bill voor
legde, waarin volledig kiesrecht voor de
vröüw werd bepleit. Zijn wetsvoorstel kel
derde, evenals een zestal volgende pogin
gen tussen 1886 en 1911. Maar overal wer
den in die jaren vrouwenverenigingen ge
sticht en in 1903 verenigden deze clubs
zich in een Nationale Unie voor Vrouwen
kiesrecht onder leiding van Emmeline
Pankhurst en haar dochters Christabel en
Sylvia. Op straathoeken, in obscure zaal
tjes en ten plattelande wierven deze drie
strijdbare vrouwen met vlammende toe
spraken zielen voor hun beweging. Andere
leidsters voegden zich bij hen: Anne Kea-
ney bijvoorbeeld, op een schoen en een
slof naar Londen gekomen, Therese Billing-
ton (die in een handgemeen met de politie
zo geslagen was dat zij blijvend invalide
werd) en mevrouw Wolston-Elmy, de eerste
vrouwelijke arts. Vele meisjes van adellij
ke afkomst braken met hun families om
het paars-wit-groene vaandel der Suffra
gettes te volgen ..for better or for worse".
Maar ook fabrieksmeisjes, volksvrouwen
Wel was er inmiddels een noodwet aan
genomen, berucht geworden als de „kat- en
muiswet" volgens welke hongerstaaksters
tijdelijk in vrijheid moesten worden ge
steld als zij teveel verzwakt waren. Maar
volgens dezelfde wet konden zij weer wor
den ingesloten zodra zij lichamelijk her
steld waren. Emmeline was een van de
„gelukkigen" vier maal gekerkerd en
viermaal wegens algehele zwakte weer in
vrijheid gesteld. Maar van haar straf van
drie jaren heeft zij in totaal toch maar
dertig dagen in het gevang doorgebracht:
zij was de wanhoop van haar cipiers.
INTUSSEN WERD de strijd voortgezet,
steeds feller beten de blauwkousen van
zich af, tot in de meest letterlijke zin van
het woord. Zij schopten, krabden en be
ten haar belagers waar en wanneer zij
maar konden. Legio politiemannen namen
ontslag omdat zij het vechten tegen deze
Kenau's moe waren. Bij andere gelegen
heden moesten de politie suffragettes red
den uit de handen van hun politieke te
genstanders, die hen wilden opknopen of
doodmartelen.
I ir; v_. iiZin.ii 7-:.: -
Afschuwelijke excessen waren er in over
vloed. Tijdens de Derby-rennen van 1913
gooide een suffragette zich voor het paard
van de koning om zich door het dier te
laten doodtrappen. Andere vrouwen, die een
politieke vergadering in Southport onmo
gelijk maakten door vanuit de hanebal-
ken van het gebouw stenen naar het pu
bliek te werpen, werden door de brand
weer omlaag gespoten, waarbij een hunner
haar ruggegraat, en een andere haar nek
brak.
fragettes droegen wapenen als zij ten
strijde trokken, verborgen in de wijde pof
mouwen van haar japonnen. Bijzonder po
pulair was in dit opzicht de leren rij
zweep, waarmee menig parlementslid een
gevoelige afstraffing gekregen heeft.
Maar ook dit wapen keerde zich wel eens
tegen hen, zoals ene Jane Taylor ervoer,
toen zij op een vergadering een minister
met haar zweep bewerkt had. Het woeden
de mannenpubliek wierp zich op haar en
mishandelde haar met dezelfde zweep tot
zij, overdekt met bloedige striemen, het
bewustzijn verloor. Haar medestanders
vernielden uit wraak alle ruiten van Dow-
ningstreet 10.
Op „hoogtijdagen" van de actie hadden
de Londense magistraten handenvol werk
met het berechten der gearresteerde suf
fragettes. Zij vonnisten aan de lopende
band, zover het tumult van de met woe
dende kijksters gevulde publieke tribunes
dat althans mogelijk maakte. En niet zel
den moesten de rechters na zo'n zitting
door tot de tanden gewapende parket
wachters naar huis gebracht worden om de
lynchwoede der hysterische vrouwen te
ontgaan.
JAREN DUURDE deze onverkwikkelijke
strijd voort, zonder dat een van beide par
tijen ook maar een haarbreed van haar
principes prijsgaf. De ommekeer kwam
pas na het reeds genoemde novemberop-
roer van 1911, die een teken aan de wand
werd dat het zo niet langer kon door
gaan. Zelfs in de eigen gelederen der
(liberale) regeringspartij begon men te
beseffen, dat men de vrouwenbeweging
concessies zou moeten doen. De conserva
tieven en de labourpartij stonden al lang
op dit standpunt. Maar ook de leiders der
Suffragettes zagen in dat men een keer
punt bereikt had en dat een verandering
van tactiek geboden was. Zij besloten tot
een meer gematigde strijdwijze teneinde
op die manier de ontluikende volksgunst
geheel voor zich te winnen. En dat stre
ven droeg vrucht: in 1914, tijdens een
landelijke propagandacampagne, bleek
overduidelijk dat de vrouwenbeweging ge
noeg sympathie verworven had om al haar
doelen langs wettelijke wegen te kunnen
bereiken.
Nog vier jaren kwam de wereldoorlog
roet in het eten strooien (de vrouwenbonden
meldden zich van meet af aan als één
„man" voor vrijwillige hulp- en front
dienst.'), maar na de wapenstilstand in
1918 was de zaak beklonken. Nog in dat
zelfde jaar kregen de dappere Engelse
vrouwen moeiteloos vele politieke en
maatschappelijke rechten, in 1928 gevolgd
door het algemeen kiesrecht en vrijwel
volledige gelijkgerechtigdheid op ieder an
der gebied. Andere landen ging daarin
voor, of volgden na korter of langer tijd
en op het ogenblik is in ons werelddeel
alleen de Zwitserse vrouw nog verstoken
van het algemeen actief en passief kies
recht.
EEN GELIEFDE techniek was ook, zich
met kettingen te laten vastklinken aan het
hek van Buckingham Palace, aan de deu
ren van het Lagerhuis of aan het krul-
hekje van Downingstreet 10, de ambtswo
ning van de minister-president. Vele suf-
COP. MAITEN T0ONDH
8. Nu Panda's woede bekoeld was, begon hij Jollie-
pop en diens gedragingen ook in een ander daglicht
te zien. Jolliepop bedoelde het eigenlijk allemaal wel
goed, bedacht hij, de bediende handelde nu eenmaal
als een automaat omdat dit zo hoorde, en afgezien
daarvan had hij in het verleden al menig blijk van
grote trouw gegeven. Hij zou zeker heel erg teleurge
steld zijn als Panda straks zonder zijn keurige uitrus
tingstukken terug kwam, en het zou niet aardig van
Panda zijn om hem dat verdriet aan te doen... Zo
kwam het, dat Panda na een korte aarzeling besloot,
terug te gaan en de hoed en de paraplu maar weer
op te halen.
Wie beschrijft echter zijn verbazing, toen hij op
de terugweg de ietwat zonderling toegetakelde geleerde
tegen het lijf liep. „Neen, maar!" riep hij. „Daar heb
ben we Professor Kalker." „Ja, inderdaad, Kalker is
mijn naam," gaf de hoogleraar toe, „en jij bent
eh even denkeneh ik weet het heel goed, ik sta
bekend om mijn stalen geheugen eh Parka! Jij
bent Parka!"
„Nee," zei Panda, „ik heet Panda en geen Parka.
En weet u wel dat u mijn hoed en paraplu draagt?"
„Is dat zo, Prakka?" vroeg de professorverbaasd.
„Merkwaardig! Inderdaad meende ik al een ongewone
zwaarte op te merken. Zeer merkwaardig. Maar waar
heb ik dan toch mijn éigen hoed en paraplu gelaten?"
Hebt u al een electrisch broodrooster,
een mixer, een wascombinatie, een
haardroger, een scheerapparaat en een
koelkast? Dan is het tijd om over iets
nieuws te gaan denken, over de elec-
trische tandenborstel bijvoorbeeld, van
Amerikaanse makelij en beslist het
laatste woord op het gebied van com
fort en hygiëne. Ieder lid van het ge
zin heeft zijn eigen verwisselbare
„borstelkop" (niet dringen alstublieft!)
waarmee zijn of haar tanden roterend,
en op de wetenschappelijk-meest-ver-
antwoorde wijze gereinigd worden (al
dus de fabrikant
102. Vrijdag bereikt „Beppe Doutsje"
die thans verpleegd wordt in het prote
stants verpleeghuis te Joure, de 102-jarige
leeftijd. „Beppe Doutsje", die gehuwd is
geweest met een veenarbeider, werkte
vroeger ook zelf mee in het veen van
's morgens vroeg tot 's avonds laat. Zij is
op haar hoge leeftijd nog goed ter been,
maar haar gezicht en gehoor laten haar in
de steek.
21-20
Copyright P 8 Bo« 6
t
