IJmuider Courant | 1961 | 5 december 1961 | pagina 7

I „De mensen zijn beter dan u denkt!

In het duister van de oude mijn

PANDA EN DE DIENOMAAT

te

HET LUIE KABOUTERTJE

Polle

Bericht

kOSRAM

DOOR ELIZABETH MORTON

een

in Italiaans
lawine van

dagblad ontketende
offervaardigheid

Ons vervolgverhaal

VERTAALD UIT HET ENGELS

meer mans

DINSDAG 5 DECEMBER 1961

Henk Hermans

lampen

Wat doet u
tegen wratten

38. „Pingo werkt werkelijk geweldig. Ik had nooit gedacht, dat er zoveel
in een booinstam zat!" „Hmmml Ik kan gewoon niet met hem praten.

hij spettert maar door!" „Er is iets vreemds hier.geef eens een schep
Pelli". „Het is een erg slechte boom, er zit ook aarde in!"

(Van onze correspondent)

ROME. Als men de kolommen van
11 een dagblad doorkijkt ligt de gevolg-
Ij trekking voor de hand, dat het onpret-
tige nieuws berichten over moorden,
1 diefstal, rampen, oorlogsdreiging altijd
i overweegt. Een heel enkele keer ziet
men eens een reeks moedgevende be
ll richten op één enkele bladzijde ver-
1 enigd. Dat was enkele dagen geleden
1 het geval met de „Stampa", het grote
1 dagblad van Turijn en sedert enkele
haar het beste zou kunnen verber- jaren <Je meest vooraanstaande krant

Sen? 1 van Italië. Wat wij daarin lazen is van

De ïonge man fronste de wenk- j j j u

brauwen i dien aard, dat wij meenden het niet aan

Hij heeft een huis in Londen, een onze lezers te mogen onthouden,
kantoor en dan natuurlijk nog Mor-

nloe Court. In Regent's Park zal hij uit js (je verkorte inhoud van het eer-

haar natuurlijk niet durven vasthou- E ste bericht: een half jaar geleden is een

den en op zijn kantoor lopen te veel jong meisje, Elda Pola Nepote, uit haar

mensen in en uit. Op Morriloe Court geboorteplaats Castellamonte naar Turijn

zal 't ook wel niet veilig genoeg zijn. gekomen om daar werk te zoeken en op

Er komt daar veel bezoek. Nee, 't die manier haar oude moeder, een we-

moet iets veel veiligers zijn dan deze duwe, en haar zes jongere broertjes en

huizen. Maar wat? E zusjes te helpen. Zij vond werk bij de

Heeft hij soms nog ergens an- Pirellifabriek en onderdak bij de nonnen

ders bezittingen? van „De heilige familie". Iedere dag,

Nee, voorzover ik weet heeft hij goed of slecht weer, ging zij per fiets naar
verder geen huizen, maar ik weet de fabriek een tocht van zeven kilometer,
niet alles van zijn zaken af. Eigen- Op een ochtend in oktober slipte zij en
lijk maar bitter weinig. Het is dus raakte onder een zware vrachtwagen,
best mogelijk dat hij ergens in Lon- waarvan de wielen haar beide benen ver
den nog meer huizen heeft of mis- z brijzelden. In het ziekenhuis leek het dat
sc-hien wel buiten Londen. Ik weet 't j| er niets anders opzat dan amputatie van
echt niet. E beide benen. Maar Italië heeft een groot

E aantal knappe chirurgen en enkele daar-

De moeilijkheid is, dat mijn va - van z;jn bovendien bijzonder menselijk,
der me nooit iets over zijn zaken Een chirurg kan en mag niet aarzelen bij
vertelt, zei Peter verontschuldigend. een moeiijjk geval, maar wanneer het

Maar heeft hij ook geen sche- gaat om het afzetten van ledematen, zal

E hij altijd terdege nagaan of er geen an-

dere oplossing kan worden gevonden. Pro-

fesoor Pochettino twijfelde daaraan, maar

- al was de kans een op een miljoen ge-

Twee gaan altijd naar de Middelland- g weest, dan nog zou hij zou hij hebben ge-

se Zee. De., de... ach, nu schieten probeerd de benen te redden van dit aar-

me hun namen niet te binnen. En ik dige 22-jarige meisje, dat ondanks de pijn

heb ze toch wel eens horen noemen. niet eens was flauw gevallen en zich nu

Nu, daar kunnen we gemakkelijk verontschuldigde dat ze zoveel last ver
achterkomen, zei Corrion, hem ge- norzaakte.
ruststellend. Zodra we weten hoe
die schepen heten kunnen we uitzoe- Huidbank

of'"da0/ ze& hferEkortlageleden geweest 1 De operatie duurde vier uren. Alles wat

ziin Ik ben er zeker van? dat we nu i maar mogelijk was werd gedaan: uit splin-

u =r,^r ziin Iers en stukken had de chirurg de dikke

°V„ï1. t 1? na 1 pijpbeenderen weer aan elkaar gepast, hij

■I had de gebroken bloedvaten hersteld en

Maar zelfs als we kunnen bewij- gescheurde spieren op vele punten aaneen-

zen dat een van die schepen hier kort genaaid. En nu kon men alleen maar ge-

geleden is geweest, wil dat nog niet duldig afwachten Voorlopig kon niemand

zeggen dat Jane aan boord is. E zeggen wat de uitslag zou zijn Maar na

Dan moeten we het schip laten ruim een maand kon prof. Pochetti ver-
mzoeken riep Peter opgewonden uit. klaren, dat het linkerbeen was gered. Over

Als Jane inderdaad aan boord is, het rechter maakte hij zich zorgen. Er

7al 't niet meer in de haven liggen, Was een vrij grote kans, ook dat rechter-

antwoordde de notaris E been te redden als niet de huid over

Maar ze zal dan toch wel ergens ruim twee derde van het oppervlak in

in de buurt zijn! Zelfs als het schip ontbinding zou hebben verkeerd. Als men

ee is kunnen we het toch wel la- daar niet onmiddellijk iets tegen deed, zou

ten nazoeken-' alles tevergeefs zijn geweest en zou men

Misschien. Nu we weten in welke het been toch nog moeten amputeren. Wat

■„voino p moeten zoeken is 't niet nodig was, was een overplanting van men-
Het was dezelfde stem. ricnung eindelijk eens wat te selijke huid „Wat betekent dat?"^ vroeg
En, mijnheer Corrion? Bent u at- itanen Je kunt hier wel blij- 5 de patiënt. „Dat betekenR', zei-de-profes-
besloten om uw mond te houden over Epn logeren Peter Dan kunnen we sor, dat ik tenminste apht. persopen, no
de mijn? morgenochtend metêen van wal ste- dig heb.-die bereid zijn, lappen-huid v,an
i :t. - morg ^wjn^jg centimeter van hun eigen

?n' j ze lichaam te laten wegnemen en over te
De volgende morgen fe planten op uw been" Het meisje gaf alle
>or middel van Lloyd unnn nip vindpn we nooit", zei zij.

39)

De blonde reus zweeg en wreef zich
droog. Van de oude man had hij een
versleten broek en een hemd gekre-
gen. Tenslotte kwam Jane weer naar
beneden. Ze zag er nogal grotesk uit,
daar de kleren, die ze aan had ge-
trokken, haar enkele maten te groot
E waren. Met een kop warme thee, die
de oude man snel gezet had, ging ze
voor het vuur zitten.

Jane staarde nadenkend voor zich
uit.

5 Nu, je bent weer aan land zei

Een na enige tijd. Je hoeft alleen
maar even Londen op te bellen om
het balletje aan 't rollen te brengen.
1 Ze knikte.

—Ja, dat weet ik. Ik moet Peter
zo gauw mogelijk opbellen om hem
te vertellen, dat ik veilig en wel aan
E land ben gekomen.

En de mijn?

E —Daar heb ik nog niet over nage-
dacht. Maar ik heb je nog helemaal
E niet bedankt, Ben, dat je mij gered
E hebt. Was jij er niet geweest, dan
was ik verdronken.

—Ach, vergeet dat maar, zei hij
1 onhandig. Ik vind 't belangrijker
E om te weten wat je van plan bent om
te gaan doen met de mijn. Er zit geld
E voor me in.

E Jane keek hem onderzoekend aan.
Hij was eigenlijk toch maar een
vreemd type, vond ze. Op zee was
E hij alles geweest, wat ze zich maar
E wensen kon. Maar nu was hij weer
de cynische ontduiker van de wet.
Het hele avontuur van de schipbreuk
E scheen hem onberoerd te hebben ge-
ij laten.

Over een paar dagen zal ik wel
een beslissing nemen, beloofde ze
E hem.

E Hij grinnikte dankbaar.
—Dat is fideel van je: Nu hebben
E we misschien nog wel tijd genoeg.

HOOFDSTUK XIII

Toen Peter Willans en Timothy

E Corrion nog maar nauwelijks de huis-

E deur van Corrion's flat achter zich

hadden dichtgetrokken, stak mevrouw

E Corrion haar hoofd om de deur.

E Iemand voor je aan de telefoon,

Tim, zei ze tegen haar man. waarna

ze Peter begroette. Corrion liep snel
H de kamer in.

EE Ja? Corrion hier.

Het was dezelfde stem.

pen? vroeg Corrion plotseling.
De jongeman schoot overeind.
Ja, natuurlijk, dat is het! Hij
heeft een paar kleine vrachtschepen.

Dat weet ik nog niet.
Êf U kunt beter geen tijd meer ver-
H liezen. Het meisje is veilig nu
E tenminste nog. Onthou dat goed: voor
't moment! Ja, wilde u wat zeggen?
Ik zei, dat we niemand iets over
de mijn zullen vertellen, antwoordde
Corrion met toonloze stem.
H Dat wilde ik graag horen. Als u
nu niet meer van gedachten veran-
E dert, krijgt u spoedig nader bericht
E van ons. Maakt u zich intussen geen
zorgen om het meisje. Er wordt uit-
E stekend voor haar gezorgd.
Dat is u geraden ook, antwoord-
E de de notaris dreigend.
Een schamper lachen was 't ant-
woord. Daarna werd de verbintenis
E verbroken.

E Peter was woedend toen Corrion
hem vertelde hoe het gesprek verlo-
S pen was.

B Ik hou er helemaal niet van om
op zo'n manier als 't ware in gijze-
ling te worden gehouden, zei hij hef-
tig

E Wij worden niet in gijzeling ge-
houden, Peter, antwoordde de nota-
E ris. Maar Jane!

E Het gezicht van de jonge man ver-
E trok.

IE Ja, natuurlijk. Ik bedoelde ook
E niet, dat u er niet op in had moeten
E g^an. Jane's veiligheid is mij meer
E waard dan alles, wat wij in de mijn
zouden kunnen vinden. Maar je wordt
E spinnijdig bij de gedachte dat we zo
met handen en voeten aan die schur-
ken zijn overgeleverd.

EE Ja, daarover moeten we het nu
E eens hebben, Peter. Kom mee naar
E m'n studeerkamer. Je kunt wel naar
bed gaan, Lizzie, zei hij, tot zijn
E vrouw. 't Zal wel laat worden.
Toen ze alleen waren schoof de
notaris twee gemakkelijke stoelen
E voor de haard, die hij nog eens extra
E oppookte.

—Nu moet je eens goed nadenken,
Peter. We moeten van de veronder-
E stelling uitgaan, dat je vader hier
E achter zit. Waar denk je nu dat hij

door middel vm EI hoop op. „Die vinden we nooit", zei zij.

weten, dat Sir William de eigenaar professor Poéhettino: „De mensen

was van twee schepen, zijn beter dan we denken". Inderdaad

rim en de Alexander Benjam^ Elda Nepote sprak over de zaak met een

oer bleek hun, de Alexander Ben^ vnendinnetjc dat in hetzelfde klooster

jamin de avond tevoren d woont. Niet alleen bood deze onmiddellijk

had verlaten en dat zij op g I zichzeif aarli maar jn een uur tijd had zij

naar Alexandne in Egypie. gcht andere j)Vrijwilligers" bi.i elkaar, een

Tk aeloof dat we nu een heel paar vriendinnetjes, de verloofden van die

on wee ziin Peter, zei Corrion meisjes, de oudste broer van Elda en an-

eind op we§ hen er i deren. Professor Pochettino had gelijk

enigszins V aan boord „de mensen zijn beter dan wij denken",

bijna zeker van, dat Jane_aan noorci

ge bloeddonnors nu een soortgelijk dienst
ingesteld van vrijwilligers voor de over
planting van levende huid.

Op dezelfde bladzijde van datzelfde num
mer van de „Stampa" vindt men bij de
ingezonden stukken, de in geheel Italië
vermaarde rubriek „Spiegel der tijden",
een tweede bewijs, dat in de wereld niet
alles verval en egoïsme is.

Niemand meer opeten"

Na de gruwelijke dood der dertien Ita
liaanse vliegeniers in Kongo heeft de Ita
liaanse radio een beroep gedaan op de
luisteraars om gelden bijeen te brengen
voor de bouw van een „gedachtenistem
pel" in Pisa. Er zijn tientallen miljoenen
verzameld, maar zeer terecht werd het
initiatief in heel wat kranten gelaakt als
een typisch voorbeeld van de Italiaanse
zin voor onpraktisch monumentalisme. Het
land is vol monumenten en nutteloze „ge

dachtenistempels", terwijl er groot gebrek
is aan scholen en ziekenhuizen. De „Stam
pa" opende daarom op haar beurt een re
kening, waarop men gelden kon storten
voor het verlenen van studiebeurzen aan
de nagelaten kinderen van de om het le
ven gekomen vliegeniers. Het ingezonden
stuk, waarop wij zinspeelden, is geschre
ven door kinderen van een derde klas la
gere school: „Wij zijn een derde klas en
wij hebben gehoord dat u hebt gezegd,
dat iedereen geld moet sturen voor die ar
me kinderen, wier pappa vermoord is door
de negers. Wij willen ook wat sturen, want
als onze pappie dood zou gaan, zouden we
niet meer elke dag te eten hebben. We
hebben een zakje vol geld bij elkaar ge
kregen en u moet het in twee helften ver
delen, de ene helft voor de kinderen van
de vliegers en de andere helft moet u stu
ren aan een heel arm negerjongetje in de
Kongo, wiens vader door de blanken ver

moord werd. Want wij weten, dat ook de
blanken dikwijls negers vermoorden.

U moet geen brieven afdrukken, die
zeggen dat negers slecht zijn en dat we
ze moeten bombarderen. We moeten ze
vergeven, want ze weten niet beter en als
de blanken hun geld hadden gegeven om
te eten, zouden ze niet in opstand zijn.
Lieve negers, wij weten, dat jullie honger
hebt en dorst en dat niemand voor je
zorgt en je lezen en schrijven leert of
goede wetten geeft. Jullie moeten nie
mand meer opeten en ook niet mensen
doodschieten, die komen om jullie te
helpen.

„Ik en mijn vriendjes zouden willen, dat
van ons geld een arm negertje minstens
een maand zou kunnen eten en als we
kunnen, sturen we volgende maand weer
geld en zo altijd door. Lieve Spiegel,
vertaal alstublieft onze brief in het „ne
gers" en stuur hem naar Kongo met de
helft van ons geld en met vele kusjes
voor onze ongelukkige broertjes daar".

Wie weet, misschien moeten we wach
ten tot deze tienjarigen groot zullen zijn
voor we in een wat menselijker wereld
zullen leven. Deze heel jonge burgers van
Turijn geven er in hun stuntelige proza
blijk van, dat zij de gedachte van de
UNO, hulp aan onderontwikkelde gebieden
inbegrepen, beter hebben verstaan dan
heel wat toonaangevende Italiaanse politi
ci en journalisten, die het alleen maar
hebben over wraakneming, bestraffing der
schuldigen, ontzegging van elke verdere
hulp aan de UNO, en wat dies meer zij.

Paul Cammermans

IEK GHELOOF DAT er tinne roelernent kapot ies", zingt Paul Cammermans
boven het zoemen van zijn helrode sportwagen uit. Achter in de motor bonkt
er iets. „Morgen ga iek naar den garagiest. lek heb er ghewoon gheen tijd voor.
Het toneel, den t.v., de nieuwe proclukties en nu dat nieuwe huis.Ties
eighenlik teveel. Maar iek ben er ghelukkieg mee.mee m'n werk en vooral
mee dat nieuwe huis".

van de Alexander Benjamin is

"•Dan* moeten we "het schip laten I pa" schreef over dit geval en kon de vol-

U Peter gende dag melden, dat dit artikel een on-

aanhouden., zei P e verwacht gevolg had gehad. Vele tiental-

Nee, nu moet je niet te hard va s len verdere „vrijwilligers" hadden zich

stapel lopen. We m°eten er zeker aangemeld. En daar dit natuurlijk veel te

zijn, dat Jane aan boord is, voora vec) was voor het betrokken geval, heeft

we de autoriteiten kunnen vragen Turijn als eerste stad in Italië (misschien

zr'n drastische maatregel te nemen. dg wereid?) naast het korps vrijwilli-

Maar dat zal niet gemakkelijk zijn.

De gehele verdere dag besteedden ze

er aan om een bewijs voor hun ver-

rr.oedens te vinden. Maar iedere keer

liep 't weer op niets uit. Het was al

na middernacht, toen Peter tenslotte

toegaf, dat ze zo niet verder kwa-

men. Somber gestemd ging hij naar
zijn eigen huurkamer terug.

Timothy Corrion was even diep te- I

leurgesteld en in bed pijnigde hij nog

lange tijd zijn hersens af. Zou er toch

niet een middel zijn om er achter te I

komen waar Jane kon zijn? Tenslot- =1

te echter viel hij in slaap. Korte tijd p

later werd hij weer wakker. Hij

meende ergens in huis een bel ge-

hoord te hebben. Hij vroeg zich juist s

af of hij dit nu gedroomd had of

niet, toen hij opnieuw een bel hoorde.

Het was niet de telefoon, maar de

bel van de voordeur. E

Toen hij uit bed stapte, werd ook
zijn vrouw wakker.

Wat is er, Tim?

(Wordt vervolgd) I

Paul Cammermans,
sinds januari 1961 in
Amsterdam, heeft
eindelijk een woning
gevonden. Tot dus
verre had hij bij
vriendelijke vrienden
een zijkamer be
woond in Zuid, onder
de rook van de Wol
kenkrabber. Tien
maanden lang heeft
hij lopen zoeken. En
met een zeker heim
wee gedacht aan zijn
kleine, gerieflijke
flatje op de Hand
schoenmarkt in Ant
werpen, vlak tegen
over de kathedraal.

Nog steeds bonkend
stopt de rode auto op
de Stadhouderskade.

Aan de overkant
klimt de hoge muur
van het Huis van Be
waring uit 't gracht
water. Links raast
'het verkeer van het
Leidsebosje langs het
Vondelpark naar- de
Hobbemastraat. Op
dit stukje Stadhou
derskade heerst nog
een zekere rust. Op
de eerste etage van
een herenhuis dat ge
doemd is, over vijf of
zes jaar gesloopt te
worden, is de tim
merman nog bezig.

„Tja, iek heb het
toch maar gheno-
men", haalt Paul zijn
schouders op. „Het
creatieve werk ben
iek ghewoon thuis te
doen. Iek moet er een
zekere rust en sfeer
voor hebben. Over vijf jaar zien wij wel
weer

PAUL CAMMERMANS weet al precies
hoe zijn nieuwe home er uit gaat zien.
Het gestucte plafond in de zitkamer laat

Zijn schildersezel krijgt een mooi plaatsje
bij het linker raam. „Misschien krijgh iek
den tijd om weer eens wat te schilderen".
De ronde kersenhouten tafel krijgt een
plaatsje bij het rechter raam. Vier zwarte
stoelen komen er omheen.

„De meeste meubelen heb ik al. Die
staan nog in Antwerpen. Maar verschillen
de dingen moet ik nog bij kopen. Zo is het
vaste tapijt, dat in mijn vorige kamer lag,
te klein voor deze ruimte. Het is antraciet-
grijs. Ik heb het idee om er stroken van
een andere kleur bij te kopen, hard rood
of zoiets".

Tegen de lange muur zal het kersen
houten dressoir, dat lager is dan wij ge
wend zijn, geplaatst worden. De suite
deuren tussen de beide kamers heeft Paul
weg laten halen. Hij sluit de beide ruimten
nu af met een meubel, dat enerzijds bu
reau, aan de andere kant bar is. Daar
achter komt een kleine „kitchenette", een
bescheiden kookgelegenheid. Daarachter,
gescheiden door Venetiaanse blinden, heeft
hij een eenvoudige slaapkamer gesitueerd.

GRAAG had hij het allemaal zelf ge
timmerd en geschilderd. Maar de tijd ont
breekt ten ene male. In gedachten ziet hij
de maskers, die hij tijdens een tournee in
Kongo cadeau kreeg, al aan zijn muren
hangen. Hij wil ook nog wat kleine antieke
meubeltjes kopen. „Maar het moet vooral
gezellig zijn. De meubels die straks uit
Antwerpen komen, zijn wel modern
Zweeds, maar zij hebben toch iets. Voor
mij moet „modern" niet „koud" zijn. En
dat kan heus wel. Kom maar eens kijken
als alles ingericht is".

s AVONDS zal Paul Cammermans niet
vaak van zijn nieuwe huis kunnen genieten.
„De Getatoueerde Roos" houdt vermoede
lijk nog maandenlang programma. Maar
ills hij geen repetitie heeft, zal hij achter
zijn bureautje zitten en nieuwe televisie-
rogramma's gestalte geven. Als hem bij
et afscheid op de trap gevraagd wordt,
hoe hij eigenlijk aan dit flatje gekomen is,
klinkt het luid lachend door het kale
trappenhuis: „Och, dat is unne kwestie
van unne goeie makelaar. De mijne heette
Ank van der Moer".

hij zo. Het krijgt alleen een vers sausje
De ouderwets zwarte schoorsteenmantel
wordt weggewerkt achter prachtig ge
tekend hout. De muren aan weerszijden
hiervan heeft hij al af laten bikken en
zullen hun eerlijke bakstenen laten zien.

25. Professor Kalker trilde van zenuwen en aandoe
ning, zodat hij er niet aan denken kon om netjes zijn
koffie te gebruiken. Voor de automatische bediende met
het geheel vernieuwde karakter bood dit echter geen
probleem; hij plaatste zijn meester met zorgzame, af
gepaste bewegingen in een gemakkelijke stoel en zei
daarbij, metalig maar verzorgd: „Nu ons zenuwgestel
enigszins gestoord schijnt te zijn, zou men ons willen
aanbevelen de avond rustig door te brengen met een
kalmerend boek.A" De professor scheen hem nauwe
lijks te horen, maar Jolliepop kon zijn bewondering
voor het door hem gadegeslagen toneeltje niet verber
gen. „Bewonderenswaardig!" prevelde hij. „Uitstekend
vakwerk! Dit blijkt dan tenslotte een waardevol weten

schappelijk experiment geweest te zijn, waar men zijn
instemming mee kan betuigen. Het mechaniek heeft een
bewonderenswaardig karakter ontwikkeld en verraadt
een hoogstaande herenbediendetechniek!"

Maar Panda had er genoeg van. Hij had Jolliepop
al de hele dag om zich heen en vond er niets aan
om hier te kijken naar een machine die zich net als
Jolliepop gedroeg. „Kom", zei hij dus, „we hebben on
ze taak hier nu wel volbracht. We stappen maar eens
op."

Nu sprong Professor Kalker echter overeind.„Taak
volbracht, Pampa? Dat ding is een mislukking! Laat
me niet alleen met dat monster!" Vooral Jolliepop was
door deze uitspraak onaangenaam getoffen.

Advertentie

De afdeling volkskunde van de Cen
trale Commissie voor onderzoek van
het Nederlands Volkseigen heeft een
landelijke enquête gehouden over de
vraag: „Wat doet u tegen wratten?"
Deze enquête, waarvoor onder meer
2.000 vrijwillige medewerkers werden
ingeschakeld, werd geleid door de me
dische student M. van Overloop, die bij
zondere belangstelling heeft voor de
volksgeneeskunde. Dat in de volksge
neeskunde nuchter speeksel als de beste
remedie tegen wratten geldt, was al
gemeen bekend. Het onderzoek heeft
echter allerlei onbekende streekmiddel-
tjes opgeleverd Bestrijken met rotte
tuinboonschillen, rotte schijfjes aard
appel, rotte uien of een kraaieveer
blijkt hier en daar ook resultaat op te
leveren. Voorts worden genoemd het
schuim van stormwater, doodsbeentjes,
spijkers van doodkisten, kikkerbloed,
paardemelk, muizebloed en ochtend
urine. Wie erwten in een beerput gooit,
schijnt zijn wratten ook kwijt te kun
nen raken en in het zuiden van het land
menen sommigen hetzelfde resultaat te
kunnen bereiken door het bidden van
net zoveel Onze Vaders als men wratten
heeft.

„Wie een zwaluw dood maakt, krijgt
wratten", gelooft men in sommige delen
van het land. „Haal uw hand over een
bezweet paard en masseer daarna met
deze natte hand de wratten", zegt men
elders. Een libel of kikker op de wrat
zetten die het „uitbouwsel" („lijkwater"
noemt men het wrattenvocht hier en
daar) dan wegzuigt, wordt ook als
remedie opgegeven.

32-33. Op een morgen, toen de kabou
ters klaar stonden om naar hun dagelijkse
werk te gaan, kwam de postbode door
het dorp. Hij droeg een tas vol brieven
en bezorgde die overal in de paddestoel
huisjes.

Asjeblieft, en goeimorgen! zei hij
dan vriendelijk, als hij de brieven gaf.

En dan trippelde hij weer ijverig ver
der. Op weg naar de volgende klanten.

Zo klopte hij ook aan bij de burge
meester van kabouterdorp, want hij had
een brief voor hem.

Dank je wel! zei de burgemeester. I
En toen die gauw de brief openmaakte
en las, keek hij verrast op

Ooo O

O oO?