In het duister van de oude mijn
HET LUIE KABOUTERTJE
MOSKOVIETJES VAN 7 JAAR
KRIJGEN AL ENGELSE LES
VAN NIEL
PUZZEL NUMMER 13
PANDA EN DE DIENOMAAT
Polle,
Pelli en
Pïnio
DOOR ELIZABETH MORTON
^Hoe is het ontstaan?^
om
ZATERDAG 25 NOVEMBER 1961
VERTAALD UIT HET ENGELS
huimininnmm
VREEMDE TALEN OP DE LAGERE SCHOOL
W inkeldiefstallen
JUNGHANS
HORLOGES
<v§
lampen
Vers brood uit
de koelkast
Dit woord
SPEKTAKEL
30. „Hoe kan ik nu bij de motor komen, Pingo?", zegt Polle. „Waarom
vraag je dat niet, voordat ik de laatste plank heb vastgemaakt?" „Phhl, een
luikje kan altijd weer gezaagd worden". „Kijk Opa nu eens, wat een benzine
heeft hij gevonden; ik begrijp alleen niet, dat hij Slokop een benzineblik
durft laten dragen!"
'jr
31)
Jane antwoordde niet. Plotseling
stond hij op. Jane, kom toch bij
mij terug en laten we samen weer
naar Marriott gaan, smeekte hij.
Hij greep haar handen. Ze trachtte
zich los te rukken.
Ik hou van je, Jane, en ik kan
niet zonder jou. Zeg toch dat je terug-
komt. Ik geef dan m'n baantje eraan
en samen gaan we weer naar huis.
Jane probeerde niet langer zich uit
zijn greep te bevrijden. Ze keek hem
in de smekende ogen en lachte.
E Waar zouden we van moeten le-
ven, Peter? vroeg ze.
Ach, wat doet dat er nu toe
Misschien kan ik in Truro wel een
baantje vinden.
Maar daarmee zou Marriott niet
gered zijn, zei ze.
Z'n gezicht betrok.
Nee, ik dacht eerlijk gezegd he-
lemaal niet meer aan Marriott. Al-
leen als je een deel verkoopt, kun je
Port Marriott redelijk onderhouden,
Jane. Je weet zeker wel, dat 't mijn
vader is, die de mijn wil kopen?
.Ja, dat dacht ik al. Ik ben van-
middag met Timothy Corrion gaan
lunchen. Hij vertelde mij dat iemand
via een makelaar een bod op de mijn
had gedaan. Hij wil er vijftig duizend
pond voor geven.
Peter begon te fluiten.
Vijftig duizend pond! Nu, dat is
I niet mis. Dat moet mijn vader wel
geweest zijn. Ik vraag me alleen af
waarom hij er zo'n belangstelling
voor heeft.
jE Ik zie wel iets in dat bod, zei
Jane. Je moet nog niet verkopen,
Jane, drong hij aan. Geef mij nog
even de tijd, zodat ik wat inlichtingen
kan inwinnen. Als de mijn voor mijn
vader vijftigduizend pond waard is,
is ze voor jou misschien nog wel
meer waard!
Behalve dan dat ik geen geld
heb voor de exploitatie.
E Nee, maar dat zouden we mis-
schien wel kunnen krijgen als we te
weten komen, wat nu precies de waar-
de van de mijn is.
Goed, ik wacht dan nog enkele
dagen, beloofde ze hem.
Hij stond pal voor haar en keek
haar recht in de ogen, maar toch
werd ze volkomen overrompeld, toen
hij haar plotseling in z'n armen nam
en begon te kussen. Hij hield haar
zó stevig vast, dat ze moest worste-
len om los te komen. Toen hij haar
I tenslotte los liet, was zé buiten adem.
Waarom kom je niet bij me te-
rug, Jane?, zei hij smekend.
Nee, Peter, nu onder geen voor-
waarde, zei ze.
We zijn in Marriott op de ver-
g= keerde manier begonnen, ging ze ver-
der. Ik hou van je Peter en dat
zal ik altijd blijven doen, maar vraag
me nu nog niet om terug te komen.
Het klinkt misschien gek, maar ik heb
daar een speciale reden voor. Wat
dat is, vertel ik jé echter nog niet.
Ik«wil zeker zijn van mijzelf. en van
jou in de eerste plaats.
Op mij kun je aan, Jane, zei hij
ernstig.
Ik hoop 't Peter, maar ik ben
daar nog niet helemaal zeker van.
Hij scheen opnieuw een smeekbede
te willen afsteken, maar plotseling
scheen hij zich te bedenken.
Goed dan, Jane. Ik zal nu met
langer aandringen. Ik hou te veel van
je om je te dwingen. Ik ben bereid
om .op jou te blijven wachten.
Ze glimlachte en voelde zich geluk-
Wil je soms een kop thee of iets
anders? En zal ik ook sandwiches
maken?
Thee zou ik wel lekker vinden,
antwoordde hij, maar je hoeft
voor mij geen sandwiches te maken.
Hij keek eens met bewonderende
blikken de kamer rond.
Je woont hier keurig, Jane. Ik
heb maar één kamer.
't Is niet van mij, hoor. Ik
woon hier met een meisje van de
zaak. Ach, je hebt haar ook nog
nooit ontmoet. Ik zal haar even roe
pen. Toen je belde, is zij in de
slaapkamer verdwenen.
Mary kwam met een stralende
glimlach te voorschijn en begroette
Peter enthousiast.
Ik heb zó lang op deze kennis
making gewacht! Jane gaat zeker nu
wel weg hè?
Nog niet, Mary, zei Jane ge
haast en gaf het meisje een waar
schuwende blik.-
O, wat jammer. Ik had er al
op gerekend, dat 't nu in orde zou
zijn.
Mary, alsjeblieft, smeekte Jane,
ik wil daar nu niet over praten.
Mary was meteen vol berouw.
't Spijt me echt Jane. Het was
natuurlijk helemaal m'n bedoeling
niet om me met jouw privé zaken
te bemoeien.
Peter had geamuseerd lachend naar
de beide meisjes gekeken.
Vergeet niet, Jane, dat je me
thee hebt beloofd, zei hij.
Ze was er dankbaar voor, dat hij
het gesprek een andere wending gaf.
Ik ga al water opzetten. Wil je
ook thee, Mary? vroeg ze en ver
dween uit de kamer.
Mary had al haar aandacht op
Peter Willans gericht en antwoordde
met een verstrooid: „Graag". Peter
keek haar even onderzoekend aan en
begon toen te lachen.
En, ben ik geslaagd voor de
keuring, vroeg hij.
Ik geloof van wel, antwoordde
ze nogal oprecht. Maar 't is niet
voldoende om alleen maar naar
iemand te kijken.
Hij begon te lachen.
Ik weet zeker, dat we 't samen
wel zullen kunnen vinden, juffrouw
ehMary.eh.
Het is Abbott, maar Mary is
wel goed hoor. Ik ben overigens in
je teleurgesteld. Ik dacht dat je 't
wel in je mars had om Jane over
te halen weer bij je terug te ko
men. Ze houdt erg veel van je, moet
je weten. Hier is ze echt ongelukkig.
Ja, dat heb ik ook begrepen,
maar iets houdt haar nog tegen. Ik
geloof niet, dat je Jane ergens hals
over kop toe kunt overhalen. Nee, ik
ben bang, dat ik iets te vlug met
haar ben getrouwd.
Nadat Jane thee geschonken had
praatten ze niet meer over henzelf
of Port Marriott. Tenslotte stond Pe
ter op om weg te gaan. Bij de deur
draaide hij zich nog even naar Jane
om.
Beslis niets over de mijn, voor
dat je van mij hebt gehoord, Jane,
zei hij.
Ik zal m'n best doen om zo gauw
mogelijk te weten te komen wat er
achter kan zitten.
Pas twee dagen later hoorde Jane
iets van hem. Diep in haar hart was
ze enigszins teleurgesteld, dat hij er
niet sterker op had aangedrongen
alles uit het verleden te vergeten en
met hun leven als man en vrouw te
beginnen, alsof er niets gebeurd was.
Maar dgt was nu echt iéts voor Petèr,
dacht ze. Pas later besefte ze, dat
ze dit zélf had gewild. Hij had ge
handeld zoals zij 't hem had ge
vraagd.
Toen hij op de avond van de derde
dag opbelde vroeg hij of hij even
mocht komen. Ze voelde zich zo blij,
dat. ze niet de minste moeite deed
haar vreugde te verbergen. De bel
van de voordeur ging over, voordat
ze bij wijze van spreken de hoorn
weer op het toestel had kunnen leg
gen. Hij moest dus wel uit de cel op
de begane grond getelefoneerd heb
ben.
Je hebt de mijn nog niet ver
kocht?, vroeg hij toen hij jas en hoed
ophing. Prachtig! Ik ben er einde
lijk achter gekomen, waarom mijn
vader er zo'n belangstelling voor
heeft. Ik weet er wel niet erg veel
van Jane, maar jij bent in ieder ge
val de eigenaresse van een bijzonder
kostbare mijn. Het is niet het tinerts,
waar zij zo gebrand op zijn, maar
uranium.
Uranium? Maar
Ja, 't gaat juist om dat „maar".
Ik weet namelijk niet of je er iets
mee kunt doen. De regering is erg
gebrand op uranium en als zij er
achter komt, dat het in de mijn zit,
dan zou zij alles wel eens van je
willen overnemen.
Maar ze zou mij toch wel be
talen?
Ja, natuurlijk. Voordat we iets
doen, zullen we 't moeten rapporte
ren, zodat er een onderzoek kan wor
den ingesteld.
Dus daarom hebben ze die ont
ploffing veroorzaakt! Ze zijn met dat
uranium bezig.
Natuurlijk. Geoffrey Marquand,
die mijningenieur is, was dus de aan
gewezen man voor mijn vader.
Jane kreeg plotseling medelijden
met Peter.
(Wordt vervolgd)
16-17. Samen liepen de twee kabouters
tussen de struiken, op zoek naar Swoppie.
Ze hadden allang begrepen, dat die wel
ergens in de buurt zou luieren.
En jawel, hoor... even later stonden ze
bij de kuil, waar Swoppie lekker in het
zonnetje lag te dutten.
Zie je wel, zei Gobbel boos. Daar
ligt-ie! Sta eens gauw op, luilak, er moet
gewerkt worden!
Jij denkt zeker weer, dat je ons het
werk kan laten doen en zelf de kantjes
aflopen! zei de tweede.
Beschaamd stond Swoppie op...
SCHOOL NUMMER 1 in Moskou is
een van twintig lagere scholen in de
hoofdstad der Sovjet-Unie waar de leer
lingen onderwijs krijgen in vreemde
talen zoals Frans, Engels, Duits of Chi
nees. In 1949 werd op deze school het
onderwijs in vreemde talen geïntrodu
ceerd. Momenteel is dat talenonderwijs
:o populair hij de Moskovieten dat zij
al het mogelijke doen, inclusief het ge
bruikmaken van kruiwagens en der
gelijke, om hun kinderen op een van
deze twintig scholen ingeschreven te
krijgen.
Op school nummer 1, die 672 leerlingen
en 45 onderwijzers telt, wonen alle leer
lingen behalve die van de eerste klas, de
Engelse lessen bij. Zij bestuderen niet al
leen de taal, maar krijgen bovendien aard
rijkskunde in het Engels alsook Engelse
en Amerikaanse litteratuur.
De schoolboeken onderwijzen de kinde
ren niet alleen grondig in de taal, maar
ook in de leerstellingen van de communis
tische partij. In het boek „English in pic
tures" dat in 1959 is uitgegeven door het
Russische ministerie van Onderwijs, komt
een hoofdstuk voor, dat „De arbeider en
de kapitalist" heet. De afbeeldingen laten
dikke kapitalisten zien die een overvloedig
maal genieten of in een badkuip baden.
De (Engelse) arbeider moet het volgens
deze plaatjes doen met een broodje uit het
vuistje en zijn „bad" bestaat uit een wan
deling in de regen.
DE VRAGEN die de leerlingen na zes
jaar Engels moeten beantwoorden, lui
den o.m.: „Krijgt de kapitalist veel geld?
Krijgt de arbeider geld genoeg om zich
een flat te kunnen veroorloven en een goed
maal?" Uitgaande van een negatief ant
woord, luidt de volgende vraag: „Waar
om niet? Komt dat doordat de kapitalist
hem van zijn geld berooft?"
In een hoofdstuk over de spoetniks word
het volgende gezegd: „Zijn de Chinese
boeren blij de Russische spoetniks te
zien? Is de kapitalist in New York blij
Het Amerikaanse maandblad Fortune
schat, dat er per jaar voor ongeveer een
miljard dollar gestolen wordt door het
personeel van Amerikaanse fabrieken en
warenhuizen. De „onschuldige" diefstallen
betreffen veelal kleine artikelen, gereed
schap en dergelijke voor eigen gebruik
van de dieven. Maar vqpk gaat het van
kwaad tot erger en beginnen de daders
gestolen goed aan anderen te verkopen.
Bedrijfseigenaars beschouwen het door
gaans als een slechte reclame, wanneer
bekend wordt dat hun employés stelen.
Vandaar dat eij vaak geen gerechtelijke
vervolging wensen, wanneer zij personeel
op diefstal betrappen. Zulk een houding
kan echter hefstelen stimül'êfèh. De dief
loopt dan weliswaar het risico ontslagen
te jvorden wanneer hjj^hetrapt „wofdL
maar toch gebeurt het dat hij dan een
aanbevelingsbrief meekrijgt voor een solli
citatie elders.
Advertentie
reeds vanaf37.50
GROTE HOUTSTR. 86 - HAARLEM
Speciaalzaak sinds 1883
de Russische spoetnik te zien? Waarom
kan je hierop „nee" zeggen? Is de blanke
opzichter in Afrika blij de Russische spoet
nik te zien? Zijn de uitgebuite negers blij
deze te zien?"
DE KINDEREN worden opgeleid voor
een loopbaan waarin zij buitenlandse pu-
blikaties zullen moeten lezen, in het bui
tenland kunnen werken en met vreemde
lingen kunnen spreken om de Russische
invloed in het buitenland te vergroten.
In de vierde klas spreekt de onderwij
zeres alleen Engels met haar leerlingen.
Het is verbazingwekkend deze tienjarige
Rusjes met een deftig Oxford-accent
„Thank you very much" en „You're wel
come" tegen elkaar te horen zeggen.
„Het is veel gemakkelijker voor een
kind op 7 of 8 jarige leeftijd een vreemde
taal te gaan leren; dan leert men moeite
loos accentloos spreken", aldus de onder
wijzeres Irina Volkova. Op 14-jarige leef
tijd kunnen de kinderen dan verschillende
boeken in het Engels bespreken, zoals
Silas Marner van George Eliot, de ver
halen van Jack London en Gulliver's rei
zen.
•- -KWS
Nog tien nachtjes slapen en dan zul je eindelijk weten wat de Sint voor je
heeft meegebracht. Zal het die grote mammapop met echt haar zijn, waar je
elke nacht van droomt, of ben je daarvoor toch niet zoet genoeg geweest?
Tien nachtjes nog, maar wat een eeuwigheid is dat als je nog maar net tot
tien hebt leren tellen.
Horizontaal: 2. opening; 4. ik, (Lat.); 5.
deel ceo» etmaal; .7. water frl Noord-
Brabant! 6- voedingsmiddel; 9- niersteen;
12. voorzetsel; 14. cilinder; 15. boom; 18.
beroemd zangeres; 21. bekend park bij
Wenen; 24. Romeins keizer; 25. klooster
zuster; 26. reptiel; 27. Turks landvoogd;
28. dodelijk; 31. droevig; 33. groente; 34.
plaats in België; 36. gemeenschappelijke
weide; 37. ziekte; 40. bijwoord; 41. naar
onze mening (afk.)42 deel van het jaar;
44. meisjesnaam; 45. afdeling.
Verticaal: 1. voedingsmiddel; 2. nade
rend onheil; 3. schouwburgbedrijf; 5. bloei-
wijze; 6. aanwijzend voornaamwoord; 9.
projektiel; 10 roofdier; 11. vrouwelijk be
roep; 12. eensklaps; 13. lengtemaat; 16.
muzieknoot; 17. hoofddeksel; 18. kleine
ruimte; 19. vlaktemaat; 20. muzieknoot;
21. keukengerei; 22. Duitse badplaats; 23.
r .is; 29. bijwoord: 30.rfamilielid; 32. voor-
eetsfilTl&. dfegmet hfifzen; 35. klqding-
stuk; 38. water in Utrecht; 39 voorzetsel;
43. inh. gewoonte.
Oplossingen, uitsluitend per briefkaart,
dienen voor donderdag a.s. in ons bezit te
zijn.
OPLOSSING PUZZEL No. 12
Horizontaal: 1. spelgave; 5. stobbe; 10.
evenaar; 11. opeisen; 12. poldergast; 13.
hond; 15. aktie; 16. verraden; 19. patertje;
21. agave; 25. erts; 26. klaplopers; 28. nar
cose; 29. roerige; 30. kanoën; 31. passages.
Verticaal: 1 slempt; 2. ereblijk; 3. glaze
niers; 4. vurige; 6. teer; 7. bestond! 8.
einddans; 9. borstel; 14. erfgooiers; 17.
spoetnik; 18. tjalken; 20. tateren; 22. vie
ring 23. sparta; 24. asters; 27. loze.
(7-69
17. Vóórdat de bezörgde Jolliepop goed en wel be
greep wat er allemaal gebeurde, hadden Panda en
Professor Kalker hem al met zachte drang op zijn
plaats tegen de robot-ego-transformator gedrukt. Panda
sprak hem daarbij sussend en geruststellend toe, en
probeerde hem duidelijk te maken dat het allemaal
héél interessant ging worden en dat hij de wetenschap
een grote dienst bewees maar het was duidelijk dat
de bediende er nog helemaal niet rustig op was. „Ver
schoon mij als ik opmerk dat dit..eh.instrument
een onrustig uiterlijk heeft!" pruttelde hij. „Men mag
toch hopen dat men niet onderworpen zal worden aan
een schot naar de maan of iets anders bovenaards
dat nadelig voor de gezondheid kan zijn?" „Hoogst
merkwaardig!" glimlachte de professor. „Wees gerust,
beste Bollietop; wij zenden je niet uit vliegen in
tegendeel, mag ik wel zeggen. Je blijft heel stevig op
je plaats." En met die woorden haalde de uitvinder
een schakelaar over. De uitwerking van deze hande
ling liet niet op zich wachten; voordat Jolliepop nog
een verdere beweging had kunnen maken, sloot zich
een aantal snoeren en banden om hem heen, zodat hij
totaal machteloos werd. „Het is maar voor eventjes!"
riep Randa haastig, toen hij een blik van ontstemming
zag komen op het omgorde gelaat van zijn trouwe die
naar. Deze geruststelling baatte echter niet meer, want
Jolliepop was al tot een zwaar besluit gekomen. „Het
zal stellig maar voor eventjes zijn," antwoordde hij
plechtig, „want aangezien deze behandeling verre bui
ten het terrein van mijnverplichtingen ligt, moet ik
de vrijheid nemen op staande voet mijn ontslag aan
te zeggen."
PRIJSWINNAARS PUZZEL Nr. 12
7,50: L. v. d. Brink de Groot, Planeten-
weg 96, IJmudden; 5,F. Keerwolf,
Sparenbergstraat 1. Haarlem; 2,50: C. de
Vries, De Genestetstraat 2, Haarlem-O.
PLAK WAT BIJ VOOR DE
MINSTBEDEELDEN!
Wij doen van deze week af een beroep
op onze puzzelaars om als ze toch de
moeite nemen een oplossing per brief
kaart in te zenden meteen wat extra
porto op hun briefkaart bij te plakken ten
bate van onze „Stille Armen"-actie, die
vandaag ingaat en duurt tot Kerstmis. Het
maakt uiteraard geen enkel verschil voor
hun kans op een prijsje, aangezien daar
voor alleen en uitsluitend de vraag geldt
of hun oplossing goed is of niet. Maar wij
hebben het idee dat onze trouwe puzze
laarskring het luttele bedrag van maxi
mum 1,05 gaarne zal willen missen voor
dit uiterst sympathieke doel, terwijl de
methode zo eenvoudig is.
Maximum één gulden en vijf cent, want
de PTT trekt van iedere bijdrage vijf cent
inwisselingsrecht af. Als u bijvoorbeeld
een gulden bijplakt, krijgt de „Stille Ar-
men"-actie er 95 cent van.
Men dient voor deze inzendingen uit
sluitend briefkaarten en wel de officiële
postbriefkaarten te gebruiken. Men moet
de zegels bijplakken op de adreszijde, dus
op de zijde waar ook het normale porto is
aangebracht. Men mag de briefkaarten
niet onder couvert toezenden. Men moet
uiteraard geldige postzegels gebruiken. Het
verdient aanbeveling het aantal zegels zo
klein mogelijk te houden, dus zo groot
mogelijke waarden te kiezen.
'Advertentief
-lm
Eindelijk heeft men dan ontdekt hoe
men het verse kadetje kersvers kan hou
den. Het enige dat u behoeft te doen is
het kadetje, zo mogelijk nog warm in de
ijskast te doen belanden en wel in het
vriesvak. Op die manier wordt uw kadet
je dus eigenlijk „ingevroren"; het wordt
een soort diepvriesbrood. Naar behoefte
neemt u dan een aantal broodjes uit de
koelkast. Ze moeten dan alleen nog heel
even de oven in, al was het maar om te
ontdooien. Dit mag niet langer dan een
minuut duren. Als u dan uw kadetje te
voorschijn haalt, zal het wonderlijk knap
pend zijn en smaken als vers, ook al
werd het drie dagen tevoren bij de bak
ker gehaald. En... het is weer eens iets
anders dan het sneetje geroosterd brood.
Het Latijnse werkwoord spectare be
tekent: beschouwen, zien, naar iets
kijken. Het zelfstandige naamwoord dat
daarbij hoort, luidt spectaculum:
aanblik, schouwspel. Men vindt dit in
het Italiaanse spettacolo en in het
Franse spectacle terug. Van het Franse
spectacle is het Nederlandse spek
takel afkomstig, alweer in de be
tekenis: schouwspel of meer algemeen:
datgene wat de aandacht trekt.
Het eigenaardige is nu dat in het
Nederlandse woord spektakel de be
tekenis verschoven is van de gezichts
indruk naar de gehoorsindruk. Niet wat
de ogen tot zich trekt, maar wat het ge
hoor treft is nu een spektakel. Wij ge
bruiken het woord immers voor: luid
ruchtig optreden, lawaai.
